Ephemerides calasanctianae Commentarium officiale Ordinis Scholarum Piarum Salutatio Vivir en comunidad. “Tened los mismos sentimientos que Cristo Jesús”287 Vivere in comunità. “Abbiate in voi gli stessi sentimenti di Cristo Gesù”287 To live in community. “Have the same sentiments as Jesus Christ”294 Vivre en communauté. «Ayez les mêmes sentiments que Jésus-Christ»294 Sectio Officialis De Capitulis: electiones. 301 Domus erectae, derelictae, clausae…303 Nominationes, notificationes303 Mensaje del Santo Padre Francisco para la 52 Jornada Mundial de Oración por las Vocaciones306 Messaggio del Santo Padre Francesco per la 52ª Giornata Mondiale di Preghiera per le Vocazioni309 Message of Pope Francis for the 52nd World day of Prayer for Vocations312 Message du Pape François pour la 52e Journée Mondiale de Prière pour les Vocations315 Vita Ordinis Provincia USA-PR: Ordenación Sacerdotal de Luis Cruz, P. Francisco Aísa318 Province of USA-PR: Priestly ordination of Luis Cruz, Fr. Francisco Aísa319 Provincia USA-PR: Ordinazione Sacerdotale di Luis Cruz, P. Francisco Aísa320 Province des USA-PR : Ordination sacerdotale de Luis Cruz, P. Francisco Aísa320 2 de abril, día de las Misiones Escolapias322 April 2, Piarists Missions Day322 2 aprile, giornata delle Missioni Scolopiche323 2 Avril, journée des Missions Piaristes323 Italia: un negativo fotografico della Sacra Sindone, P. Celestino Springhetti324 Italy: a photographic negative of the Holy Shroud, Fr. Celestino Springhetti325 Italia: negativo fotografico della Sacra Sindone, P. Celestino Springhetti326 Italia: un négatif photographique du Saint Suaire, P. Celestino Springhetti327 Notitiae Haití: convivencia vocacional en Puerto Príncipe. Sembrando vocación 331 Haiti: vocation gathering in Port-au-Prince. Sowing vocation332 Haiti: convivenza vocazionale a Porto Principe. Seminando vocazioni333 Haïti : retraite vocationnelle à Port-au-Prince. Semant la vocation334 España: alguna novedades encontradas “paseando” por las webs 335 Spain: some news found “surfing” websites337 Spagna: alcune novità trovate girando per il web339 Espagne : des nouvelle trouvées « navigant » pour des sites Web341 República Dominicana: Encuentro de voluntarios CNU (“Calasanz nos une”)344 Dominican Republic: meeting of volunteers CNU (“Calasanz unites us”)344 Repubblica Dominicana: Incontro di volontari CNU (“Calasanzio ci unisce”)345 République Dominicaine : Réunion des bénévoles CNU (« Calasanz nous unit »)346 Sodales defuncti P. Cyrillus FERNÁNDEZ PEREGRINA347 Consueta P. Petri CANGELMI348 P. Germani LUMBRERAS CASTILLEJO349 P. Stanislai KLASS 352 F. Iacobi TUDANCA ANGULO354 direzione, redazione e amministrazione Piazza de’ Massimi, 4 - 00186 ROMA - Tel. 06 6840741 - Fax 06 68308858 URL: http://www.scolopi.org - E-mail: [email protected] director Richardus Querol redactio Congregatio Generalis Ephemeridum Calasanctianarum directio articulos admittendi ius sibi reservat, sed de auctorum opinionibus et assertionibus responsabilitatem non assumit. Ephemerides Calasanctianae mensile associato all’Unione Stampa Periodica Italiana Direttore responsabile: Luigi Capozzi Autorizzazione del Tribunale di Roma n. 16735 del 22.03.1977 Finito di stampare nel mese di maggio 2015 dalla tipografia Città Nuova della P.A.M.O.M. - Via Pieve Torina, 55 - 00156 Roma Pascua 2015: “Vosotros seréis mis testigos” Queridos hermanos y hermanas, ¡Cristo ha resucitado! Este es el gran mensaje de la Pascua, la gran verdad de nuestra fe. Todo lo que hacemos, todo lo que vivimos, tantos planes y proyectos, tanta entrega y dedicación a la Misión Escolapia, tantos sueños compartidos, todo ello es fruto del Amor de Dios, expresado de manera privilegiada y única en la Pascua del Señor. ¿De dónde sacaba Calasanz la fuerza para continuar adelante? ¿Cuál es la razón de la entrega generosa de tantas generaciones de escolapios? ¿De dónde procede la esperanza que sostiene el trabajo de cada día, la alegría que compartimos en cada Eucaristía, el coraje misionero para empezar nuevas obras y nuevas fundaciones? No viene de nosotros mismos. Lo recibimos inmerecidamente y lo vivimos, humildemente, como pequeños signos de la fuerza de la fe en Jesucristo. A todos los que formáis parte de las Escuelas Pías y os sentís bendecidos por el don carismático de San José de Calasanz, de todo corazón, nuestra felicitación pascual: “Que el don de la salvación de Nuestro Señor Jesucristo permanezca en cada uno de vosotros” (Gal 6, 18). Que sepamos vivir, cada uno según la vocación recibida, como testigos del amor de Dios por los niños, los jóvenes y los pobres. ¡FELIZ PASCUA DE RESURRECCIÓN! La Congregación General de las Escuelas Pías Pasqua 2015: Voi sarete miei testimoni Cari fratelli e sorelle, Cristo è risorto! Questo è il grande messaggio della Pasqua, la grande verità della nostra fede. Tutto ciò che facciamo, tutto ciò che viviamo, i tanti piani e progetti, la tanta dedizione alla Missione Scolopica, i tanti sogni condivisi, tutto questo è il frutto dell’Amore di Dio, espresso in modo privilegiato e unico nella Pasqua del Signore. Da dove prendeva il Calasanzio la forza di andare avanti? Qual è la ragione della dedizione generosa di tante generazioni di scolopi? Da dove proviene la speranza che sostiene il lavoro di ogni giorno, la gioia che condividiamo in ogni Eucaristia, il coraggio missionario per iniziare nuove opere e nuove fondazioni? Non viene da noi stessi. Lo riceviamo immeritatamente e lo viviamo, umilmente, come piccoli segni della forza della fede in Gesù Cristo. A tutti coloro che fanno parte delle Scuole Pie e si sentono benedetti dal dono carismatico di San Giuseppe Calasanzio, con tutto il cuore, il nostro augurio pasquale: “La grazia del Signore nostro Gesù Cristo sia con il vostro spirito” (Gal 6, 18). Che riusciamo a vivere, ognuno secondo la vocazione ricevuta, come testimoni dell’amore di Dio per i bambini, i giovani e i poveri. BUONA PASQUA DI RESURREZIONE! La Congregazione Generale delle Scuole Pie Easter 2015: You will be my witnesses Dear brothers and sisters, Christ is risen! This is the great message of Easter, the great truth of our faith. Everything we do, everything we live, so many plans and projects, our consecration and dedication to the Piarist Mission, so many shared dreams, all this is the result of the Love of God, expressed in a privileged and unique way in the Passover of the Lord. Where did Calasanz take force to go ahead? What is the reason for a so generous self giving of so many generations of Piarists? From where comes the hope that holds each day’s work, the joy we share at every Eucharist, the missionary courage to start new works and new foundations? It does not come from ourselves. We receive it undeservingly and we live it, humbly, as small signs of the strength of the faith in Jesus Christ. To all of you who are part of the Pious Schools and feel blessed by the charismatic gift of Saint Joseph Calasanz, with all our heart, our Paschal greeting: “May the gift of the salvation of our Lord Jesus Christ remain in each one of you” (Gal 6: 18). May we know how to live, each one according to the vocation received, as witnesses of God’s love for the children, youth and the poor. HAPPY EASTER! The Congregation of the Pious Schools Pâque 2015: Vous serez mes témoins Chers frères et sœurs, Christ est ressuscité ! C’est le grand message de Pâques, la grande vérité de notre foi. Tout ce que nous faisons, tout ce que nous vivons, tant de plans et projets, tant de don de soi et de dévouement à la Mission Piariste, tant des rêves partagés, tout cela est le résultat de l’Amour de Dieu, exprimée d’une manière privilégiée et unique dans la Pâque du Seigneur. Où prenait Calasanz la force pour aller de l’avant ? Quelle est la raison du dévouement généreux de tant de générations de piaristes ? D’où vient l’espoir qui soutient le travail de chaque journée, la joie que nous partageons à chaque Eucharistie, le courage missionnaire pour commencer de nouvelles œuvres et nouvelles fondations ? Il ne vient pas de nous-mêmes. Nous le recevons sans le mériter et nous le vivons, humblement, comme des petits signes de la force de la foi en Jésus Christ. À vous tous qui faites partie des Écoles Pies et vous vous sentez bénis par le don charismatique de Saint Joseph de Calasanz, de tout cœur, notre salutation Pascale: « Que le don du Salut de notre Seigneur Jésus Christ demeure en chacun de vous » (Gal 6,18). Que nous sachions vivre, chacun selon la vocation reçue, comme des témoins de l’amour de Dieu pour les enfants, les jeunes et les pauvres. JOYEUSES PÂQUES! La Congrégation Générale des Écoles Pies Salutatio Patris Generalis carta a los hermanos • lettera ai fratelli “Tened los mismos sentimientos que Cristo Jesús” Vivere in comunità “Abbiate in voi gli stessi sentimenti di Cristo Gesù” Pedro Aguado Padre General Pedro Aguado Padre Generale Queridos hermanos: Como todos sabéis, nuestro Capítulo General, ya a las puertas, dedicará mucho esfuerzo, reflexión y discernimiento al tema de la Vida Comunitaria Escolapia. Hemos hecho de él uno de los temas centrales de nuestro trabajo capitular, conscientes de su importancia en el momento actual de las Escuelas Pías, convencidos de que el cuidado y renovación de nuestras comunidades escolapias es una condición de posibilidad del proceso de revitalización en el que estamos comprometidos. Es verdad que la “vida de comunidad” no es más que un aspecto –entre otrosde nuestra vocación. La Vida Consagrada es mucho más que la comunidad (todavía escucho a algunos hablar de ambas realidades como si fueran sinónimas), pero también es cierto que la vida comunitaria constituye hoy uno de los criterios de credibilidad de nuestra opción de vida, de nuestra vocación de seguir a Cristo más de cerca, como consagrados, al estilo de Calasanz. Esta es la razón de fondo que nos ha ayudado a proponer a toda la Orden Cari fratelli: Come tutti sapete, il nostro Capitolo Generale, già alle porte, dedicherà molti sforzi, riflessioni e discernimento al tema della Vita Comunitaria Scolopica. Abbiamo reso questo uno dei temi centrali del nostro lavoro capitolare, consapevoli della sua importanza nel momento attuale delle Scuole Pie, convinti che la cura e il rinnovamento delle nostre comunità scolopiche sia una condizione di possibilità del processo di rivitalizzazione in cui siamo impegnati. È vero che la “vita di comunità” non è più che un aspetto – tra gli altri - della nostra vocazione. La Vita Consacrata è molto più che la comunità (sento ancora qualcuno parlare di queste due realtà come se fossero sinonimi), ma è anche vero che la vita comunitaria costituisce oggi uno dei criteri di credibilità della nostra scelta di vita, della nostra vocazione alla sequela ravvicinata di Cristo, come consacrati, nello stile del Calasanzio. Questo è il motivo di fondo che ci ha aiutato a proporre a tutto l’Ordine una riflessione “sulla comunità”. E con- 4 · 2015 287 Salutatio Patris Generalis Vivir en comunidad 4 · 2015 Salutatio Patris Generalis 288 una reflexión sobre “la comunidad”. Y os confieso que el motivo último ha sido la constatación –para mí evidentede que hay una gran nostalgia de una mejor, más fraterna y más evangélica vida comunitaria en nuestra Orden. Por eso hemos pedido a todas las Demarcaciones y Comunidades su reflexión sobre un sencillo documento precapitular enviado hace meses y titulado “Propuestas de reflexión y discernimiento sobre la Vida Comunitaria Escolapia”, elaborado teniendo en cuenta las aportaciones y propuestas del Seminario sobre Vida Comunitaria Escolapia celebrado en Madrid en 2013. Quiero compartir con todos vosotros una sencilla reflexión sobre la comunidad, teniendo en cuenta lo propuesto en ese documento. 1 - ¿Dónde está la clave esencial de nuestro proceso de renovación de la vida comunitaria? ¿Será nuestra necesidad de aprender a hacer proyectos de comunidad? ¿Estará en la reflexión del papel de la comunidad en la Misión? ¿Tendremos que pensar sobre todo en la capacidad de acogida de nuestras comunidades? Todo esto, y todo lo que podamos y queramos añadir, es importante, pero no es la clave. Es la consecuencia. La clave está en otro lugar. Y creo que nuestro Capítulo nos tiene que ayudar a entrar en lo esencial. 2 - Nuestras Constituciones empiezan así el capítulo sobre la Vida Comunitaria: “Reunidos en comunidad de fe por el amor que el Padre nos ha dado y por la vocación calasancia, e imitando el estilo de vida de Cristo con sus discípulos y de la Iglesia primitiva con María, somos en fesso che la ragione ultima è stata la constatazione –per me evidente- del fatto che c’è una grande nostalgia di una migliore, più fraterna e più evangelica vita comunitaria nel nostro Ordine. Per questo abbiamo chiesto a tutte le Demarcazioni e Comunità la propria riflessione su un semplice documento pre-capitolare inviato mesi fa e intitolato “Proposte di riflessione e discernimento sulla Vita Comunitaria Scolopica”, elaborato tenendo conto dei contributi e delle proposte del Seminario sulla Vita Comunitaria Scolopica tenutosi a Madrid nel 2013. Voglio condividere con tutti voi una semplice riflessione sulla comunità, prendendo in considerazione quanto proposto in quel documento. 1 - Dove si trova la chiave essenziale del nostro processo di rinnovamento della vita comunitaria? Sarà il nostro bisogno di imparare a fare progetti di comunità? Starà nella riflessione del ruolo della comunità nella Missione? Dovremo pensare soprattutto alla capacità di accoglienza delle nostre comunità? Tutto questo, e tutto quello che possiamo e vogliamo aggiungere è importante, ma non è la chiave. È la conseguenza. La chiave si trova da un’altra parte. E credo che il nostro Capitolo ci debba aiutare ad entrare nell’essenziale. 2 - Le nostre Costituzioni iniziano così il capitolo sulla Vita Comunitaria: “Riuniti in comunità di fede dal vincolo della carità che il Padre ci ha comunicata e dalla medesima vocazione calasanziana, imitando la maniera di vivere che Cristo condusse con gli Apostoli e che la Chiesa primitiva continuò con Maria, noi diventiamo in qualche modo ministri della speranza del Regno futuro e della fraterna comunione fra gli uomini” (C 25). Questa affermazione ci offre una pista per trovare l’asse da cui possiamo cercare di rinnovare le nostre comunità. La comunità è incentrata nel Signore, perché Cristo è la ragione della nostra Vita Comunitaria. E solo capendo pienamente questa affermazione, solo “recuperando il primato dell’essenziale”, potremo compiere dei passi di conversione. Sì, di conversione. Penso che sia la parola più adeguata per la sfida che ci siamo posti. 3 - Me gustaría explicar esta afirmación recurriendo a un texto especialmente significativo del Nuevo Testamento. Os invito a leer una vez más un texto de San Pablo que, seguro, muchos de vosotros podéis recitar de memoria, porque rezamos con él en las Vísperas del domingo de la primera semana del Breviario: el himno de Filipenses 2, 6-11 en el que se describe la kénosis de Jesús. Pero os invito a leer primero el prólogo del himno, que casi nunca se lee. Dice así: “Por tanto, si hay alguna consolación en Cristo, si algún consuelo de amor, si alguna comunión del Espíritu, si algún afecto entrañable, si alguna misericordia, completad mi gozo, sintiendo lo mismo, teniendo el mismo amor, unánimes, sintiendo una misma cosa. Nada hagáis por contienda o por vanagloria; antes bien con humildad, estimando cada uno a los demás como superiores a él mismo; no mirando cada uno por lo suyo propio, sino cada cual también por lo de los otros. Haya, pues, en vosotros este sentir que hubo también en Cristo Jesús…”. 3 - Vorrei spiegare questa affermazione ricorrendo a un testo particolarmente significativo del Nuovo Testamento. Vi invito a leggere ancora una volta un testo di San Paolo che di sicuro molti di voi possono recitare a memoria, perché lo utilizziamo nei Vespri della domenica della prima settimana del Breviario: l’inno dei Filippesi 2, 6-11 nel quale viene descritta la kenosis di Gesù. Ma vi invito a leggere prima il prologo dell’inno, che non si legge quasi mai. Dice così: “Se dunque c’è qualche consolazione in Cristo, se c’è qualche conforto, frutto della carità, se c’è qualche comunione di spirito, se ci sono sentimenti di amore e di compassione, rendete piena la mia gioia con un medesimo sentire e con la stessa carità, rimanendo unanimi e concordi. Non fate nulla per rivalità o vanagloria, ma ciascuno di voi, con tutta umiltà, consideri gli altri superiori a se stesso. Ciascuno non cerchi l’interesse proprio, ma anche quello degli altri. Abbiate in voi gli stessi sentimenti che furono in Cristo Gesù...”. 4 · 2015 289 Salutatio Patris Generalis cierto modo ministros de la esperanza del Reino futuro y de la unión fraterna entre los hombres” (C 25). Esta afirmación nos ofrece una pista para encontrar el eje desde el que podemos intentar renovar nuestras comunidades. La comunidad está centrada en el Señor, porque Cristo es la razón de nuestra Vida Comunitaria. Y sólo entrando de lleno en esta afirmación, sólo “recuperando la primacía de lo esencial”, podremos dar pasos de conversión. Sí, de conversión. Creo que es la palabra más adecuada para el desafío que nos hemos planteado. 4 · 2015 Salutatio Patris Generalis 290 La extraordinaria reflexión cristológica de Pablo, en la que nos presenta a Cristo como “quien siendo en forma de Dios, no estimó el ser igual a Dios como cosa a que aferrarse, sino que se despojó a sí mismo, tomando forma de siervo, hecho semejante a los hombres; y estando en la condición de hombre, se humilló a sí mismo, haciéndose obediente hasta la muerte, y muerte de cruz. Por lo cual Dios también le exaltó hasta lo sumo, y le dio un nombre que es sobre todo nombre, para que en el nombre de Jesús se doble toda rodilla de los que están en los cielos, y en la tierra, y debajo de la tierra; y toda lengua confiese que Jesucristo es el Señor, para gloria de Dios Padre”, está precedida por una invitación a la fraternidad, al respeto mutuo, a la comunidad, a los sentimientos comunes, a la estima de los otros más que a la propia, porque esos son los sentimientos de Cristo Jesús. 4 - Esta es la clave, hermanos, y sin ella no avanzaremos. Sin duda que es muy importante que el Capítulo General nos ayude a aprender a vivir desde proyectos, o nos anime a pensar el lugar de la comunidad en la misión, o nos proponga que las comunidades crezcan como espacios de formación permanente, o nos exija vivir más pobremente. La lista de desafíos concretos en los que tenemos que mejorar es larga, y todos ellos son dignos de ser estudiados y recibidos como “propuestas de renovación”. Pero ninguno de ellos funcionará sin la “llave maestra de la vida comunitaria”. Esta llave es la centralidad del Señor en nuestra vida, el proceso de identificación con el Señor que todos somos llamados a hacer, de modo que el amor fraterno La straordinaria riflessione cristologica di Paolo, che ci presenta Cristo come “chi, pur essendo nella condizione di Dio, non ritenne un privilegio l’essere come Dio, ma svuotò se stesso assumendo una condizione di servo, diventando simile agli uomini. Dall’aspetto riconosciuto come uomo, umiliò se stesso facendosi obbediente fino alla morte e a una morte di croce. Per questo Dio lo esaltò e gli donò il nome che è al di sopra di ogni nome, perché nel nome di Gesù ogni ginocchio si pieghi nei cieli, sulla terra e sotto terra, e ogni lingua proclami che Gesù Cristo è il Signore, a gloria di Dio Padre”, è preceduta da un invito alla fraternità, al rispetto reciproco, alla comunità, ai sentimenti comuni, alla stima degli altri più che alla propria, perché quelli sono i sentimenti di Cristo Gesù. 4 - Questa è la chiave, fratelli, e senza di essa non andremo avanti. Senza dubbio è molto importante che il Capitolo Generale ci aiuti ad imparare a vivere da progetti, o ci incoraggi a pensare il posto della comunità nella missione, o ci proponga che le comunità crescano come spazi di formazione permanente, o ci esiga di vivere più poveramente. La lista delle sfide concrete in cui dobbiamo migliorare è lunga, e sono tutte degne di essere studiate e ricevute come “proposte di rinnovamento”. Ma nessuna di esse funzionerà senza la “chiave maestra della vita comunitaria”. Questa chiave è la centralità del Signore nella nostra vita, il processo di identificazione con il Signore che tutti siamo chiamati a fare, in modo che l’amore fraterno diventi l’espressione dell’amore per Cristo; il perdono a chi mi offende 5 - Necesitamos hacer opciones, elaborar políticas, consensuar estrategias; todo ello es verdad. Pero esto no nos convertirá. Cuando tengáis ganas de comprobarlo, leed todas las “políticas y objetivos” que han aprobado los Capítulos Provinciales y Generales en los últimos años. Son muchas. Y muy interesantes. ¿Estaremos llamados simplemente a añadir unas cuantas más a la larga lista? Yo no lo creo. Pienso que estamos llamados a algo más de fondo, y que consiste, sobre todo, en reconocer que cada uno de nosotros está siendo llamado por el Señor, por la Iglesia y por la Orden a cuidar responsablemente la experiencia esencial: es el seguimiento del Señor lo que nos une en comunidad, y sólo así seremos testimonio de Él, no de nosotros mismos. Por eso el capítulo tercero de las Constituciones, sobre la Vida Comunitaria, termina diciendo: “Con esta vida comunitaria respondemos mejor al Señor que llama. Y esa respuesta será, con la gracia de Dios, nuestra mejor recomendación para que, quienes tienen trato más asiduo con nosotros, especialmente niños y jóvenes, se sientan fuertemente atraídos a trabajar en la mies del Señor” (C 35). viene offerto come frutto del perdono amorevole di Cristo nella croce; l’Eucaristia si celebra come la Memoria del Signore e fonte di vita; l’ascolto al fratello e l’accompagnamento dei giovani vengono vissuti come contributo gratuito al processo di crescita vocazionale di ciascuno; e anche il progetto della comunità viene elaborato e condiviso come aiuto nella sequela comunitaria del Signore. 5 - Abbiamo bisogno di fare delle scelte, elaborare delle politiche, concordare strategie; tutto questo è vero. Ma questo non ci convertirà. Quando avrete voglia di constatarlo, leggete tutte le “politiche e obiettivi” che i Capitoli Provinciali e Generali hanno approvato negli ultimi anni. Sono molti. E molto interessanti. Saremo chiamati semplicemente ad aggiungerne altri alla lunga lista? Io non credo. Penso che siamo chiamati a qualcosa di più fondamentale, e che consiste soprattutto nel riconoscere che ognuno di noi è chiamato dal Signore, dalla Chiesa e dall’Ordine a curare responsabilmente l’esperienza essenziale: è la sequela del Signore che ci unisce in comunità, e solo così saremo testimoni di Lui, non di noi stessi. Per questo il terzo capitolo delle Costituzioni, sulla Vita Comunitaria, si conclude dicendo: “È con siffatta vita comunitaria che noi rispondiamo più docilmente al Signore che ci chiama: e sarà proprio questo, con l’aiuto di Dio, il miglior titolo di merito per il nostro Istituto, capace di attirare, con maggiore efficacia, gli altri –in particolare i fanciulli e i giovani che vivono con noi- alla messe del Signore” (C 39). 4 · 2015 291 Salutatio Patris Generalis se convierte en expresión del amor a Cristo; el perdón al que me ofende se ofrece como fruto del perdón amoroso de Cristo en la cruz; la Eucaristía se celebra como la Memoria del Señor y fuente de vida; la escucha al hermano y el acompañamiento de los jóvenes se viven como aporte gratuito al proceso de crecimiento vocacional de cada uno; e incluso el proyecto de la comunidad se elabora y comparte como ayuda en el seguimiento comunitario del Señor. 4 · 2015 Salutatio Patris Generalis 292 6 - Creo que sólo desde esta convicción y opción de fondo podemos situar bien las mediaciones y las opciones desde las que podemos dar pasos concretos que nos ayuden a renovar la Vida Comunitaria Escolapia. Todas ellas son buenas y necesarias. Cito algunas de ellas, a modo de ejemplo: Entre las opciones: el lugar geográfico y contextual en el que colocamos nuestras comunidades (cuando el Papa dice a los religiosos que debemos “salir a las periferias” usa el verbo “salir”); las opciones concretas desde las que aspiramos a vivir más auténticamente nuestra pobreza; los ritmos y estilos comunitarios que apuestan por una vida más compartida; los planteamientos desde los que tratamos de ser comunidades de acogida y referencia para los jóvenes o para los laicos, etc. La reflexión sobre las opciones desde las que configuramos nuestras comunidades, o desde las que las trasformamos, es muy importante. Y os invito a compartirlas y a enviarlas a la Curia General, para que las podamos tener en cuenta a la hora de preparar los trabajos del Capítulo General. Entre las mediaciones: cómo podemos avanzar en nuestra capacidad de vivir desde proyectos de comunidad –que marquen camino e itinerario- y no sólo desde programaciones de horarios, actos y temas de trabajo; cómo podemos ubicar mejor nuestras comunidades en las presencias escolapias a través de proyectos elaborados y compartidos; cómo podemos cuidar de manera más rica la oración comunitaria y la celebración de la Eucaristía; cómo podemos darnos tiempos verdaderamente privilegiados de cuidado y atención de 6 - Credo che solo da questa convinzione e scelta fondamentale possiamo situare bene le mediazioni e le scelte da cui possiamo compiere passi concreti che ci aiutino a rinnovare la Vita Comunitaria Scolopica. Sono tutte buone e necessarie. Ne cito alcune, a titolo di esempio: Tra le scelte: il luogo geografico e contestuale dove collochiamo le nostre comunità (quando il Papa dice ai religiosi che devono “uscire verso le periferie” usa il verbo “uscire”); le scelte concrete da cui aspiriamo a vivere più autenticamente la nostra povertà; i ritmi e gli stili comunitari che puntano ad una vita più condivisa; gli approcci da cui cerchiamo di essere comunità di accoglienza e di riferimento per i giovani o per i laici, ecc. La riflessione sulle scelte da cui configuriamo le nostre comunità, o da cui le trasformiamo, è molto importante. E vi invito a condividerle e a mandarle alla Curia Generale, in modo che possiamo tenerne conto durante la preparazione dei lavori del Capitolo Generale. Tra le mediazioni: come possiamo migliorare nella nostra capacità di vivere a partire da progetti comunitari –che segnino il percorso e l’itinerario- e non solo dalla programmazione di orari, azioni e temi di lavoro; come possiamo situare meglio le nostre comunità nelle presenze scolopiche attraverso progetti elaborati e condivisi; come possiamo curare in maniera più ricca la preghiera comunitaria e la celebrazione dell’Eucaristia; come possiamo darci tempi veramente privilegiati di cura e attenzione della nostra vita spirituale; come possiamo migliorare la capacità Pedro Aguado Padre General che hanno le comunità di curare la crescita personale dei fratelli; come favoriamo anche il tempo libero condiviso, ecc. Voglio concludere questa Lettera ai Fratelli ringraziandovi per le testimonianze di vita comunitaria che ho ricevuto nel corso di questi anni in cui ho potuto condividere con tutti voi la vita e la missione che portate avanti. Lo apprezzo perché ho visto e vedo nell’Ordine, oltre ad un’evangelica nostalgia di una migliore e più scolopica vita comunitaria, preziosi esempi di amore per la comunità, di fedeltà alla nostra vita, di preoccupazione per i fratelli, di accompagnamento fraterno, di interesse per i giovani e gli anziani, in definitiva, di amore per l’Ordine. Grazie! Un abbraccio fraterno. Pedro Aguado Padre Generale 4 · 2015 293 Salutatio Patris Generalis nuestra vida espiritual; cómo podemos avanzar en la capacidad que tienen las comunidades de cuidar el crecimiento personal de los hermanos; cómo favorecemos también el tiempo libre compartido, etc. Quiero terminar esta Carta a los Hermanos dándoos las gracias por los testimonios de vida comunitaria que he recibido a lo largo de estos años en los que he podido compartir con todos vosotros la vida y la misión que lleváis adelante. Lo agradezco porque he visto y veo en la Orden, además de una evangélica nostalgia de una vida comunitaria mejor y más escolapia, ejemplos preciosos de amor por la comunidad, de fidelidad a nuestra vida, de preocupación por los hermanos, de acompañamiento fraterno, de interés por los jóvenes y por los ancianos, en definitiva, de amor por la Orden. ¡Gracias! Recibid un abrazo fraterno. 4 · 2015 Salutatio Patris Generalis 294 To live in community “Have the same sentiments as Jesus Christ” Vivre en communauté «Ayez les mêmes sentiments que Jésus-Christ» Pedro Aguado Father General Pedro Aguado Père Général Dear Brothers: As you all know, our General Chapter, already at the door, will dedicate a lot of efforts, reflection and discernment to the theme Piarist Community Life. We have made of it one of the central themes of our chapter work, having in mind the importance in the actual moment of the Pious Schools, convinced that taking care and doing renovation in our Piarist Communities, is a condition of possibilty of the process of revitalization, to which we are committed. It is true that the “community life” is only one aspect – among others – of our vocation. The Consecrated Life is much more than the community (still I am hearing sombody talking as if both realities were the same), but it is also certain that the community life constitutes today one of the credibility criteria of our life option, of our vocation in following Christ closer, as consecrated persons, in the style of Calasanz. This is the main reason which helped us to propose to the whole Order a reflection about “the community.” I confess to you that the last motive was the verifying – for me an evident thing - that there is a great nostalgia Chers frères, Comme vous le savez, notre Chapitre Général, qui est déjà proche, consacrera beaucoup d’efforts, réflexions et discernement sur le thème de la Vie Communautaire Piariste. Conscients de son importance dans les Ecoles Pies à l’heure actuelle, nous l’avons fait l’un des thèmes centraux de notre travail capitulaire, convaincus que le soin et le renouvellement de nos communautés Piaristes est une condition de possibilité du processus de revitalisation dans lequel nous nous sommes engagés. Il est vrai que «la vie communautaire» n’est qu’un aspect – entre autres- de notre vocation. La Vie Consacrée est beaucoup plus que la communauté (cependant, j’entends encore certains parler de ces deux réalités comme si elles étaient des synonymes). Mais il est aussi vrai que la vie communautaire constitue aujourd’hui un des critères de crédibilité de notre option de vie, de notre vocation de suivre le Christ de plus près, comme consacrés, à l’exemple de Calasanz. C’est ce qui au fond, nous a motivé à proposer à tout l’ensemble de l’Ordre une réflexion sur «la communauté». Et je vous avoue que le motif dernier a été le 1 - Where is the essential key of our process of communitarian life renovation? Will it be our necessity of learning how to do community projects? Will it be in the reflection of the role of our community in the Mission? Will we have to think especially about the capacity of our communities in the welcoming? All of this, and anything else more we would like to add, is important, but it is not the key. It is the consequence. The key is in another place. And I believe that our chapter has to help us to enter into the essential. 2 - Our Constitutions start in this way the chapter about the Communitarian Life: “Joined together by a bond of love which the Father gave us and by the same Piarist vocation into a community of faith imitating the way of life which Jesus carried out with His disciples and which the early Church together with Mary also followed, we become, in some way, ministers of hope of the kingdom to come and of fraternal unión among all constat – pour moi évident - qu’il existe, dans notre Ordre, une grande nostalgie d’une meilleure vie communautaire, plus fraternelle et plus évangélique. Pour ceci, nous avons demandé à toutes les Démarcations et Communautés leur réflexion sur un simple document pré-capitulaire envoyé il y a plusieurs mois de cela et intitulé «Propositions de réflexion et de discernement sur la Vie Communautaire Piariste», élaboré tenant compte des contributions et des propositions du Séminaire sur la Vie Communautaire Piariste tenu à Madrid en 2013. Je voudrais partager avec vous une simple réflexion sur la communauté, en tenant compte de ce qui est proposé dans ledit document. 1 - Où se trouve la clé essentielle de notre processus de renouvellement de la vie communautaire? Est-il la nécessité pour nous d’apprendre à faire des projets communautaires? Se trouve-t-il dans la réflexion du rôle de la communauté dans la Mission? Faudrait-il que nous pensions surtout à la capacité d’accueil de nos communautés? Tout cela, et tout ce que nous puissions et voulions ajouter, est important, mais n’est pas la clé. C’est la conséquence. La clé se trouve ailleurs. Et je crois que notre Chapitre doit nous aider à entrer dans l’essentiel. 2 - Nos Constitutions commencent le chapitre sur la vie communautaire avec les paroles suivantes: «Réunis en communauté de foi, par l’amour que le Père nous a donné, par la vocation Piariste, et en imitant la forme de vie du Christ avec ses disciples et de l’Eglise primitive avec Marie, nous sommes en quelque sorte ministres de l’espérance du Royaume à venir 3 · 2015 295 Salutatio Patris Generalis of a better, more fraternal, and more evangelical communitarian life in our Order. That is why we have asked to all Demarcations and Communitites their reflections about a simple pre-chapter document sent several months ago with the tittle: “Propositions for reflection and discernment about the Piarist Community Life,” alaborated having in mind the apportations and propositions of the Seminar about the Piarist Community Life in Madrid 2013. I want to share to all of you, a simple reflection about community, having in mind the proposed things in this document. 4 · 2015 Salutatio Patris Generalis 296 people.” (C25) This affirmation offers us a hint to find out the key from which we must try to renovate our communities. The community is centered in the Lord, because Christ is the reason of our Community Life. And only being fully in this affirmation, only “recuperating the primacy of the essential,” we will be able to give steps of conversion. Yes, of conversion. I think it is the best word for the challenge we have put before us. 3 - I would like to explain this affirmation using a very meaningful text of the New Testament. I invite you to read, once more, a text of St. Paul that, for sure, many of you can recite it by heart, because we pray with it in the Vespers of Sunday of the first week of the Breviary: the hymn to the Philippians 2 6-11 where it is described the kenosis of Jesus. But I invite you to read, first, the prologue of the hymn, which is almost never read. It goes like this: “If I may advise you in the name of Christ and if you can hear it as the voice of love; if we share the same spirit and are capable of mercy and compassion, then I beg of you make me very happy: have one love, one spirit, one feeling, do nothing through rivalry or vain conceit. On the contrary let each of you gently consider the others as more important than yourselves. Do not seek your own interest, but rather that of others. Let what was seen in Christ Jesus be seen in you.” The extraordinary reflection of Paul, where he represents Christ as “being divine in nature, he did not claim in fact equality with God, but emptied himself, taking on the nature of a serv- et de l’union fraternelle entre les hommes» (C 25). Cette affirmation nous offre une piste pour retrouver l’axe à partir duquel nous pouvons essayer de renouveler nos communautés. La communauté est centrée sur le Seigneur, parce que le Christ est la raison de notre Vie Communautaire. Et c’est seulement en entrant pleinement dans cette affirmation, seulement en «récupérant la primauté de l’essentiel» que nous pourrons faire des pas de conversion. Oui, de conversion. Je pense que c’est la parole plus appropriée pour le défi que nous nous sommes donnés. 3 - J’aimerais expliquer cette affirmation recourant à un texte particulièrement significatif du Nouveau Testament. Je vous invite à lire une fois de plus un texte de Saint Paul que, certainement, beaucoup d’entre vous, peuvent réciter par cœur, parce que nous l’utilisons le texte dans les Vêpres du dimanche de la première semaine de la Liturgie des Heures: l’hymne aux Philippiens 2, 6-11 qui décrit la kénose de Jésus. Mais je vous invite à lire premièrement le prologue de cet hymne, qu’on ne lit presque jamais. Il dit ceci: «S’il y a donc une consolation en Christ, un encouragement dans l’amour, une communion dans l’Esprit, un élan d’affection et de compassion, alors comblez ma joie en vivant en plein accord. Ayez un même amour, un même cœur ; recherchez l’unité. Ne faites rien par rivalité, rien par gloriole, mais avec humilité, considérant les autres come supérieurs à vous ; que chacun ne regarde pas à soi seulement, mais aussi aux autres. Ayez entre vous les mêmes sentiments qu’a eu aussi Jésus Christ. L’extraordinaire réflexion christologique de Paul, dans laquelle il nous présente le Christ comme «celui qui, étant de condi- 4. This is the key, brothers, and without it, we will not progress. Without any doubt, it is very important that the General Chapter would help us to live from projects, or that it would encourage us to think about the place of the community in the misión, or would propose that the communities may grow as places of permanent formation, or would ask us to live with more poverty. The list of concrete challenges where we have to improve, is long, and all of them are worthy of being studied and received as “propositions of renovation.” But no one of them will function without the “ master key of the community life” This key is the centrality of the Lord in our life, the process of identification with the Lord we all are called to do, in such a way that the fraternal love becomes an expression of the love of Christ to the cross; the Eucharist is celebrated as the Memory of the Lord and fountain of life; the listening to the brother, and the accompaniment of young people is lived as a tion divine, n’a pas considéré comme une proie à saisir d’être l’égal de Dieu ; mais il s’est dépouillé, prenant la condition de serviteur, devenant semblable aux hommes, et reconnu à son aspect comme un homme, il s’est abaissé, devenant obéissant jusqu’à la mort, et la mort sur la croix. C’est pourquoi Dieu l’a souverainement élevé plus haut et lui a conféré le Nom qui est au-dessus de tout nom, afin qu’au nom de Jésus tout genou fléchisse, dans les cieux, sur la terre et sous la terre, et que toute langue confesse que Jésus Christ est le Seigneur, à la gloire de Dieu le Père ». Ceci est précédé par une invitation à la fraternité, au respect mutuel, à la communauté, à des sentiments communs, à l’estime des autres plus qu’à la propre estime, parce que ce sont-là les sentiments de Jésus Christ. 4 - Frères, c’est là la clé, et sans elle nous n’avancerons guère. Sans doute, il est de grande importance que le Chapitre Général nous aide à apprendre à vivre à partir des projets, ou nous stimule à penser la place de la communauté dans la mission, ou nous propose que les communautés deviennent des lieux de formation permanente, ou nous exige de vivre d’une manière plus modeste. La liste des défis concrets que nous devons relever est longue, et tous ces défis méritent d’être étudiés et reçus comme «propositions de rénovation». Mais aucun d’entre eux fonctionnera sans la «clé maîtresse de la vie communautaire». Cette clé est la centralité du Seigneur dans notre vie, le processus d’identification avec le Seigneur que nous sommes tous appelés à faire, afin que l’amour fraternel devient expression de l’amour pour le Christ; le pardon de celui qui m’offense s’offre comme 4 · 2015 297 Salutatio Patris Generalis ant, made in human likeness, and in his appearance found as a man. He humbled himself by being obedient to death, death on the cross. That is why God exalted him and gave him the Name which outshines all names, so that at the Name of Jesus all knees should bend in heaven, on earth and among the dead, and all tongues proclaim that Christ Jesus is the Lord to the glory of God the Father,” is preceded by an invitation to fraternity, to the mutual respect, to the community, to the common feelings, to the estimation of others more than the own, because they are the sentiments of Jesus Christ. free giving for the process of vocational growing of each one of us; and even the community project is elaborated and shared as a help in the communitarian following of the Lord. 4 · 2015 Salutatio Patris Generalis 298 5 - We need to make options, to elaborate politics, to agree in strategies; all is true, but this will not convert us. When you want to prove it, read all “the politics and objectives” approved by Provincial and General Chapters these last years. They are many. And very interesting. Will we be called to simply add some more to the long list? I do not think so. I think we are called to a deeper thing, and it consists in recognizing that each one of us is called by the Lord, by the Church and by the Order to take care with more resposibility the essential experiences: the following of the Lord, what unites us in community, and only in this way we will become witnesses of Him, not of ourselves. That is why the third chapter of the Constitutions, about the Communitarian Life, ends saying: “We answer the call of the Lord more easily by our community way of life, which, with the help of God, will best recommend our Institute and will attract more efficaciously to the harvest of the Lord those who are in close contact with us, especially children and adolescent.” (C 39) 6 - I think that only from this convinction and deep option we can place well the mediations and options from where we can give concrete steps that will help us to renovate the Piarist Community Life. All of them are good and necessary. I cite some of them, as examples: Among the options: the geographical fruit du pardon d’amour du Christ sur la croix; l’Eucharistie se célèbre comme Mémoire du Seigneur et source de vie; l’écoute du frère et l’accompagnement des jeunes sont vécus comme une contribution gratuite au processus de croissance vocationnelle de chacun; et même le projet de la communauté est élaboré et partagé comme une aide dans la sequela communautaire du Seigneur. 5 - Nous avons besoin de faire des options, élaborer des politiques, formuler des stratégies; tout cela est vrai. Mais cela ne nous convertira pas. Lorsque vous auriez envie de le vérifier, lisez toutes les «politiques et les objectifs» que les Chapitres Provinciaux et Généraux ont adopté ces dernières nombreuses et années. Elles sont nombreuses très intéressantes. Serons-nous appelés tout simplement à ajouter quelques unes encore à la longue liste? Je ne le pense pas. Je pense que nous sommes appelés à quelque chose de plus profond, qui consiste, surtout, à reconnaître que chacun de nous est toujours appelé par le Seigneur, par l’Eglise et par l’Ordre à prendre d’une manière responsable l’expérience essentielle: c’està-dire la suite du Seigneur qui nous unit en communauté, et c’est seulement ainsi que nous serons témoins du Christ et pas témoins de nous-mêmes. C’est pourquoi le chapitre troisième des Constitutions, sur la vie communautaire, termine disant: «Avec (par) cette vie communautaire nous répondrons mieux à l’appel du Seigneur. Et cette réponse sera, avec la grâce de Dieu, la meilleure recommandation afin que ceux qui nous fréquentent plus particulièrement les enfants et les jeunes, puissent se sentir fortement attirés vers la moisson du Seigneur « (C 39). Among the mediations: how can we progress in our capacity of living from community projects –so that they may indicate roads or itineraries - and not only from planning of shedules, acts and themes of work; how can we place better our communities in the Piarist presence through elaborated and shared projects; how can we take care better the communitarian prayer and the Eucharistic celebration; how can we give time to ourselves that really gives attention and care of our spiritual life; how can we progress in the capacity that the communities have to take care of the personal growth of the brothers; how do we favor also the free shared time, etc. I want to end this Letter to the Brothers giving thanks for the testimonies of community life that I have received throughout these years in which I could share with all of you the life and 6 - Je crois que c’est seulement de cette conviction et option fondamentale que nous puissions bien situer les médiations et les options à partir desquelles nous pouvons faire des pas concrets qui nous aident à renouveler la Vie Communautaire Piariste. Toutes ces médiations et options sont bonnes et nécessaires. A titre d’exemple, je cite quelques unes d’entre elles: Parmi les options: le lieu géographique et contextuel dans lequel nous situons nos communautés (lorsque le Pape dit aux religieux que nous devons «sortir vers les périphéries» utilise le verbe «sortir»); les options concrètes à partir desquelles nous aspirons à vivre plus authentiquement notre pauvreté; les rythmes et styles communautaires qui optent sur une vie plus partagée ; les approches à partir desquelles nous cherchons à être communautés d›accueil et de référence pour les jeunes ou pour les laïcs, etc. La réflexion sur les options à partir desquelles nous configurons nos communautés ou à partir desquelles nous les transformons est très importante. Et je vous invite à les partager et à les envoyer à la Curie Générale, pour que nous puissions les tenir en compte au moment de préparer les travaux du Chapitre Général. Entre les médiations: comment pouvons-nous progresser dans notre capacité de vivre à partir des projets de communauté – qui indiquent le chemin et l’itinéraire- et non seulement à partir des programmations des horaires, actes et thèmes de travail; comment pouvons-nous mieux placer nos communautés dans les présences Piaristes à travers des projets élaborés et partagés; comment pouvons-nous rendre plus 4 · 2015 299 Salutatio Patris Generalis and contextual place where we put our communities (when the Pope is telling the religious that we must go to the “peripheric place” he uses the verb “salir” (go out); the concrete options from which we aspire to live more authentically our poverty; the rhythms and communitarian styles that bet for a better shared life; the plans from where we try to become more welcoming and reference communities for young people or for the laity, etc. The reflections upon the options from where we configure our communities, or from where we transform them, is very important. I invite you to share them and send them to the General Curia so that we may have them in mind when we prepare the work of the General Chapter. 4 · 2015 300 misión that you take forward. I am grateful for it because I have seen and see in the Order, besides an evangelical nostalgia of a better community life and more Piarist life, precious examples of love for the community, fidelity to our life, concern for the brothers, fraternal accompaniment, and interest for the young people and for the aged; definitively, the love for the Order. Thank you! Receive a fraternal embrace. Salutatio Patris Generalis Pedro Aguado Father General riche la prière communautaire et la célébration de l’Eucharistie; comment peuton se donner des moments vraiment privilégiés d’attention et de soin de notre vie spirituelle; comment pouvons-nous faire avancer la capacité qu’ont les communautés de s’occuper de la croissance personnelle des frères; comment favoriser également le temps libre partagé, etc. Je voudrais conclure cette Lettre aux Frères en vous remerciant pour les témoignages de vie communautaire que j’ai reçu tout au long de ces années où j’ai pu partager avec vous tous la vie et la mission que vous portez. Je vous remercie parce que j’ai vu et je vois encore dans l’Ordre, outre une nostalgie évangélique d›une vie communautaire meilleure et plus piariste, exemples précieux d’amour pour la communauté, des exemples précieux de fidélité à notre vie, de soucis par les frères, d’accompagnement fraternel, d’intérêt pour les jeunes et les personnes âgées, bref, l’amour de l’Ordre. Merci ! Un salut fraternel ! Pedro Aguado Père Général Sectio Officialis In Delegatione Generali Chiliae Nova Congregatio Delegationis Generalis Chiliae ad quadriennium 2015-2019: - P. Delegatus Generalis: P. Miguel del CERRO CALVO - Adsistens P. Delegati: P. José Antonio LÓPEZ CAPÓ - Adsistens P. Delegati: P. Jarosław PABIAN In Provincia Italiae Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis: P. Ugo BARANI - Adsistens Provincialis pro Scholis et Cultura: P. Mario SAVIOLA - Adsistens Provincialis pro Œconomia et Integratione Laicorum: P. Sergio SERENI - Adsistens Provincialis pro Pastorale Vocationum, Formatione et Vita Commune: P. Stefano LOCATELLI - Adsistens Provincialis pro Pastorale Paroechiali et Juvenile: P. Alberto MAGRONE In Provincia Poloniae Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis : P. Józef MATRAS - Adsistens Provincialis pro Formatione et Vita Commune: P. Marek KUDACH - Adsistens Provincialis pro Cultura Vocationali et Processis Pastoralibus: P. Tomasz ABRAMOWICZ - Adsistens Provincialis pro Educatione Formali et pro Laicis: P. Sławomir DZIADKIEWICZ - Adsistens Provincialis pro Pastorale et Educatione Non-formali: P. Andrzej TUPEK In Provincia Hungariae Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis : P. Zsolt LABANCZ - Adsistens Provincialis pro Missione: P. József URBÁN - Adsistens Provincialis pro Communitatibus: P. József WIETTSTEIN - Adsistens Provincialis pro Laicis: P. András GUBA 4 · 2015 301 Sectio Officialis De Capitulis: electiones - Adsistens Provincialis pro Pastorale Juvenile et Pastorale Vocationum: P. Ádám SZAKÁL 4 · 2015 Sectio Officialis 302 In Provincia Emmaus Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis: P. Mariano GRASSA ANSÓN - Adsistens Provincialis pro Missione: P. Javier AGUIRREGABIRIA AGUIRRE - Adsistens Provincialis pro Pastorale Vocationum et Formatione Initiali: P. Jesús ELIZARI DÍEZ - Adsistens Provincialis pro Vita Communitaria et Formatione Permanenti: P. Juan Ramón RUIZ LÓPEZ - Adsistens Provincialis pro Cura Religiosis: P. Joaquín NADAL TOBEÑA In Provincia Slovachiae Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis: P. Juraj ĎURNEK - Adsistens Provincialis pro Vita Religiosa et Spiritualitate: P. Ján KOVÁČ - Adsistens Provincialis pro Ministero: P. Stanislav BUJDÁK In Provincia Mexici Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis: P. Efrén Emmanuel SUÁREZ - Adsistens Provincialis pro Cultura Vocationum: P. Francisco ANAYA WALKER - Adsistens Provincialis pro Formatione: P. Julio Alberto ÁLVAREZ DÍAZ - Adsistens Provincialis pro Missione Participata et Integratione Charismatica: P. Juan Antonio DOMÍNGUEZ ZAMORA - Adsistens Provincialis pro Pastorale Sociali: P. Carlos Alberto MARTÍNEZ PINALES In Provincia USA-PR Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis: P. Fernando NEGRO MARCO - Adsistens Provincialis pro Vita Religiosa: P. Emilio SOTOMAYOR - Adsistens Provincialis pro Missione et Ministero: P. Francisco AÍSA - Adsistens Provincialis pro Finantiis et Administratione: P. John CALLAN - Adsistens Provincialis pro Formatione Initiali et Pastorale Vocationum: P. Nelson HENAO In Provincia Africae Occidentalis Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis: P. Christian Thierry Djinamoto EHEMBA In Provincia Africae Centralis Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019: - P. Provincialis: P. Evaristus Akem NDI - Adsistens Provincialis pro Oeconomia et Administratione: P. Félicien MOUENDJI - Adsistens Provincialis pro Cultura Vocationum et Formatione Initiali: P. Roméo Fleury NGHEMTEU - Adsistens Provincialis pro Vita Religiosa, Formatione Permanenti et Spiritualitate: P. Emilio CALCENA - Adsistens Provincialis pro Educatione, Pastorale et Missione Participata: P. Andrew BERINYUY Domus erectae, clausae, derelictae… In Provincia Bethaniae - Nomen Communitatis “Calasanz-Mater Dei”, in oppido Valencia, mutatur in “Casa Comunidad Escolapia Calasanz”. - Tenore n. 265 Regularum Communium Ordinis nostri, P. Generalis, de consensu sui Consiglii, licentiam dat ut residentia personalis P. Provincialis trasferta sit ex Communitate “San José de Calasanz” in oppido Cercedilla ad Communitatem nostram in oppido Alcalá de Henares (Madrid). - Tenore n. 159 Constitutionum et nn. 9.1º et 232-233 Regularum Communium Ordinis nostri, P. Generalis Decretum fert quo Domus “Ad S. Iosephum Calasanctium”, in oppido Santander, erecta est. Die 15 aprilis a. 2015. Nominationes E Congregatione Generali - P. Martín GONDRA EZCURDIA, Rector de la Unidad Educativa Particular “Calasanz-2”, in oppido Santo Domingo de los Tsáchilas, Ecuador. In Delegatione Generali Chiliae Tenore num. 238.1º.c Regularum Communium Ordinis nostri: 4 · 2015 303 Sectio Officialis - Adsistens Provincialis pro Vita Communitaria: P. Théodore LAMBAL - Adsistens Provincialis pro Administratione et Praesentia: P. Carles GIL-SAGUER - Adsistens Provincialis pro Ministero: P. Samson EHEMBA - Adsistens Provincialis pro Cultura Vocationum et Formatione Initiali: P. Edouard DIEDHIOU 4 · 2015 304 - P. Jarosław PABIAN, Rector Communitatis “Virgen del Pilar” in oppido Santiago, ad quadriennium 2015-2019. - P. Miguel del CERRO CALVO, Rector Communitatis “San José de Calasanz” in oppido Santiago, ad quadriennium 2015-2019. - P. José Antonio LÓPEZ CAPÓ, Rector Communitatis “San Pompilio” in oppido Barrancas de San Antonio, ad quadriennium 2015-2019. - P. Stanisław CHOWANIEC, Rector Communitatis “San Sebastián” in oppido Curarrehue, ad quadriennium 2015-2019. Sectio Officialis In Provincia Catalauniae - Tenore num. 266 Regularum Communium Ordinis nostri, P. Josep Maria CANET i CAPETA, Vicarius Provincialis ad quadriennium 2015-2019. In Viceprovincia Indiae Tenore num. 238.1º.a Regularum Communium Ordinis nostri: - P. Alfred CLETUS, Rector Communitatis of the “Sacred Heart of Jesus” in oppido Kamda, ad quadriennium 2015-2019; - P. Robinson AUGUSTINE, Rector Communitatis “Calasanz Bhavan” in oppido Aroor, ad quadriennium 2015-2019; - P. Binoy Joseph KUNNEL VARKEY, Rector Communitatis “Saint Joseph Calasanz” in oppido Aryanad, ad quadriennium 2015-2019; - P. Rayappan Chinandurai LOURDU, Rector Communitatis “Devamatha Illam” in oppido Mantharamputhoor, ad quadriennium 2015-2019; - P. Sunil Kumar DAMIYANOSE, Rector Communitatis ad “Virginem de Mercede”, in oppido Kanyakumari, ad quadriennium 2015-2019; - et P. Joy Kutty SEBASTIAN, Rector Communitatis “Nazareth Bhavan” in oppido Bangalore, ad quadriennium 2015-2019. Tenore num. 168 Constitutionum et 238.1º.a Regularum Communium Ordinis nostri: - P. Joy Kutty SEBASTIAN, Magister Studentium ad quadriennium 2015-2019. Notificationes Ordinationes diaconales - Mariano N. Bozzini (Prov. Argentinae): 12 aprilis 2015. - Matías Pavón (Prov. Argentinae): 12 aprilis 2015. - Jins Joseph Choorapuzhayil (Viceprov. Indiae): 12 aprilis 2015. Ordinationes sacerdotales - Luis Alberto Cruz (Prov. USA-PR): 11 aprilis 2015. - Jánas Valazcka (Prov. Hungariae): 18 aprilis 2015. Exclaustratio per tres annos - P. Tomasz Tomski (Prov. Poloniae). Dies 20 aprilis 2015. - P. Anthony R. Vinto Vazhappilly (Viceprov. Indiae). Dies 29 aprilis 2015. Diplomata confraternitatis In Delegatione Generali Chiliae 98 - Javier Zabalza Noaín. Dies 1 aprilis 2015. 99 - Leonel Molina Rojas. Dies 1 aprilis 2015. 4 · 2015 305 Sectio Officialis In Provincia Bethaniae 100 - Ángel Bañuls Tornal. Dies 1 aprilis 2015. 101 - Josep Andreu Ferrer Solivares. Dies 1 aprilis 2015. 4 · 2015 306 MENSAJE DEL SANTO PADRE FRANCISCO PARA LA 52 JORNADA MUNDIAL DE ORACIÓN POR LAS VOCACIONES 26 DE ABRIL DE 2015 – IV DOMINGO DE PASCUA Sectio Officialis Tema: El éxodo, experiencia fundamental de la vocación Queridos hermanos y hermanas: El cuarto Domingo de Pascua nos presenta el icono del Buen Pastor que conoce a sus ovejas, las llama por su nombre, las alimenta y las guía. Hace más de 50 años que en este domingo celebramos la Jornada Mundial de Oración por las Vocaciones. Esta Jornada nos recuerda la importancia de rezar para que, como dijo Jesús a sus discípulos, «el dueño de la mies… mande obreros a su mies» (Lc 10,2). Jesús nos dio este mandamiento en el contexto de un envío misionero: además de los doce apóstoles, llamó a otros setenta y dos discípulos y los mandó de dos en dos para la misión (cf. Lc 10,1-16). Efectivamente, si la Iglesia «es misionera por su naturaleza» (Conc. Ecum. Vat. II, Decr. Ad gentes, 2), la vocación cristiana nace necesariamente dentro de una experiencia de misión. Así, escuchar y seguir la voz de Cristo Buen Pastor, dejándose atraer y conducir por él y consagrando a él la propia vida, significa aceptar que el Espíritu Santo nos introduzca en este dinamismo misionero, suscitando en nosotros el deseo y la determinación gozosa de entregar nuestra vida y gastarla por la causa del Reino de Dios. Entregar la propia vida en esta actitud misionera sólo será posible si somos capaces de salir de nosotros mismos. Por eso, en esta 52 Jornada 4 · 2015 307 Sectio Officialis Mundial de Oración por las Vocaciones, quisiera reflexionar precisamente sobre ese particular «éxodo» que es la vocación o, mejor aún, nuestra respuesta a la vocación que Dios nos da. Cuando oímos la palabra «éxodo», nos viene a la mente inmediatamente el comienzo de la maravillosa historia de amor de Dios con el pueblo de sus hijos, una historia que pasa por los días dramáticos de la esclavitud en Egipto, la llamada de Moisés, la liberación y el camino hacia la tierra prometida. El libro del Éxodo – el segundo libro de la Biblia –, que narra esta historia, representa una parábola de toda la historia de la salvación, y también de la dinámica fundamental de la fe cristiana. De hecho, pasar de la esclavitud del hombre viejo a la vida nueva en Cristo es la obra redentora que se realiza en nosotros mediante la fe (cf. Ef 4,22-24). Este paso es un verdadero y real «éxodo», es el camino del alma cristiana y de toda la Iglesia, la orientación decisiva de la existencia hacia el Padre. En la raíz de toda vocación cristiana se encuentra este movimiento fundamental de la experiencia de fe: creer quiere decir renunciar a uno mismo, salir de la comodidad y rigidez del propio yo para centrar nuestra vida en Jesucristo; abandonar, como Abrahán, la propia tierra poniéndose en camino con confianza, sabiendo que Dios indicará el camino hacia la tierra nueva. Esta «salida» no hay que entenderla como un desprecio de la propia vida, del propio modo sentir las cosas, de la propia humanidad; todo lo contrario, quien emprende el camino siguiendo a Cristo encuentra vida en abundancia, poniéndose del todo a disposición de Dios y de su reino. Dice Jesús: «El que por mí deja casa, hermanos o hermanas, padre o madre, mujer, hijos o tierras, recibirá cien veces más, y heredará la vida eterna» (Mt 19,29). La raíz profunda de todo esto es el amor. En efecto, la vocación cristiana es sobre todo una llamada de amor que atrae y que se refiere a algo más allá de uno mismo, descentra a la persona, inicia un «camino permanente, como un salir del yo cerrado en sí mismo hacia su liberación en la entrega de sí y, precisamente de este modo, hacia el reencuentro consigo mismo, más aún, hacia el descubrimiento de Dios» (Benedicto XVI, Carta enc. Deus caritas est, 6). La experiencia del éxodo es paradigma de la vida cristiana, en particular de quien sigue una vocación de especial dedicación al servicio del Evangelio. Consiste en una actitud siempre renovada de conversión y transformación, en un estar siempre en camino, en un pasar de la muerte a la vida, tal como celebramos en la liturgia: es el dinamismo pascual. En efecto, desde la llamada de Abrahán a la de Moisés, desde el peregrinar de Israel por el desierto a la conversión predicada por los profetas, hasta el viaje misionero de Jesús que culmina en su muerte y resurrección, la vocación es siempre una acción de Dios que nos hace salir de nuestra situación inicial, nos libra de toda forma de esclavitud, nos saca de la rutina y la indiferencia y nos proyecta hacia la alegría de la comunión con Dios y con los hermanos. Responder a la llamada de Dios, por tanto, es dejar que él nos haga salir de nuestra falsa estabilidad para ponernos en camino hacia Jesucristo, principio y fin de nuestra vida y de nuestra felicidad. Esta dinámica del éxodo no se refiere sólo a la llamada personal, sino a la acción misionera y evangelizadora de toda la Iglesia. La Iglesia es verdaderamente fiel a su 4 · 2015 Sectio Officialis 308 Maestro en la medida en que es una Iglesia «en salida», no preocupada por ella misma, por sus estructuras y sus conquistas, sino más bien capaz de ir, de ponerse en movimiento, de encontrar a los hijos de Dios en su situación real y de com-padecer sus heridas. Dios sale de sí mismo en una dinámica trinitaria de amor, escucha la miseria de su pueblo e interviene para librarlo (cf. Ex 3,7). A esta forma de ser y de actuar está llamada también la Iglesia: la Iglesia que evangeliza sale al encuentro del hombre, anuncia la palabra liberadora del Evangelio, sana con la gracia de Dios las heridas del alma y del cuerpo, socorre a los pobres y necesitados. Queridos hermanos y hermanas, este éxodo liberador hacia Cristo y hacia los hermanos constituye también el camino para la plena comprensión del hombre y para el crecimiento humano y social en la historia. Escuchar y acoger la llamada del Señor no es una cuestión privada o intimista que pueda confundirse con la emoción del momento; es un compromiso concreto, real y total, que afecta a toda nuestra existencia y la pone al servicio de la construcción del Reino de Dios en la tierra. Por eso, la vocación cristiana, radicada en la contemplación del corazón del Padre, lleva al mismo tiempo al compromiso solidario en favor de la liberación de los hermanos, sobre todo de los más pobres. El discípulo de Jesús tiene el corazón abierto a su horizonte sin límites, y su intimidad con el Señor nunca es una fuga de la vida y del mundo, sino que, al contrario, «esencialmente se configura como comunión misionera» (Exhort. ap. Evangelii gaudium, 23). Esta dinámica del éxodo, hacia Dios y hacia el hombre, llena la vida de alegría y de sentido. Quisiera decírselo especialmente a los más jóvenes que, también por su edad y por la visión de futuro que se abre ante sus ojos, saben ser disponibles y generosos. A veces las incógnitas y las preocupaciones por el futuro y las incertidumbres que afectan a la vida de cada día amenazan con paralizar su entusiasmo, de frenar sus sueños, hasta el punto de pensar que no vale la pena comprometerse y que el Dios de la fe cristiana limita su libertad. En cambio, queridos jóvenes, no tengáis miedo a salir de vosotros mismos y a poneros en camino. El Evangelio es la Palabra que libera, transforma y hace más bella nuestra vida. Qué hermoso es dejarse sorprender por la llamada de Dios, acoger su Palabra, encauzar los pasos de vuestra vida tras las huellas de Jesús, en la adoración al misterio divino y en la entrega generosa a los otros. Vuestra vida será más rica y más alegre cada día. La Virgen María, modelo de toda vocación, no tuvo miedo a decir su «fiat» a la llamada del Señor. Ella nos acompaña y nos guía. Con la audacia generosa de la fe, María cantó la alegría de salir de sí misma y confiar a Dios sus proyectos de vida. A Ella nos dirigimos para estar plenamente disponibles al designio que Dios tiene para cada uno de nosotros, para que crezca en nosotros el deseo de salir e ir, con solicitud, al encuentro con los demás (cf. Lc 1,39). Que la Virgen Madre nos proteja e interceda por todos nosotros. Vaticano, 29 de marzo de 2015 Domingo de Ramos Francisco MESSAGE OF POPE FRANCIS FOR THE 52nd WORLD DAY OF PRAYER FOR VOCATIONS 4 · 2015 309 26 APRIL 2015 - FOURTH SUNDAY OF EASTER Dear Brothers and Sisters, The Fourth Sunday of Easter offers us the figure of the Good Shepherd who knows his sheep: he calls them, he feeds them and he guides them. For over fifty years the universal Church has celebrated this Sunday as the World Day of Prayer for Vocations. In this way she reminds us of our need to pray, as Jesus himself told his disciples, so that “the Lord of the harvest may send out labourers into his harvest” (Lk 10:2). Jesus command came in the context of his sending out missionaries. He called not only the twelve Apostles, but another seventy-two disciples whom he then sent out, two by two, for the mission (cf. Lk 10:1-6). Since the Church “is by her very nature missionary” (Ad Gentes, 2), the Christian vocation is necessarily born of the experience of mission. Hearing and following the voice of Christ the Good Shepherd, means letting ourselves be attracted and guided by him, in consecration to him; it means allowing the Holy Spirit to draw us into this missionary dynamism, awakening within us the desire, the joy and the courage to offer our own lives in the service of the Kingdom of God. To offer one’s life in mission is possible only if we are able to leave ourselves behind. On this 52nd World Day of Prayer for Vocations, I would like reflect on that particular “exo- Sectio Officialis Theme: Exodus, a fundamental experience of vocation 4 · 2015 Sectio Officialis 310 dus” which is the heart of vocation, or better yet, of our response to the vocation God gives us. When we hear the word “exodus”, we immediately think of the origins of the amazing love story between God and his people, a history which passes through the dramatic period of slavery in Egypt, the calling of Moses, the experience of liberation and the journey toward the Promised Land. The Book of Exodus, the second book of the Bible, which recounts these events is a parable of the entire history of salvation, but also of the inner workings of Christian faith. Passing from the slavery of the old Adam to new life in Christ is a event of redemption which takes place through faith (Eph 4:22-24). This passover is a genuine “exodus”; it is the journey of each Christian soul and the entire Church, the decisive turning of our lives towards the Father. At the root of every Christian vocation we find this basic movement, which is part of the experience of faith. Belief means transcending ourselves, leaving behind our comfort and the inflexibility of our ego in order to centre our life in Jesus Christ. It means leaving, like Abraham, our native place and going forward with trust, knowing that God will show us the way to a new land. This “going forward” is not to be viewed as a sign of contempt for one’s life, one’s feelings, one’s own humanity. On the contrary, those who set out to follow Christ find life in abundance by putting themselves completely at the service of God and his kingdom. Jesus says: “Everyone who has left home or brothers or sisters or father or mother or children or lands, for my name’s sake, will receive a hundredfold, and inherit eternal life” (Mt 19:29). All of this is profoundly rooted in love. The Christian vocation is first and foremost a call to love, a love which attracts us and draws us out of ourselves, “decentring” us and triggering “an ongoing exodus out of the closed inward-looking self towards its liberation through self-giving, and thus towards authentic self-discovery and indeed the discovery of God” (Deus Caritas Est, 6). The exodus experience is paradigmatic of the Christian life, particularly in the case of those who have embraced a vocation of special dedication to the Gospel. This calls for a constantly renewed attitude of conversion and transformation, an incessant moving forward, a passage from death to life like that celebrated in every liturgy, an experience of passover. From the call of Abraham to that of Moses, from Israel’s pilgrim journey through the desert to the conversion preached by the prophets, up to the missionary journey of Jesus which culminates in his death and resurrection, vocation is always a work of God. He leads us beyond our initial situation, frees us from every enslavement, breaks down our habits and our indifference, and brings us to the joy of communion with him and with our brothers and sisters. Responding to God’s call, then, means allowing him to help us leave ourselves and our false security behind, and to strike out on the path which leads to Jesus Christ, the origin and destiny of our life and our happiness. This exodus process does not regard individuals alone, but the missionary and evangelizing activity of the whole Church. The Church is faithful to her Master to the extent that she is a Church which “goes forth”, a Church which is less concerned about herself, her structures and successes, and more about her ability to From the Vatican, 29 March 2015 Palm Sunday Francis 4 · 2015 311 Sectio Officialis go out and meet God’s children wherever they are, to feel compassion (com-passio) for their hurt and pain. God goes forth from himself in a Trinitarian dynamic of love: he hears the cry of his people and he intervenes to set them free (Ex 3:7). The Church is called to follow this way of being and acting. She is meant to be a Church which evangelizes, goes out to encounter humanity, proclaims the liberating word of the Gospel, heals people’s spiritual and physical wounds with the grace of God, and offers relief to the poor and the suffering. Dear brothers and sisters, this liberating exodus towards Christ and our brothers and sisters also represents the way for us to fully understand our common humanity and to foster the historical development of individuals and societies. To hear and answer the Lord’s call is not a private and completely personal matter fraught with momentary emotion. Rather, it is a specific, real and total commitment which embraces the whole of our existence and sets it at the service of the growth of God’s Kingdom on earth. The Christian vocation, rooted in the contemplation of the Father’s heart, thus inspires us to solidarity in bringing liberation to our brothers and sisters, especially the poorest. A disciple of Jesus has a heart open to his unlimited horizons, and friendship with the Lord never means flight from this life or from the world. On the contrary, it involves a profound interplay between communion and mission (cf. Evangelii Gaudium, 23). This exodus towards God and others fills our lives with joy and meaning. I wish to state this clearly to the young, whose youth and openness to the future makes them open-hearted and generous. At times uncertainty, worries about the future and the problems they daily encounter can risk paralyzing their youthful enthusiasm and shattering their dreams, to the point where they can think that it is not worth the effort to get involved, that the God of the Christian faith is somehow a limit on their freedom. Dear young friends, never be afraid to go out from yourselves and begin the journey! The Gospel is the message which brings freedom to our lives; it transforms them and makes them all the more beautiful. How wonderful it is to be surprised by God’s call, to embrace his word, and to walk in the footsteps of Jesus, in adoration of the divine mystery and in generous service to our neighbours! Your life will become richer and more joyful each day! The Virgin Mary, model of every vocation, did not fear to utter her “fiat” in response to the Lord’s call. She is at our side and she guides us. With the generous courage born of faith, Mary sang of the joy of leaving herself behind and entrusting to God the plans she had for her life. Let us turn to her, so that we may be completely open to what God has planned for each one of us, so that we can grow in the desire to go out with tender concern towards others (cf. Lk 1:39). May the Virgin Mary protect and intercede for us all. 4 · 2015 MESSAGGIO DEL SANTO PADRE FRANCESCO 312 PER LA 52ª GIORNATA MONDIALE DI PREGHIERA PER LE VOCAZIONI 26 Aprile 2015 – IV DOMenica Di PASCUA Sectio Officialis Tema: L’esodo, esperienza fondamentale della vocazione Cari fratelli e sorelle! La quarta Domenica di Pasqua ci presenta l’icona del Buon Pastore che conosce le sue pecore, le chiama, le nutre e le conduce. In questa Domenica, da oltre 50 anni, viviamo la Giornata Mondiale di Preghiera per le Vocazioni. Ogni volta essa ci richiama l’importanza di pregare perché, come disse Gesù ai suoi discepoli, «il signore della messe…mandi operai nella sua messe» (Lc10,2). Gesù esprime questo comando nel contesto di un invio missionario: ha chiamato, oltre ai dodici apostoli, altri settantadue discepoli e li invia a due a due per la missione (Lc 10,116). In effetti, se la Chiesa «è per sua natura missionaria» (Conc. Ecum. Vat. II, Decr. Ad gentes, 2), la vocazione cristiana non può che nascere all’interno di un’esperienza di missione. Così, ascoltare e seguire la voce di Cristo Buon Pastore, lasciandosi attrarre e condurre da Lui e consacrando a Lui la propria vita, significa permettere che lo Spirito Santo ci introduca in questo dinamismo missionario, suscitando in noi il desiderio e il coraggio gioioso di offrire la nostra vita e di spenderla per la causa del Regno di Dio. L’offerta della propria vita in questo atteggiamento missionario è possibile solo se siamo capaci di uscire da noi stessi. Perciò, in questa 52ª Giornata Mondiale di Preghiera per le Vocazioni, vorrei riflettere proprio su quel particolare “esodo” che è la vocazione, o, meglio, la nostra risposta alla vocazione che Dio ci dona. Quando sentiamo la parola “esodo”, il nostro pensiero va subito agli inizi della meravigliosa storia d’amore tra Dio e il popolo dei suoi figli, una storia che passa attraverso i giorni drammatici della schiavitù in Egitto, la chiamata di Mosè, la liberazione e il cammino verso la terra promessa. Il libro dell’Esodo – il secondo libro della Bibbia –, che narra questa storia, rappresenta una parabola di tutta la storia della salvezza, e anche della dinamica fondamentale della fede cristiana. Infatti, passare dalla schiavitù dell’uomo vecchio alla vita nuova in Cristo è l’opera redentrice che avviene in noi per mezzo della fede (Ef 4,22-24). Questo passaggio 4 · 2015 313 Sectio Officialis è un vero e proprio “esodo”, è il cammino dell’anima cristiana e della Chiesa intera, l’orientamento decisivo dell’esistenza rivolta al Padre. Alla radice di ogni vocazione cristiana c’è questo movimento fondamentale dell’esperienza di fede: credere vuol dire lasciare sé stessi, uscire dalla comodità e rigidità del proprio io per centrare la nostra vita in Gesù Cristo; abbandonare come Abramo la propria terra mettendosi in cammino con fiducia, sapendo che Dio indicherà la strada verso la nuova terra. Questa “uscita” non è da intendersi come un disprezzo della propria vita, del proprio sentire, della propria umanità; al contrario, chi si mette in cammino alla sequela del Cristo trova la vita in abbondanza, mettendo tutto sé stesso a disposizione di Dio e del suo Regno. Dice Gesù: «Chiunque avrà lasciato case, o fratelli, o sorelle, o padre, o madre, o figli, o campi per il mio nome, riceverà cento volte tanto e avrà in eredità la vita eterna» (Mt 19,29). Tutto ciò ha la sua radice profonda nell’amore. Infatti, la vocazione cristiana è anzitutto una chiamata d’amore che attrae e rimanda oltre sé stessi, decentra la persona, innesca «un esodo permanente dall’io chiuso in sé stesso verso la sua liberazione nel dono di sé, e proprio così verso il ritrovamento di sé, anzi verso la scoperta di Dio» (Benedetto XVI, Lett. Enc. Deus Caritas est, 6). L’esperienza dell’esodo è paradigma della vita cristiana, in particolare di chi abbraccia una vocazione di speciale dedizione al servizio del Vangelo. Consiste in un atteggiamento sempre rinnovato di conversione e trasformazione, in un restare sempre in cammino, in un passare dalla morte alla vita così come celebriamo in tutta la liturgia: è il dinamismo pasquale. In fondo, dalla chiamata di Abramo a quella di Mosè, dal cammino peregrinante di Israele nel deserto alla conversione predicata dai profeti, fino al viaggio missionario di Gesù che culmina nella sua morte e risurrezione, la vocazione è sempre quell’azione di Dio che ci fa uscire dalla nostra situazione iniziale, ci libera da ogni forma di schiavitù, ci strappa dall’abitudine e dall’indifferenza e ci proietta verso la gioia della comunione con Dio e con i fratelli. Rispondere alla chiamata di Dio, dunque, è lasciare che Egli ci faccia uscire dalla nostra falsa stabilità per metterci in cammino verso Gesù Cristo, termine primo e ultimo della nostra vita e della nostra felicità. Questa dinamica dell’esodo non riguarda solo il singolo chiamato, ma l’azione missionaria ed evangelizzatrice di tutta la Chiesa. La Chiesa è davvero fedele al suo Maestro nella misura in cui è una Chiesa “in uscita”, non preoccupata di sé stessa, delle proprie strutture e delle proprie conquiste, quanto piuttosto capace di andare, di muoversi, di incontrare i figli di Dio nella loro situazione reale e di com-patire per le loro ferite. Dio esce da sé stesso in una dinamica trinitaria di amore, ascolta la miseria del suo popolo e interviene per liberarlo (Es 3,7). A questo modo di essere e di agire è chiamata anche la Chiesa: la Chiesa che evangelizza esce incontro all’uomo, annuncia la parola liberante del Vangelo, cura con la grazia di Dio le ferite delle anime e dei corpi, solleva i poveri e i bisognosi. Cari fratelli e sorelle, questo esodo liberante verso Cristo e verso i fratelli rappresenta anche la via per la piena comprensione dell’uomo e per la crescita umana e sociale nella storia. Ascoltare e accogliere la chiamata del Signore non è una 4 · 2015 Sectio Officialis 314 questione privata e intimista che possa confondersi con l’emozione del momento; è un impegno concreto, reale e totale che abbraccia la nostra esistenza e la pone al servizio della costruzione del Regno di Dio sulla terra. Perciò la vocazione cristiana, radicata nella contemplazione del cuore del Padre, spinge al tempo stesso all’impegno solidale a favore della liberazione dei fratelli, soprattutto dei più poveri. Il discepolo di Gesù ha il cuore aperto al suo orizzonte sconfinato, e la sua intimità con il Signore non è mai una fuga dalla vita e dal mondo ma, al contrario, «si configura essenzialmente come comunione missionaria» (Esort. ap. Evangelii gaudium, 23). Questa dinamica esodale, verso Dio e verso l’uomo, riempie la vita di gioia e di significato. Vorrei dirlo soprattutto ai più giovani che, anche per la loro età e per la visione del futuro che si spalanca davanti ai loro occhi, sanno essere disponibili e generosi. A volte le incognite e le preoccupazioni per il futuro e l’incertezza che intacca la quotidianità rischiano di paralizzare questi loro slanci, di frenare i loro sogni, fino al punto di pensare che non valga la pena impegnarsi e che il Dio della fede cristiana limiti la loro libertà. Invece, cari giovani, non ci sia in voi la paura di uscire da voi stessi e di mettervi in cammino! Il Vangelo è la Parola che libera, trasforma e rende più bella la nostra vita. Quanto è bello lasciarsi sorprendere dalla chiamata di Dio, accogliere la sua Parola, mettere i passi della vostra esistenza sulle orme di Gesù, nell’adorazione del mistero divino e nella dedizione generosa agli altri! La vostra vita diventerà ogni giorno più ricca e più gioiosa! La Vergine Maria, modello di ogni vocazione, non ha temuto di pronunciare il proprio “fiat” alla chiamata del Signore. Lei ci accompagna e ci guida. Con il coraggio generoso della fede, Maria ha cantato la gioia di uscire da sé stessa e affidare a Dio i suoi progetti di vita. A lei ci rivolgiamo per essere pienamente disponibili al disegno che Dio ha su ciascuno di noi; perché cresca in noi il desiderio di uscire e di andare, con sollecitudine, verso gli altri (cfr Lc 1,39). La Vergine Madre ci protegga e interceda per tutti noi. Dal Vaticano, 29 marzo 2015 Domenica delle Palme Francesco MESSAGE DU PAPE FRANÇOIS POUR LA 52e JOURNÉE MONDIALE DE PRIÈRE POUR LES VOCATIONS 4 · 2015 315 Chers frères et sœurs, Le quatrième dimanche de Pâques nous présente l’icône du Bon Pasteur qui connaît ses brebis, les appelle, les nourrit et les conduit. En ce dimanche, depuis plus de 50 ans, nous vivons la Journée mondiale de prière pour les Vocations. Elle nous rappelle chaque fois l’importance de prier pour que, comme a dit Jésus à ses disciples, « le maître de la moisson envoie des ouvriers pour sa moisson » (cf. Lc 10, 2). Jésus exprime ce commandement dans le contexte d’un envoi missionnaire : il a appelé, outre les douze apôtres, soixante-douze autres disciples et il les envoie deux par deux pour la mission (Lc 10, 1-16). En effet, si l’Église « est par sa nature missionnaire » (Conc. Œcum. Vat. II Décret Ad gentes, n. 2), la vocation chrétienne ne peut que naître à l’intérieur d’une expérience de mission. Aussi, écouter et suivre la voix du Christ Bon Pasteur, en se laissant attirer et conduire par lui et en lui consacrant sa vie, signifie permettre que l’Esprit-Saint nous introduise dans ce dynamisme missionnaire, en suscitant en nous le désir et le courage joyeux d’offrir notre vie et de la dépenser pour la cause du Royaume de Dieu. L’offrande de sa vie dans cette attitude missionnaire est possible seulement si nous sommes capables de sortir de nous-mêmes. En cette 52ème Journée mondiale de prière pour les Vocations, je voudrais donc réfléchir sur cet “exode” particulier qu’est la vocation, ou, mieux, notre réponse à la vocation que Dieu nous donne. Quand nous entendons la parole “exode”, notre pensée va immédiatement aux débuts de la merveilleuse histoire d’amour entre Dieu et le peuple de ses enfants, une histoire qui passe à travers les jours dramatiques de l’esclavage en Égypte, l’appel de Moïse, la libération et le chemin vers la Terre promise. Le livre de l’Exode – le second livre de la Bible –, qui raconte cette histoire, représente une parabole de toute l’histoire du salut, et aussi de la dynamique fondamentale de la foi chrétienne. En effet, passer de l’esclavage de l’homme ancien à la vie nouvelle dans le Christ est l’œuvre rédemptrice qui advient en nous par la foi (Ep 4, 22-24). Ce passage est un “exode” véritable et particulier, c’est le chemin de l’âme chrétienne et de l’Église entière, l’orientation décisive de l’existence tournée vers le Père. Sectio Officialis Thème : L’exode, expérience fondamentale de la vocation 4 · 2015 Sectio Officialis 316 À la racine de chaque vocation chrétienne, il y a ce mouvement fondamental de l’expérience de foi : croire veut dire se laisser soi-même, sortir du confort et de la rigidité du moi pour centrer notre vie en Jésus Christ ; abandonner comme Abraham sa propre terre en se mettant en chemin avec confiance, sachant que Dieu indiquera la route vers la nouvelle terre. Cette “sortie” n’est pas à entendre comme un mépris de sa propre vie, de sa propre sensibilité, de sa propre humanité ; au contraire, celui qui se met en chemin à la suite du Christ trouve la vie en abondance, en se mettant lui-même tout entier à la disposition de Dieu et de son Royaume. Jésus dit : « Celui qui aura quitté, à cause de mon nom, des maisons, des frères, des sœurs, un père, une mère, des enfants, ou une terre, recevra le centuple, et il aura en héritage la vie éternelle » (Mt 19, 29). Tout cela a sa racine profonde dans l’amour. En effet, la vocation chrétienne est surtout un appel d’amour qui attire et renvoie au-delà de soi-même, décentre la personne, amorçant « un exode permanent allant du je enfermé sur lui-même vers sa libération dans le don de soi, et précisément ainsi vers la découverte de soi-même, plus encore vers la découverte de Dieu » (Benoît xvi, Lett. enc. Deus caritas est, n.6). L’expérience de l’exode est un paradigme de la vie chrétienne, en particulier de celui qui embrasse une vocation de dévouement particulier au service de l’Évangile. Il consiste en une attitude toujours renouvelée de conversion et de transformation, dans le fait de rester toujours en chemin, de passer de la mort à la vie ainsi que nous le célébrons dans toute la liturgie : c’est le dynamisme pascal. Au fond, depuis l’appel d’Abraham à celui de Moïse, depuis le chemin pérégrinant d’Israël dans le désert à la conversion prêchée par les prophètes, jusqu’au voyage missionnaire de Jésus qui culmine dans sa mort et sa résurrection, la vocation est toujours cette action de Dieu qui nous fait sortir de notre situation initiale, nous libère de toute forme d’esclavage, nous arrache à nos habitudes et à l’indifférence et nous projette vers la joie de la communion avec Dieu et avec les frères. Répondre à l’appel de Dieu, donc, c’est le laisser nous faire sortir de notre fausse stabilité pour nous mettre en chemin vers Jésus Christ, terme premier et dernier de notre vie et de notre bonheur. Cette dynamique de l’exode ne concerne pas seulement l’appel particulier, mais l’action missionnaire et évangélisatrice de toute l’Église. L’Église est vraiment fidèle à son Maître dans la mesure où elle est une Église “en sortie”, sans être préoccupée d’elle- Du Vatican, le 29 mars 2015 Dimanche des Rameaux François 4 · 2015 317 Sectio Officialis même, de ses structures et de ses conquêtes, mais plutôt capable d’aller, de se mouvoir, de rencontrer les enfants de Dieu dans leur situation réelle et de compatir à leurs blessures. Dieu sort de lui-même dans une dynamique trinitaire d’amour, écoute la misère de son peuple et intervient pour le libérer (Ex 3, 7). L’Église est aussi appelée à cette manière d’être et d’agir : l’Église qui évangélise sort à la rencontre de l’homme, annonce la parole libératrice de l’Évangile, prend soin avec la grâce de Dieu des blessures des âmes et des corps, relève les pauvres et ceux qui sont dans le besoin. Chers frères et sœurs, cet exode libérateur vers le Christ et vers les frères représente aussi le chemin vers la pleine compréhension de l’homme et pour la croissance humaine et sociale dans l’histoire. Écouter et accueillir l’appel du Seigneur n’est pas une question privée et intimiste qui peut se confondre avec l’émotion du moment ; c’est un engagement concret, réel et total, qui embrasse notre existence et la met au service de la construction du Royaume de Dieu sur la terre. Par conséquent, la vocation chrétienne, enracinée dans la contemplation du cœur du Père, pousse en même temps à l’engagement solidaire en faveur de la libération des frères, surtout des plus pauvres. Le disciple de Jésus a le cœur ouvert à son horizon immense, et son intimité avec le Seigneur n’est jamais une fuite de la vie et du monde mais, au contraire, « se présente essentiellement comme communion missionnaire » (Exhort. Apost. Evangelii gaudium, n. 23). Cette dynamique d’exode vers Dieu et vers l’homme remplit la vie de joie et de sens. Je voudrais le dire surtout aux plus jeunes qui, en raison de leur âge et de la vision de l’avenir qui s’ouvre devant leurs yeux, savent être disponibles et généreux. Parfois, les inconnues et les préoccupations pour l’avenir et l’incertitude qui entache le quotidien risquent de paralyser leurs élans, de freiner leurs rêves au point de penser qu’il ne vaut pas la peine de s’engager et que le Dieu de la foi chrétienne limite leur liberté. Au contraire, chers jeunes, n’ayez pas peur de sortir de vous-même et de vous mettre en chemin ! L’Évangile est la Parole qui libère, transforme et rend plus belle notre vie. Comme il est beau de se laisser surprendre par l’appel de Dieu, d’accueillir sa Parole, de mettre les pas de votre existence dans les pas de Jésus, dans l’adoration du mystère divin et du dévouement généreux aux autres ! Votre vie deviendra chaque jour plus riche et plus joyeuse ! La Vierge Marie, modèle de toute vocation, n’a pas craint de prononcer son “fiat” à l’appel du Seigneur. Qu’elle vous accompagne et qu’elle vous guide. Avec le courage généreux de la foi, Marie a chanté la joie de sortir d’elle-même et de confier à Dieu ses projets de vie. Nous nous adressons à elle pour être pleinement disponibles au dessein que Dieu a sur chacun de nous ; pour que grandisse en nous le désir de sortir et d’aller, avec sollicitude, vers les autres (cf. Lc 1, 39). Que la Vierge Mère nous protège et qu’elle intercède pour nous tous ! Vita Ordinis 4 · 2015 Vita Ordinis 318 Provincia USA-PR: Ordenación Sacerdotal de Luis Cruz El día 11 de abril de 2015 recibió la ordenación sacerdotal en Ponce, en la Parroquia de Santa María Reina, el escolapio Luis Alberto Cruz Baerga del Niño Jesús. Más de 50 concelebrantes, entre escolapios, sacerdotes diocesanos, frailes capuchinos, y otros invitados, estaban presentes para el acontecimiento. Recibió el ministerio sacerdotal del también escolapio, Mons. Félix Lázaro Martínez, obispo de Ponce. Luis Alberto nació el 6 de abril de 1985 en Ponce. Su infancia estuvo relacionada con la parroquia de Santa Teresita, regentada por los frailes capuchinos. Algunos miembros de su familia son también capuchinos. Terminando su escuela superior en San Conrado comenzó su etapa de acompañamiento vocacional. Al finalizar su segundo año en la Universidad de Mayagüez ingresó en el Prenoviciado escolapio. Realizó el Noviciado en México y completó sus estudios de filosofía y de educación en Ponce, en la Pontificia Universidad Católica de Puerto Rico. Estudió la Teología en el Seminario de St. Joseph, en New York, donde consiguió el Master en Divinity. Desde este verano vive en la comunidad de Fort Lauderdale, y ejerce su ministerio educativo en Cardinal Gibbons High School. Los fines de semana se integra en el ministerio pastoral de la diócesis. La ordenación de Luis Alberto tuvo lugar a continuación del Segundo Capítulo Provincial de la Provincia de Estados Unidos y Puerto Rico, que terminó el día anterior. Eso permitió una amplia presencia de religiosos de todas las comunidades, a lo que se añadió la presencia de los Seminaristas. Al día siguiente, el domingo 12 de abril, celebró su primera misa solemne en la parroquia de Santa Teresita. P. Francisco Aísa 4 · 2015 319 Province of USA-PR: Priestly ordination of Luis Cruz On April 11, 2015, the Piarist Luis Alberto Cruz Baerga of the Child Jesus received the priestly ordination in Ponce, in the parish of Santa Maria Reina. More than 50 concelebrants, among Piarists, diocesan priests, Capuchin Friars, and other guests were present for the event. He received the priestly ministry from the also Piarist Mgr Félix Lázaro Martinez, Bishop of Ponce. Luis Alberto was born on April 6, 1985 in Ponce. His childhood was linked with the parish of Santa Teresita, run by the Capuchin Friars. Some members of his family are also Capuchin. Ending his college at San Conrado, he began his stage of vocational accompaniment. At the end of his second year at the University of Mayaguez he entered the Piarist pre-novitiate. He made the novitiate in Mexico and completed his studies on philosophy and education in Ponce, in the Pontifical Catholic University of Puerto Rico. He studied theology at the Seminary of St. Joseph, in New York, where he won the master’s degree in Divinity. Since this summer, it lives in the community of Fort Lauderdale, and exerts its educational Ministry at Cardinal Gibbons High School. The weekend he is integrated in the pastoral Ministry of the diocese. Luis Alberto ordination took place after the second Provincial Chapter of the Province of United States and Puerto Rico, that ended the previous day. That allowed a wide presence of religious of all the communities, to which was added the presence of seminarians. The next day, Sunday, April 12, he celebrated his first solemn mass in the parish of Santa Teresita. Fr. Francisco Aísa Vita Ordinis Provincia USA-PR: Ordinazione Sacerdotale di Luis Cruz 4 · 2015 Vita Ordinis 320 Il giorno 11 aprile 2015 lo scolopio Luis Alberto Cruz Baerga del Niño Jesús ha ricevuto l’ordinazione sacerdotale a Ponce, nella Parrocchia di Santa María Reina. Erano presenti all’evento più di 50 concelebranti, tra scolopi, sacerdoti diocesani, frati cappuccini e altri invitati. Ha ricevuto il ministero sacerdotale dal vescovo di Ponce, Mons. Félix Lázaro Martínez, anche lui scolopio. Luis Alberto nacque il 6 aprile 1985 a Ponce. La sua infanzia era collegata alla parrocchia di Santa Teresita, gestita dai frati cappuccini. Anche alcuni membri della sua famiglia sono cappuccini. Terminata la scuola superiore a San Conrado iniziò la sua fase di accompagnamento vocazionale. Alla fine del suo secondo anno nell’Università di Mayagüez entrò nel Prenoviziato scolopico. Fece il Noviziato in Messico e completò i suoi studi di filosofia e di educazione a Ponce, nella Pontificia Università Cattolica di Porto Rico. Studiò Teologia nel seminario di St. Joseph, a New York, dove conseguì il Master in Divinity. Da questa estate vive nella comunità di Fort Lauderdale, ed esercita il suo ministero educativo nella Cardinal Gibbons High School. Nei fine settimana partecipa al ministero pastorale della diocesi. L’ordinazione di Luis Alberto ha avuto luogo dopo il Secondo Capitolo Provinciale della Provincia degli Stati Uniti e Porto Rico, che si è concluso il giorno precedente. Questo ha permesso un’ampia presenza di religiosi di tutte le comunità, cui si è aggiunta la presenza dei Seminaristi. Il giorno successivo, domenica 12 aprile, ha celebrato la sua prima messa solenne nella parrocchia di Santa Teresita. P. Francisco Aísa Province des USA-PR : Ordination sacerdotale de Luis Cruz Le 11 avril 2015, le piariste Luis Alberto Cruz Baerga de l’Enfant Jésus a reçu l’ordination sacerdotale à Ponce, dans la paroisse de Santa María Reina. Plus de 50 concélébrants, entre piaristes, prêtres diocésains, capucins et d’autres invités, étaient présents pour l’événement. Il a reçu le ministère sacerdotal de l’aussi piariste Mgr Félix Lázaro Martínez, évêque de Ponce. Luis Alberto est né le 6 avril 1985 à Ponce. Son enfance a été liée avec la paroisse de Santa Teresita, dirigée par les frères capucins. Certains membres de sa famille sont également des capucins. Après finir ses études à San Conrado il a commencé son étape d’accompagnement vocationnel. À la fin de sa deuxième année à l’Université de Mayagüez, il entra dans le prénoviciat piariste. Il a fait le noviciat au Mexique et a fait ses études de philosophie et d’éducation à Ponce, dans l’Université Pontificale Catholique de Porto Rico. Il a étudié la théologie au séminaire de Saint-Joseph, à New York, où il a remporté le diplôme de maîtrise en théologie. Depuis cet été, il vit dans la communauté de Fort Lauderdale et exerce son ministère de l’éducation à l’école secondaire Cardinal Gibbons. Les week-ends il travaille dans la pastorale du diocèse. L’ordination de Luis Alberto a eu lieu après le deuxième Chapitre Provincial de la Province des États-Unis et Porto Rico, qui s’est terminé la veille. Cela a permis une large présence de religieux de toutes les communautés, à laquelle a été 4 · 2015 321 Vita Ordinis ajoutée la présence des séminaristes. Le lendemain, dimanche 12 avril, il a célébré sa première messe solennelle dans la paroisse de Santa Teresita. P. Francisco Aísa 4 · 2015 Vita Ordinis 322 2 de abril, Día de las Misiones Escolapias El Calendario de este año 2015 hace coincidir la celebración del Día de las Misiones Escolapias con el día en el que toda la Iglesia celebra el Jueves Santo y comienza el Triduo Pascual, la intensa celebración de los Misterios que nos dieron nueva Vida. En este día del Amor Fraterno en el que conmemoramos la institución de la Eucaristía, pidamos al Señor que acreciente el espíritu misionero en las Escuelas Pías. April 2, Piarists Missions Day The calendar of 2015 matches the celebration of the Piarists Missions quests with the day on which the whole Church celebrates Holy Thursday and begins the Easter Triduum, intense celebration of the Mysteries that gave us new life. In this day of Brotherly Love when we commemorate the institution of the Eucharist, let us ask the Lord to work at developing the missionary spirit in the Pious Schools. 2 aprile, Giornata delle Missioni Scolopiche Il Calendario di quest’anno 2015 fa coincidere la celebrazione della Giornata delle Missioni Scolopiche con il giorno in cui tutta la Chiesa celebra il Giovedì Santo e inizia il Triduo Pasquale, l’intensa celebrazione dei Misteri che ci hanno dato nuova Vita. In questo giorno dell’Amore Fraterno in cui commemoriamo l’istituzione dell’Eucaristia, chiediamo al Signore che accresca lo spirito missionario nelle Scuole Pie. 4 · 2015 323 Dans cette année civile 2015 la célébration de la journée des Missions Piaristes coïncide avec le jour où toute l’Eglise célèbre le Jeudi Saint et commence le Triduum Pascal, intense célébration des Mystères qui nous ont donné une nouvelle vie. En ce jour de l’Amour Fraternel où nous commémorons l’institution de l’Eucharistie, nous demandons au Seigneur de travailler au développement de l’esprit missionnaire dans les Ecoles Pies. Vita Ordinis 2 Avril, Journée des Missions Piaristes 4 · 2015 Vita Ordinis 324 Un negativo fotográfico del Santo Sudario Un negativo fotográfico del Santo Sudario tomado por el abogado Secondo Pia el 28 de mayo de 1898 y fechado y firmado por él, está guardado en los archivos de la Antigua Provincia de Liguria en Genova Cornigliano. El 14 de marzo de 2015, con ocasión de una conferencia celebrada en Bogliasco (Genova) sobre el Sudario, presenté el “negativo fotográfico” en nuestro poder al Relator Prof. Gianmaria Zaccone quien lo reconoció como auténtico. El Prof. Zaccone es el Director Diocesano de la Sábana Santa de Turín y Vice Director del Museo del Sudario desde hace más de treinta años. Ha dado cientos de conferencias en Italia y en el extranjero, participando en emisiones de la radio y la televisión; es un experto en la historia de las fotos realizadas por Secondo Pia, el primer fotógrafo oficial de la Sábana Santa, en mayo de 1898. El negativo fotográfico, considerado perfecto, se obtuvo al tercer intento el 28 de mayo de 1898, con motivo de la exposición de ese año. El abogado Pia reveló una sola fotografía y la placa entera que representa el Sudario mide 53 cm de largo y 14 cm de altura. Todas las copias de Pia son de este tamaño y se presentan sobre cartulina. La primera, la de 1898, lleva el nombre de su autor. Uno de estos raros ejemplares se conserva en el archivo de la antigua Provincia de Liguria en Genova Cornigliano. Así es cómo llegamos a entrar en posesión de este verdadero “negativo fotográfico” de la Sábana Santa. El 10 de octubre, el P. Provincial Damiano Casati, después de varias reuniones con el Dr. Angelo Bormioli, recibió una carta a la que respondió el 23 de octubre de 1998 (ver anexos). El 25 de enero de 2008, con el consentimiento del P. Provincial Hugo Barani y del P. Italo Levo, superior de la casa de Carcare, el “negativo fotográfico” con su caja de madera fue transportado de Carcare a Génova Cornigliano. El Dr. Angelo Bormioli falleció el 12 de mayo de 2005 y está enterrado en el cementerio de Cairo Montenotte, su ciudad natal. 4 · 2015 325 A photographic negative of the Holy Shroud A Photographic Negative of the Holy Shroud executed by Attorney Secondo Pia on May 28, 1898 and dated and signed by him is guarded in the archives of the former Province of Liguria in Genova Cornigliano. On March 14, 2015, at a conference held in Bogliasco (Genova) on the Shroud, I presented the “Photographic Negative” in our possession to the rapporteur Prof. Gianmaria Zaccone who recognized it as authentic. Prof. Zaccone is the Diocesan Director of the Holy Shroud of Turin and Vice Director of the Museum of the Shroud for over thirty years. He has held hundreds of conferences in Italy and abroad, participating in radio and television broadcasts; a scholar on the history of photographic operations performed by Scondo Pia, first official photographer of the Shroud, in May 1898. The photographic negative, considered perfect, was achieved at the third attempt on May 28, 1898 on the occasion of the exposition of that year. Attorney Pia has executed only one copy of it and the whole slab representing the Shroud measures 53 cm long and 14 cm high. All copies made by Pia are of this size and are presented on cardboard. The first, that of 1898, bears the name of its author. One of these rare copies is preserved in the archive of the former Province of Liguria in Genova Cornigliano. Vita Ordinis P. Celestino Springhetti 4 · 2015 326 This is how we came into possession of this veritable “Photo Negative” of the Holy Shroud. On October 10, Fr. Damiano Casati, Provincial, after several meetings with Dr. Angelo Bormioli, received a letter to which he responded on October 23, 1998 (see annexes). On January 25, 2008, with the consent of Fr. Provincia Ugo Barani and lFr. Italo Levo, Superior of the House of Carcare, the “Photo Negative” with its wooden enclosure was transported from Carcare in Genova Cornigliano. Dr. Angelo Bormioli passed away on May 12, 2005 and is buried in the churchyard of Cairo Montenotte, his hometown. Fr. Celestino Springhetti Vita Ordinis Negativo fotografico della Sacra Sindone Un “Negativo Fotografico” della Sacra Sindone eseguito dall’Avvocato Secondo Pia il 28 maggio 1898 e da lui datato ed autografato è custodito nell’Archivio dell’Ex Provincia Ligure in Genova Cornigliano. Il 14 marzo 2015, in occasione di una conferenza tenuta a Bogliasco (Genova) sulla Sindone, ho presentato il “Negativo Fotografico” in nostro possesso al relatore Prof. Gianmaria Zaccone che lo ha riconosciuto come autentico. Il Prof. Zaccone è il Direttore Diocesano della Sindone di Torino e Vice Direttore del Museo della Sindone da oltre trent’anni. Ha tenuto centinaia di conferenze in Italia e all’estero, partecipando a trasmissioni televisive e radiofoniche; studioso sulla cronologia delle operazioni fotografiche eseguite da Secondo Pia, primo fotografo ufficiale della Sindone, nel maggio del 1898. Il negativo fotografico, considerato perfetto, è stato ottenuto al terzo tentativo in data 28 maggio 1898 in occasione dell’Ostensione di quell’anno. L’Avv. Pia ha eseguito una sola fotografia e la lastra che rappresenta tutta intera la Sindone misura 53 cm di lunghezza e 14 cm di altezza. Tutte le copie divulgate dal Pia sono di queste dimensioni e sono presentate su cartone. Le prime, quelle del 1898, recano il nome del suo autore. Una di queste copie rarissime, è conservata nell’Archivio dell’Ex Provincia Ligure in Genova Cornigliano. Ecco come siamo venuti in possesso di questo autentico “Negativo Fotografico” della Sacra Sindone. Il 10 ottobre, il P. Damiano Casati Provinciale, dopo vari incontri con il Dottor Angelo Bormioli, riceve la seguente lettera alla quale risponde il 23 ottobre 1998 (vedere gli allegati). Il 25 gennaio 2008, con il consenso del Padre Ugo Barani Provinciale e del P. Italo Levo Superiore della Casa di Carcare, il “Negativo Fotografico” con la sua custodia lignea da Carcare viene trasportata nell’Archivio di Genova Cornigliano. Il Dott. Angelo Bormioli è deceduto il 12 maggio 2005 e sepolto nel cimitero di Cairo Montenotte, paese natio. 4 · 2015 327 Un négatif photographique du Saint Suaire Un négatif photographique du Saint Suaire exécuté par l’avocat Secondo Pia le 28 mai 1898 et daté et signé par lui est gardé dans les archives de l’ancienne Province de Ligurie à Genova Cornigliano. Le 14 mars 2015, lors d’une conférence tenue à Bogliasco (Genova) sur le Saint Suaire, j’ai présenté le «négatif photographique» en notre possession au rapporteur Prof. Gianmaria Zaccone qui l’a reconnu comme authentique. Le Prof. Zaccone est le directeur diocésain du Suaire de Turin et le vice-directeur du Musée du Suaire depuis plus de trente ans. Il a tenu des centaines de conférences en Italie et à l’étranger, participant à des programmes de la radio et la télévision ; il est un érudit sur l’histoire des opérations photographiques réalisés par Secondo Pia, le premier photographe officiel du Suaire, en mai 1898. Le négatif photographique, considéré comme parfait, a été atteint à la troisième tentative, le 28 mai 1898 à l’occasion de l’exposition de cette année. L’avocat Pia n’a reproduit qu’une seule photo et la plaque représentant le Suaire tout entier mesure 53 cm de long et 14 cm de hauteur. Vita Ordinis P. Celestino Springhetti 4 · 2015 328 Toutes les copies faites par Pia sont de cette taille et sont présentées sur carton. La première, celle de 1898, porte le nom de son auteur. Un de ces rares exemplaires est conservé dans les Archives de l’ancienne Province de Ligurie à Genova Cornigliano. Voilà comment nous sommes entrés en possession de ce véritable «négatif photografique » du Saint Suaire. Le 10 octobre, le P. Provincial Damiano Casati, après plusieurs rencontres avec le Dr. Angelo Bormioli, a reçu une lettre à laquelle il a répondu le 23 octobre 1998 (voir annexes). Le 25 janvier 2008, avec le consentement du P. Provincial Ugo Barani et du P. Italo Levo, Supérieur de Carcare, le «négatif photographique» avec son boîtier en bois a été transporté de Carcare à Genova Cornigliano. Le Dr. Angelo Bormioli est décédé le 12 mai 2005 et est enterré dans le cimetière de Cairo Montenotte, sa ville natale. Vita Ordinis P. Celestino Springhetti Vita Ordinis 4 · 2015 329 Vita Ordinis 4 · 2015 330 Notitiae Como parte del Secretariado de Pastoral Vocacional de nuestra Provincia se ha iniciado un proyecto de pastoral vocacional en Haití que propone una serie de varios encuentros al año con jóvenes que estudian en bachillerato. Hemos iniciado con el primer encuentro un pequeño equipo formado por el junior Venio Bonhomette, el señor César Gamarra (de la Fraternidad) y el P. Léster Sánchez. Previamente el junior Venio había hecho durante febrero la convocatoria de los jóvenes. Participaron 7 jóvenes, una chica y seis chicos de entre 18 y 20 años estudiantes de II y I de Bachillerato (II y III de Bachillerato en Dominicana). El número reducido permitió, por otra parte, una gran integración del grupo y una cercanía personal con cada uno por parte del equipo. La convivencia se desarrolló los días 30 de marzo al 1 de abril en las instalaciones del colegio de los Hermanitos de Santa Teresa del Niño Jesús en Rivière Froide, Carrefour, cerca de la capital, Puerto Príncipe. Fue un primer encuentro muy provechoso, pues los jóvenes desde el inicio mostraron mucha seriedad e interés por participar en las actividades y dinámicas, con muchas preguntas, inquietudes y diálogos. Se emplearon los idiomas del francés y el creole con la ayuda del junior 4 · 2015 331 Notitiae Haití: convivencia vocacional en Puerto Príncipe. Sembrando vocación 4 · 2015 332 Venio Bonhomette. Los jóvenes terminaron muy contentos, manifestando en la evaluación que les había gustado el encuentro y que estaban, en general, dispuestos a continuar, de ser posible, con otros encuentros más adelante. El tema de la convivencia fue la Vocación a la Vida, según el esquema del Proyecto Samuel, intentando presentar también la figura de Calasanz y los Escolapios, desconocida para ellos. El tema les impactó y llamó la atención. En general son jóvenes con inquietud por prepararse para poder servir, están integrados en actividades de la Iglesia Católica en general, con sensibilidad social y deseos de estudiar diversas carreras civiles. Uno de los jóvenes manifestó explícitamente intención de seguir la vocación sacerdotal. Notitiae Haiti: vocation gathering in Port-au-Prince. Sowing vocation As part of a project of the Secretariat of Vocation Ministry in our Province, a project of Pastoral on Vocations in Haiti which proposes a series of several meetings a year with young people who are studying in high school, has been initiated. We started with the first meeting a small team formed with junior Venio Bonhomette, Mr. Cesar Gamarra (from the Fraternity) and Fr. Léster Sánchez. Previously the junior Venio had made during February the call for young people. 7 youth, a girl and six boys aged between 18 and 20 years, students of High School 1 and II (II and III of High School in Dominican) attended. The small number allowed, on the other hand, a great integration of the group and a personal closeness of each one with the team. The gathering took place from March 30 to April 1 at the facilities of the School of the Little Brothers of Saint Teresa of the Child Jesus in Riviere Froide, Carrefour, near the capital, Port-au-Prince. It was a first meeting very helpful, because the young people from the beginning showed great seriousness and interest in participating in the activities and dynamics, with many questions, concerns and dialogues. The languages of French and creole, with the help of the junior Venio Bonhomette, were used. The youth ended up very happy, manifesting in the evaluation that they had liked encounter and they were generally willing to continue, if possible, with other meetings later. The theme of the gathering was the vocation to life, according to the scheme of the Project Samuel, trying to present the figure of Calasanz and the Piarists unknown to them. The issue hit and struck them. They are generally young people with concern to serve, are integrated into the activities of the Catholic Church in general, with social sensitivity and desiring to study different civilian careers. One of the youth explicitly expressed his intention to continue the priestly vocation. Haiti: convivenza vocazionale a Porto Principe. Seminando vocazioni 4 · 2015 333 Notitiae Come parte del Segretariato di Pastorale Vocazionale della nostra Provincia è stato avviato un progetto di pastorale vocazionale ad Haiti che propone una serie di vari incontri l’anno con giovani che studiano nella scuola superiore. Un piccolo gruppo composto dallo studente Venio Bonhomette, il signor César Gamarra (dalla Fraternità) e P. Léster Sánchez ha iniziato con il primo incontro. Precedentemente, a febbraio, lo studente Venio aveva fatto la convocazione dei giovani. Hanno partecipato 7 giovani, una ragazza e sei ragazzi di età compresa tra 18 e 20 anni, studenti del II e I anno di scuola superiore (II e III della scuola superiore in Repubblica Dominicana). Il numero ridotto ha consentito, d’altra parte, una grande integrazione del gruppo e una vicinanza personale ad ognuno da parte del gruppo. La convivenza si è svolta dal 30 marzo al 1 aprile nelle strutture della scuola dei Fratelli di Santa Teresa del Bambino Gesù a Riviere Froide, Carrefour, vicino alla capitale, Porto Principe. È stato un primo incontro molto proficuo, poiché i giovani fin dall’inizio hanno dimostrato molta serietà e interesse nel partecipare alle attività e dinamiche, con molte domande, preoccupazioni e dialoghi. Sono stati impiegati il francese e il creolo con l’aiuto dello studente Venio Bonhomette. I giovani sono stati molto contenti alla fine, esprimendo nella valutazione che gli era piaciuto l’incontro e che erano generalmente disposti a continuare, se possibile, con altri incontri più avanti. Il tema della convivenza è stato la Vocazione alla Vita, secondo lo schema del Progetto Samuel, cercando di presentare anche la figura del Calasanzio e degli Scolopi sconosciuta per loro. Il tema li ha colpiti e richiamato la loro attenzione. In generale sono giovani con inquietudine di prepararsi a servire, sono integrati nelle attività della Chiesa Cattolica in generale, con sensibilità sociale e desiderio di studiare diverse carriere civili. Uno dei giovani ha esplicitamente espresso l’intenzione di seguire la vocazione sacerdotale. 4 · 2015 Notitiae 334 Haïti : retraite vocationnelle à Port-au-Prince. Semant la vocation Dans le cadre du Secrétariat de la Pastorale des Vocations dans notre Province, a été lancé un projet de Pastorale des Vocations en Haïti qui propose une série de plusieurs réunions par an avec les jeunes qui étudient au Lycée. Nous avons commencé avec la première rencontre une petite équipe formée par le scolastique Venio Bonhomette, Mr. Cesar Gamarra (qui fait partie de la Fraternité) et le P. Léster Sánchez. Auparavant le scolastique Venio avait lancé une invitation aux jeunes en février. 7 jeunes, une fille et six garçons âgés entre 18 et 20 ans, élèves de Lycée II et I (II et III de l’enseignement secondaire en Dominicaine), ont participé. Le petit nombre a permis, en revanche, une grande intégration du groupe et une intimité personnelle avec chacun de la part de l’équipe. La retraite a eu lieu du 30 mars au 1er avril dans les locaux de l’École des Petits Frères de Sainte Thérèse de l’Enfant Jésus à Rivière Froide, Carrefour, près de la capitale, Port-au-Prince. C’était une première rencontre très utile, car dès les début les jeunes ont montré du sérieux et la volonté de participer aux activités et dynamiques, avec beaucoup de questions et de dialogues. Les langues utilisées étaient le français et créole, avec l’aide du scolastique Venio Bonhomette. Les jeunes étaient très heureux à la fin, manifestant dans l’évaluation qu’ils avaient aimé la rencontre et qu’ils étaient généralement prêts à continuer, si possible, avec d’autres réunions plus tard. Le thème de la retraite était la vocation à la vie, selon le schéma du Projet Samuel, présentant aussi la figure de Calasanz et les Piaristes, inconnus pour eux. Le sujet leur a frappé et questionné. Ils sont généralement des jeunes avec l’inquiétude de se préparer à servir, sont intégrés dans les activités de l’Église Catholique en général, avec sensibilité sociale et le souhait d’étudier diverses carrières civiles. L’un d’eux a exprimé l’intention explicite de poursuivre la vocation sacerdotale. España: alguna novedades encontradas “paseando” por las webs 4 · 2015 335 La jornada festiva ITAKA-ESCOLAPIOS SE MUEVE en Valencia volvió a ser todo un éxito en el colegio de las Escuelas Pías de Malvarrosa. Más de 200 personas participaron en la quinta edición de este evento, demostrando sus dotes culinarias y sobre todo, sus ganas de pasarlo bien. A las 11 de la mañana comenzaron a llegar los primeros participantes, muchos de ellos ataviados de la temática propuesta, los viajes. Así, tuvimos guías turísticos, guiris, mexicanos e incluso, señales de ubicación de Google Maps que animaron la fiesta y que, por supuesto, pasaron por nuestro photocall. Notitiae La gran fiesta de Itaka-Escolapios se mueve , un año más en Valencia 4 · 2015 Notitiae 336 Además, este año, los más pequeños pudieron pasar por un taller de pintura de cara y colaboraron en un gran mural con el lema “Ven y Verás”, campaña que se presentó a los asistentes. Y para todos, adultos y niños, un estupendo rastrillo con objetos de todo tipo a bajo precio, con el que se recogió dinero para los proyectos de Itaka- Escolapios, así como con la rifa, que presentó Juan Carlos Colomer con regalos estrella, como un spa para el ganador. En total, se recaudaron unos 450 euros gracias a la colaboración de todos los asistentes. No faltó tampoco el concurso de paellas por grupos (aunque alguno hizo “torrà”), cuyo premio en este edición estuvo muy reñido. Finalmente, el jurado formado por Marina Alonso, Marina Zaragozá, Juan Tomás y Herman Yanto anunció los premiados después de una complicada cata y deliberación. Un estupendo día de fiesta y diversión con ITAKA –ESCOLAPIOS SE MUEVE y muchas ganas de repetir en la próxima edición. Gracias a todos!!! Continuamos con el curso de promoción del voluntariado en Valencia El sábado 18, unos 28 jóvenes del Real Colegio Escuelas Pías, del Colegio San José de Calasanz y del Colegio San José (Escolapias) se dieron cita para continuar con la formación que iniciaron el pasado mes de marzo y que les llevará a realizar el Campo de Trabajo de Itaka-Escolapios Valencia este verano. En esta ocasión, los chicos y chicas de segundo de Bachiller reflexionaron sobre la importancia del voluntariado como respuesta a los problemas sociales y profundizaron en las actitudes y valores que debe tener todo voluntario, en especial el voluntario escolapio. Además, recibieron la visita de voluntarios de la Fundación que realizaron el Campo de Trabajo el verano pasado y que dieron testimonio de lo transformador de la experiencia, animando a todos a sumarse a vivirla el próximo mes de julio. Jornada de solidaridad en el colegio Calasanz Santander Los casi 1100 alumnos del colegio han participado en un triatlón (correr, piragua y bicicleta) por la mañana en la playa de la Magdalena; han compartido el bocadillo solidario a mediodía en el colegio, y han llevado a familias y amigos a participar al mercadillo y por las tarde conocer las llamadas «enfermedades raras». No es sólo recaudar fondos para ayudar las zonas con mayor necesidad sino que todo va acompañado con una concientización sobre las necesidades y nuestra capacidad de entregarnos y ayudar. Participó también el alcalde de la ciudad. 4 · 2015 337 Spain: some news found “surfing” websites The festive day ITAKA-PIARISTS IS MOVING ON in Valencia was once again a success at the College of the Pious Schools of Malvarrosa. More than 200 people took part in the fifth edition of this event, demonstrating their culinary skills and above all, their desire to have fun. Notitiae The great feast of Itaka-Piarists goes on, one more year in Valencia 4 · 2015 Notitiae 338 At 11 in the morning arrived the first participants, many of them dressed in the proposed theme, traveling. So we had tour guides, “guiris”, Mexicans and even signals of Google Maps location that enlightened the party and that, of course, passed through our photocall. In addition, this year, children could undergo a face painting workshop and collaborated on a large mural with the slogan “Come and you will see”, campaign presented to attendees. And for everyone, adults and children, a super flea market with objects of all kinds at low price, which collected money for projects of Itaka - Piarists, as well as the raffle, presented by Juan Carlos Colomer with great gifts, like a spa for the winner. In total, was raised around 450 Euros thanks to the collaboration of all attendees. We didn´t miss the contest of paellas by groups (although some did “torrà”), whose prize in this edition was very close. Finally, the jury formed by Marina Alonso, Marina Zaragoza, Juan Tomás and Herman Yanto announced the winners after a complicated tasting and deliberation. A great holiday and fun with ITAKA-PIARISTS IS MOVING ON and eager to repeat in the next edition. Thank you all! The course of promotion of volunteerism in Valencia continues The Saturday 18, some 28 young people of the Real Pious Schools, of Saint Joseph Calasanz Schools and Saint Joseph School (Piarist Sisters) gathered to continue with the training that began last March and which will take them to carry out the field work of Itaka-Piarists Valencia this summer. On this occasion, the boys and girls of a second year of High School, reflected on the importance of volunteerism as a response to social problems and deepened in the attitudes and values that all volunteer, especially the Piarist volunteer, must have. They also had a visit from volunteers of the Foundation where the field work was performed last summer and who gave testimony of the transforming power of the experience, encouraging everyone to join it the coming month of July. Solidarity Day in Calasanz School of Santander The nearly 1100 students in the school have participated in a triathlon (running, canoe and bicycle) in the morning on the beach of la Magdalena; they have shared the solidarity sandwich for lunch at school, and have led families and friends to participate in the flea market and in the evening to know the so-called ‘rare diseases’. It is not only to raise funds to help the areas with greatest need but, that everything is accompanied with an awareness of the needs and our ability to collaborate and help. The Mayor of the city took part also. Spagna: alcune novità trovate girando per il web La grande festa di Itaka-Scolopi si muove, un altro anno a Valencia 4 · 2015 339 Notitiae La giornata festiva ITAKA-SCOLOPI SI MUOVE a Valencia è stata di nuovo un successo nell’istituto delle Scuole Pie di Malvarrosa. Oltre 200 persone hanno preso parte alla quinta edizione di questo evento, dimostrando le loro abilità culinarie e soprattutto la loro voglia di divertirsi. Alle 11 del mattino sono cominciati ad arrivare i primi partecipanti, molti dei quali vestiti del tema proposto, i viaggi. Così, c’erano guide turistiche, turisti, messicani e persino marcatori di posizione di Google Maps che hanno animato la festa e che, naturalmente, sono passati per il nostro photocall. Inoltre, quest’anno, i più piccoli potevano passare per un laboratorio di pittura per il viso e collaborare in un grande murale con il motto “Vieni e Vedrai”, campagna presentata ai partecipanti. E per tutti, adulti e bambini, uno stupendo mercato delle pulci con oggetti di tutti i tipi a basso prezzo, con cui si è raccolto denaro per i progetti di Itaka-Scolopi, come anche con la lotteria, che ha presentato Juan Carlos Colomer, con premi come una spa per il vincitore. In totale, sono stati raccolti intorno ai 450 euro grazie alla collaborazione di tutti i partecipanti. Non è mancato il concorso di paella per gruppi (anche se alcuni hanno fatto la “torrà”), il cui premio in questa edizione è stato molto combattuto. Infine, la giu- ria formata da Marina Alonso, Marina Zaragozá, Juan Tomás e Herman Yanto ha annunciato i vincitori dopo una complicata degustazione e deliberazione. Una stupenda giornata di festa e divertimento con ITAKA-SCOLOPI SI MUOVE e tanta voglia di replicare nella prossima edizione. Grazie a tutti! 4 · 2015 Notitiae 340 Proseguiamo il corso di promozione del volontariato a Valencia Sabato 18, circa 28 giovani del Real Collegio delle Scuole Pie, dell’istituto San Giuseppe Calasanzio e della scuola San Giuseppe (Scolopie) si sono riuniti per continuare la formazione che hanno cominciato lo scorso mese di marzo e che li porterà a realizzare il Campo di Lavoro di Itaka-Scolopi Valencia quest’estate. In questa occasione, i ragazzi e le ragazze del secondo anno della scuola superiore hanno riflettuto sull’importanza del volontariato come risposta ai problemi sociali e hanno approfondito gli atteggiamenti e valori che deve avere ogni volontario, in particolare il volontario scolopio. Inoltre, hanno ricevuto la visita dei volontari della Fondazione che hanno realizzato il Campo di Lavoro l’estate scorsa e che hanno dato testimonianza del carattere trasformatore dell’esperienza, incoraggiando tutti ad unirsi per viverla nel prossimo mese di luglio. Giornata di solidarietà nell’istituto Calasanzio Santander I quasi 1100 studenti della scuola hanno partecipato a una gara di triathlon (corsa, canoa e bicicletta) al mattino nella spiaggia della Magdalena; hanno condiviso il panino solidario a scuola a mezzogiorno, e hanno portato famiglie e amici a partecipare al mercato e nel pomeriggio a conoscere le cosiddette “malattie rare”. Non si trattava solo di raccogliere fondi per aiutare le zone più bisognose, ma il tutto è stato accompagnato da una sensibilizzazione sulle necessità e sulla nostra capacità di dedizione e aiuto. Ha partecipato anche il sindaco della città. 4 · 2015 341 Espagne : des nouvelle trouvées « navigant » des sites Web La journée festive ITAKA-PIARISTES BOUGE à Valencia a été une fois de plus un succès aux Écoles Pies de Malvarrosa. Plus de 200 personnes ont participé à la cinquième édition de cet événement, en démontrant leurs talents culinaires et surtout, leur désir de s’amuser. Notitiae La grande fête « Itaka-Piaristes bouge », une année de plus à Valencia 4 · 2015 Notitiae 342 À 11 heures du matin ont commencé à arriver les premiers participants, nombre d›entre eux habillés dans le thème proposé, voyager. Nous avons vu des guides touristiques, des « guiris », des mexicains et même des signaux de Google Maps qui ont enjolivé la fête et qui, bien sûr, sont passés par notre photocall. En outre, cette année, les enfants pouvaient bénéficier d’un atelier de peinture du visage et collaborer à une grande fresque avec le slogan « Venez et vous Verrez », campagne présentée aux participants. Et pour tous, adultes et enfants, un super marché aux puces avec des objets de toutes sortes à bas prix, dont l’argent collecté servira pour les projets d’Itaka - Piaristes, ainsi que le tirage au sort, avec Juan Carlos Colomer comme présentateur, avec des cadeaux star, comme un spa pour le gagnant. Au total, on a obtenu autour de 450 euros grâce à la collaboration de tous les participants. Le concours de paellas par groupes (bien que certains ont fait « torrà ») ne pouvait pas manquer ; le vainqueur de cette édition a été très disputé. Enfin, le jury formé par Alonso Marina, Marina Zaragoza, Juan Tomás et Herman Yanto, a annoncé les gagnants après une dégustation complexe et la délibération. Une grande fête et amusement avec ITAKA -PIARISTES BOUGE qui nous laisse désireux de répéter dans la prochaine édition. Merci à vous tous ! 4 · 2015 343 Le samedi 18, autour de 28 jeunes des Royales Écoles Pies, de l’École Saint Joseph de Calasanz et l’École Saint Joseph (des Sœurs Piaristes) se sont réunis pour continuer avec la formation qui a commencé en mars dernier et qui leur mènera à effectuer le Camp de Travail d’Itaka-Piaristes Valencia cet été. A cette occasion, les garçons et les filles d’un deuxième année de Lycée ont réfléchi sur l’importance du volontariat comme une réponse aux problèmes sociaux et ils ont approfondi dans les attitudes et les valeurs que tous les bénévoles, en particulier les volontaires piaristes, doivent avoir. Ils ont également eu une visite par des bénévoles de la Fondation qui ont fait le Camp de Travail l’été dernier et qui ont témoigné de la transformation produite par l’expérience, encourageant tout le monde à rejoindre celle du mois de juillet. Journée de solidarité dans l’École Calasanz de Santander Près de 1100 élèves de l’école ont participé à un triathlon (course, canoë et vélo) dans la matinée sur la plage de la Magdalena ; ils ont partagé le sandwich de solidarité pour le déjeuner à l’école et ont conduit les familles et amis à participer au marché aux puces et l’après-midi à connaître les maladies dites « rares ». Il ne s’agit pas seulement de lever des fonds pour aider les zones avec le plus grand besoin, mais le tout est accompagné d’une prise de conscience des besoins et de notre capacité à nous engager et aider. Le Maire de la ville a pris part également. Notitiae Nous continuons avec le cours de promotion du bénévolat à Valence 4 · 2015 Notitiae 344 República dominicana: Encuentro de voluntarios CNU El pasado domingo 12 de abril tuvo lugar el Encuentro Anual de voluntarios “Calasanz nos une” de RD, coordinado este año por el grupo de La Puya. Se juntaron 76 monitores de campamentos de La Romana, Pueblo Bávaro y La Puya (Santo Domingo), y disfrutaron de una jornada lúdica y formativa. Conocieron el Zoológico, aprendieron sobre Creatividad a cargo del joven Jimmy Feliz (Premio Nacional de Juventud 2013) y conocieron el barrio de La Puya. Todos disfrutaron, compartieron experiencias y se conocieron mejor entre ellos, pues son una familia CNU y lo que les une es Calasanz y el trabajo voluntario con los niños de sus comunidades. Les acompañaron Pablo, junior escolapio, María Inés Pérez, directora del CCC La Puya y Rubén, coordinador de SOLCA. Dominican Republic: meeting of volunteers CNU Sunday 12 April took place the annual meeting of volunteers “Calasanz unites us” of RD, coordinated this year by the Group of la Puya. 76 camp monitors of La Romana, Pueblo Bavaro and La Puya (Santo Domingo) gathered, and enjoyed a fun and educational day. They visited the Zoo, learned about Creativity by the young Jimmy Feliz (National Prize of Youth 2013) and knew the District of La Puya. Everyone enjoyed, shared experiences and did a better acquaintance among them, for they are a CNU family and what unites them is Calasanz and volunteer work with children in their communities. They were accompanied by Paul, Piarist junior, María Inés Pérez, Director of the CCC La Puya and Ruben, Coordinator of SOLCA. 4 · 2015 345 Domenica 12 aprile ha avuto luogo l’Incontro Annuale dei volontari “Il Calasanzio ci unisce” della RD, coordinato quest’anno dal gruppo di La Puya. Si sono riuniti 76 monitori degli accampamenti di La Romana, Pueblo Bávaro e La Puya (Santo Domingo), e si sono goduti una giornata ludica e formativa. Hanno visitato lo Zoo, hanno appreso qualcosa su Creatività a carico del giovane Jimmy Feliz (Premio Nazionale della Gioventù 2013) e conosciuto il quartiere di La Puya. Tutti si sono divertiti, hanno condiviso esperienze e si sono conosciuti meglio tra di loro, poiché sono una famiglia CNU e ciò che li unisce è il Calasanzio e il lavoro volontario con i bambini delle loro comunità. Li hanno accompagnati Pablo, studente scolopio, María Inés Pérez, direttrice del CCC La Puya e Rubén, coordinatore del SOLCA. Notitiae Repubblica Dominicana: Incontro di volontari CNU République Dominicaine : Réunion des bénévoles CNU 4 · 2015 Notitiae 346 Dimanche 12 avril a eu lieu la réunion annuelle des bénévoles « Calasanz nous unit » de RD, coordonnée cette année par le groupe de la Puya. 76 moniteurs de camps de La Romana, Pueblo Bávaro et La Puya (Santo Domingo) se sont réunis et ont joui d’une amusante et éducative journée. Ils ont visité le Zoo, appris sur la Créativité, un partage proposé par le jeune Jimmy Feliz (Prix National de la Jeunesse 2013) et ont fait la connaissance du quartier La Puya. Tout le monde jouissait, on a partagé des expériences et se sont mieux connus parmi eux, car ils sont une famille CNU et ce qui les unit c’est Calasanz et le travail bénévole avec les enfants dans leurs communautés. Ils étaient accompagnés par Pablo, scolastique piariste, María Inés Pérez, directrice de la CCC La Puya et Rubén, coordonnateur de SOLCA. Sodales Defuncti 8. In Provincia Emmaus (Aragonia, Vasconia et Andalusia) – Zaragoza – die 9 m. aprilis a. 2015: P. Cyrillus FERNÁNDEZ PEREGRINA a Sancta Teresia, aet. 87, rel. 70. 4 · 2015 347 Sodales Defuncti Sodales Defuncti Consueta memoria 4 · 2015 Consueta 348 Patris Petri CANGELMI a Iesu Infante (1884–1958) ex Provincia Italiae (olim Romana) Non muore la memoria del nome finché durano il ricordo e la preghiera di suffragio. Così è anche per il nostro padre Pietro Cangelmi (1884–1958), sacerdote professo nella Provincia Romana delle Scuole Pie. Il P. Cangelmi era nato a Paliano (diocesi di Palestrina e, in seguito, provincia di Frosinone) il 22 gennaio 1884. Con la vestizione religiosa il 15 gennaio 1899 entrò nel Noviziato dei Padri Scolopi. Il 20 gennaio 1900 fece la professione semplice dei quattro Voti delle Scuole Pie, alle quali si legò definitivamente con la professione solenne l’8 settembre 1907. Fu ordinato sacerdote il 2 dicembre 1908. Dai Superiori fu assegnato alla Comunità di Poli (Roma) e qui spese tutte le sue energie che si mantennero vigorose fino agli ultimi mesi di sua vita terrena, allorché un male inesorabile lo costrinse a lasciare il paese ed il popolo a lui molto legato e affettuosamente riconoscente. Per lunghi decenni fu zelante parroco di Poli. Lavorò nella scuola e nella parrocchia con generosità e sacrificio; provvide pane e decoroso lavoro a quanti erano in necessità. Fu l’angelo del conforto e della speranza nei giorni terribili della seconda guerra mondiale. La modesta statura albergava un grande cuore; semplice di portamento, era affabile nella parola e nel tratto con tutti. Mai calunnia poté sfiorare le sue virtù sacerdotali e religiose. Ricoverato in clinica, con animo consapevole e sereno si preparò al momento supremo; assistito da Confratelli e Congiunti rese la sua eletta anima al Signore il 22 ottobre 1958. Ebbe solenni onoranze funebri, cui, oltre Confratelli e Congiunti, parteciparono tanti suoi beneficati e in forma ufficiali le Autorità di Poli. Così recitava il “ricordino”: “A Poli, dilettissima Patria di adozione, per circa cinquanta dei suoi settantaquattro anni, con eletto cuore di sacerdote calasanziano, largamente beneficò, nel ministero parrocchiale e nello scolastico, tutta intera una popolazione unanime oggi nella gratitudine pia nel rimpianto benedicente”. La sua figura è rimasta indelebile in quanti lo conobbero e lo stimarono. Il Comune di Poli gli ha dedicato una via cittadina. RIP in attesa della risurrezione. Luigi Capozzi, Sch. P. El P. Germán Lumbreras Castillejo, hijo de Daniel Lumbreras Hernández y Francisca Castillejo Galilea, nació el 21 de octubre de 1939 en la zona de la Ribera, en la localidad de Valtierra, Navarra. A los pocos días de su nacimiento, el 25 de octubre, fue bautizado en la parroquia de Santa María de su pueblo, por D. José Benavut. Casi diez años más tarde, fue confirmado en la misma parroquia, el 3 de mayo, de 1949 por Mons. Enrique Delgado. Germán fue el mayor de cuatro hermanos: Germán, Esperanza, Daniel e Isidro. Su madre falleció siendo él niño y su padre casó en segundas nupcias. La relación del P. Germán con esta segunda esposa de su padre fue muy cercana, y siempre la consideró y amó como madre. A los trece años entró en el Postulantado de Estella y posteriormente en el de Orendain. Aquí hizo su noviciado con 17 años, con el P. Enrique Fernández, y un año después, el 27 de agosto de 1958, emitió su primera profesión de votos en la Orden. Tras la profesión marchó al Monasterio de Irache (Navarra), de setiembre de 1958 a setiembre de 1961, su primera etapa de juniorato, en que cursó los estudios de Bachillerato y de Filosofía. Aquí consiguió el título de Maestro de primera enseñanza (en Irache y en la Universidad de Zaragoza). El P. Francisco Cubells fue en esta época su formador. De Irache marchó al Juniorato de Albelda de Iregua, en Logroño, de 1961 a 1963, con el P. Samuel García como formador. En setiembre de 1963 fue a Salamanca, donde completó sus estudios de Licenciatura en Teología, en la Universidad Pontificia, en 1966. El P. Francisco Cubells volvió a ser nuevamente su formador. Estando en Salamanca hizo su profesión solemne el 8 de setiembre de 1964. El P. Laureano Suárez recibió su profesión. Al año siguiente fue ordenado diácono en diciembre. Su ordenación sacerdotal, el 26 de junio de 1966, coincidió con la conclusion de sus estudios teológicos. Fue ordenado en la capilla del Juniorato P. Scio en Salamanca, por Monseñor Juan Pedro Zarranz. Orendain, donde había estado de postulante y novicio, fue su primera obediencia en la Provincia. Fue ayudante del Maestro de Postulantes, dio clases de Matemáticas y se encargó de la economía. Era la época inmediata tras el concilio 4 · 2015 349 Consueta Patris Germani LUMBRERAS CASTILLEJO a Maria Immaculata (1939-2012) ex Provincia Emmaus 4 · 2015 Consueta 350 Vaticano II y había una cierta inquietud entre los escolapios jóvenes. El participaba activamente en reuniones; pero desengañado de algunas posturas de jóvenes que no compartía, se ofreció voluntario para ir a América. El P. Provincial, P. Feliciano Pérez-Altuna le ofreció ir a Japón y él aceptó. El envío a Japón sería su destino definitivo hasta el final de su vida. Llegó a Yokohama en noviembre de 1968 y aquí, en la comunidad de la parroquia, pasó sus primeros años, primero estudiando la lengua japonesa, y luego ayudando en la parroquia de Tobe-Yokohama como coadjutor. Era el encargado de los jóvenes, con los que se avenía muy bien y siempre con la esperanza de sacar alguna vocación japonesa escolapia. Con ellos pasó muy buenos ratos organizando reuniones, diversas actividades y excursiones, etc. Al inicio de 1978 viajó a Bufalo en USA para estudiar inglés y dio algunas clases de español. Al final del año estaba de regreso en Japón y en 1979 fue nombrado párroco de Tobe-Yokohama, donde siguió desempeñando actividades pastorales. No rehuía ningún trabajo que fuera en bien de los fieles, aunque estuviera ocupado. En 1985 fue nombrado Delegado Provincial en Japón y se trasladó a la casa de Tokyo (Komaba). Era titular del colegio Kaisei y colaboraba en la parroquia de Seijo en Tokyo. Más tarde tuvo que asumir la dirección del Kaisei. Por diversas circunsancias le tocó compaginar diversos trabajos. Tras la muerte repentina del P. Javier Iraola tuvo que hacerse cargo de la parroquia de Yokkaichi (1998). Su buena salud le permitía viajar frecuentemente de Tokyo a Yokkaichi. En el colegio se esforzó por hacer el cambio de una dirección personal a otra más participativa. Puso mucho interés en aumentar el número de los profesores católicos, cosa que consiguió muy limitadamente. Tuvo más éxito en la secretaría, donde la mayor parte de los miembros eran católicos. Sufrió el inconveniente de que durante años su labor estuvo más centrada en la parroquia que en el colegio, por eso cuando le tocó asumir la dirección del colegio sintió más directamente algunas carencias. Siguiendo el espíritu de Calasanz quería que el colegio estuviera disponible para todas las economías. Por eso ponía resistencia a aumentar las pensiones de los alumnos y era muy sensible a la hora de cargar económicamente a las familias, a la hora de decidir uniformes, excursiones, viajes de estudios, etc. Le gustaba consultar con todos antes de tomar algunas decisiones, pero algunas experiencias negativas que tuvo a la hora de compartir algunas ideas con sus compañeros le hicieron menos partidario de consultar y en los últimos años optó por decidir por sí mismo. Fue el impulsor de que los salesianos vinieran a Yokkaichi (Oiwake y colegio) y les apoyó y les dio todas las facilidades en todo momento. La presencia de los salesianos ha supuesto una buena ayuda en clases, en celebraciones, etc. El P. Germán era de carácter abierto y campechano, tipo de la Ribera de Navarra. Un poco desorganizado y con poca preocupación por la puntualidad. Su experiencia comunitaria estaba reducida a vivir con uno o a lo más dos en comunidad, y el tener que viajar mucho le hizo andar un tanto por libre. Era buen compañero, Miguel Artola SP 4 · 2015 351 Consueta poco preocupado de sí mismo, en el vestir, en la comida, en la salud. Uno de sus compañeros en la misión escribió: el P. Germán era alguien que dedicaba más atención a los otros que a sí mismo. Para todos tenía una buena palabra y si les notaba preocupados les solía decir “Ki ni shinaide” (no te preocupes, olvídalo). Al final, sufrió los efectos del tabaco y sus pulmones dejaron de funcionar adecuadamente. Los ultimo meses el carrito con la bombona de oxígeno le acompañaba a todas partes. Nunca protestó por ello. Esas dificultades respiratorias se agravaron en febrero de 2012. Se le llevó al Hospital de Yokohama y hubo necesidad de recurrir al pulmón mecánico para que pudiera respirar. Dio muestras en todo este tiempo de una gran paciencia. Nunca se quejó de sus dolores. De hecho no salió del hospital. Le visitaron su hermana y su tía y sintió la cercanía de su familia. Estuvo bien acompañado todo el tiempo. Recibió la unción de los enfermos. Un pequeño grupo de fieles le acompañaron y rezaron el Rosario. Todavia estaba consciente y se unía a la oración. Su fallecimiento se produjo el 17 de junio de 2012 tras una estancia de casi cuatro meses en el hospital. El P. Germán amaba Japón y se entregó de veras a su misión por estas tierras, tarea nada fácil. Que el Señor lo tenga en su Gloria. 4 · 2014 Consueta 352 Patris Stanislai KLASS a B.M.V. Immaculata (1933-2013) ex Provincia Poloniae P. Stanisław Klass, hijo de Józef y Marta, -de soltera Płotka- había nacido el 14 de septiembre de 1933 en Kąpino como el hijo mayor de una familia muy numerosa –tenía 12 hermanos. Frecuentaba la escuela en Wejherowo, luego entró en el Seminario Menor diocesano en Pelplin, pero dentro de un año tomó la decisión de presentarse en el noviciado de los padres escolapios. Lo comenzó en 1952 en Kraków- Rakowice. Un año más tarde, el 13 de septiembre de 1953, hizo su primera profesión. Luego, al finalizar los estudios de filosofía y teología, fue ordenado sacerdote el 26 de junio de 1958. Ya como sacerdote trabaja por un breve período en la parroquia de Cieplice, ocupándose de la filial en Staniszów. Luego, en los años 1958-64 trabaja en la parroquia Kraków-Rakowice y al mismo tiempo realiza los estudios de matemáticas en la Universidad Jaguelónica. Los terminó en 1964 y en el mismo año emprendió los trabajos de maestro en el instituto escolapio de Cracovia, única escuela nuestra permitida por las autoridades comunistas en aquella época. Ese trabajo lo realizó por 24 años siendo profesor de matemáticas pero también de física y catequesis. Durante 12 años, desde 1974 hasta 1988 fue director de ese instituto. Él mismo recordaba así estos tiempos difíciles pero importantes: „No se puede olvidar que este era el tiempo del comunismo, por eso la influencia de las autoridades comunistas estatales en nuestra escuela era enorme. Es verdad que a nosotros, escolapios, las autoridades nos han concedido algunos derechos, por eso podíamos llevar una escuela privada con derechos de escuela pública, pero lo han hecho sólo para manifestar frente al Occidente de Europa que en Polonia no existe la discriminación de las escuelas católicas. Sin embargo era un período difícil para la escuela. Hemos sufrido muchos controles por parte de las autoridades de instrucción pública. Fueron años difíciles pero hoy podemos constatar que eran también muy importantes para los jóvenes, hemos podido darles un arranque adecuado a toda su edad adulta. Estoy convencido de que hemos cumplido la tarea que nos había confiado nuestro Fundador, San José de Calasanz. Cada día experimentábamos su ayuda y su bendición”. Trabajando en la escuela P. Stanisław fue también asistente provincial y ecónomo en los años 1969-1971. De Cracovia pasó a Hebdów donde estaba en los años 1988-1990 siendo catequista en la parroquia y al mismo tiempo dando clases de matemáticas en la escuela de los franciscanos en Wieliczka. Participó también en la renovación de la presencia escolapia en las tierras del Este, en Bielorrusia, trabajando allí en los años 1990-1993 en la pastoral de las parroquias de Lida y Szczuczyn (diócesis de Grodno). Por problemas de salud tuvo que volver a Polonia en 2013, a la comunidad de Bolszewo, donde trabajó en la parroquia y donde se quedó hasta el fin de su vida. Con los años se iba desgastando. Volvió a la casa del Padre el 20 de octubre de 2013. Los funerales se celebraron el 24 de octubre en la iglesia parroquial escolapia de Bolszewo, presididos por el Mons. Tadeusz Gocłowski. Luego su cadáver fue enterrado en la tumba de la Orden en el cementerio parroquial. Descanse en paz. 4 · 2015 353 Consueta P. Józef Matras SP 4 · 2015 Consueta 354 Fratris Iacobi TUDANCA ANGULO a Sancta Caecilia (1926-2013) ex Provincia Emmaus Santiago Tudanca Angulo, para todos nosotros Santi, nació en su querida Hermosilla de Bureba, provincia de Burgos el 30 de Diciembre de 1926. De familia religiosa y trabajadora del campo, fueron sus padres Baldomero y Josefa. Fue el segundo de sus seis hijos: Pedro, Santiago, Milagros, Cándido, Mercedes y Javier. Al día siguiente fue bautizado y regenerado por las aguas de la Vida y el Espíritu Santo en la parroquia de su pueblo, por Don Juan. Sin completar la Enseñanza primaria, ingresó en el Postulantado de Orendain el 24 de septiembre de 1942, con dieciséis años. Tras un año como postulante pasó al Noviciado y vistió la sotana escolapia. El Noviciado duró dos años e hizo la Profesión religiosa el 27 de Agosto de 1945. Durante los tres años de formación para ser Hermano fue su Maestro el P. Feliciano Pérez Altuna. Su primer año como religioso de votos simples lo pasó en Orendain como sastre. Su vida va a tener varias etapas relacionadas con los diferentes destinos que recibió. Primero en la Comunidad y Colegio de Pamplona durante 6 años, en donde se encargó de la portería, sacristía y sastrería. En Marzo de 1954 fue destinado a Chile, donde se encargó de las compras, la cocina y el servicio de comedores escolares en los dos colegios de Santiago. La estancia en Chile, de 14 años, le marcó profundamente; con frecuencia hacía referencia a aquella época y recordaba este país como el de la “eterna primavera”. Fue muy feliz y, por su modo de ser alegre y servicial, se granjeó múltiples y profundas amistades. Tuvo que ser, también, enérgico y sagaz con algunos de sus colaboradores. Contaba anécdotas de intentos de hurto de los productos que compraba y alguna que otra fechoría. Durante sus vacaciones del año 1959 hizo su Profesión Solemne en Orendain en manos del entonces Provincial de Vasconia P. Juan Manuel Díez. El 16 de Febrero de 1969 es destinado a Bilbao donde estuvo 5 años, como encargado de las compras y cocina. El 18 de Julio de 1974 está otra vez en Orendain y en 1977 es destinado a Tolosa donde pasará los últimos 34 años en los que se encargó del mantenimiento de la casa de Orendain, de la cocina, del lavado y planchado de la ropa de la Comu- 4 · 2015 355 Consueta nidad, del comedor escolar del colegio y del jardín. No es tarea fácil describir los rasgos de una personalidad tan rica y a la vez profunda. Hombre recto, honesto, trabajador incansable, entregado a la misión escolapia hasta el final, desde tareas normalmente muy poco reconocidas. El mismo día en que le dio el ictus, estando cercano a cumplir 87 años, estaba recogiendo las hojas, que el otoño había sembrado en el jardín y en los caminos del colegio. Era la hora en que los alumnos salían para sus casas y vieron la última estampa de Santi, arrodillado, pues la lluvia había pegado las hojas en el suelo. Era el día 6 de Noviembre del año 2013. Su último cuidado a su y nuestro jardín. Así se despedía de ellos Santi “caramelos”. Hombre muy humano, cercano y sensible que supo cuidar con especial cariño las relaciones humanas. Los innumerables pequeños detalles: regalos de flores, castañas, caramelos, la presencia en celebraciones y funerales de tantos conocidos -eran las esquelas lo primero que buscaba cada día en el periódico- están y estarán presentes en muchos de nosotros como muestra de un hombre que se entregó realmente a los demás. De gran fe en Dios. La Eucaristía, el rosario, la oración, junto a la lectura espiritual, eran lo que él llamaba la “comida necesaria para el alma”. Las mejores flores las colocaba con amor y devoción ante el sagrario de la capilla de Comunidad. Quienes hemos tenido la suerte y el privilegio de vivir con Santi recordaremos con mucho afecto sus innumerables historias; echaremos en falta la estampa del religioso que sabía trabajar duro hasta el final, pero que, a su vez, sabía también disfrutar de una buena comida en la que no podía faltar el consabido puro habano, las partidas de cartas en casa y en el Hogar del Jubilado y en la Sociedad de Orendain, donde entre cartas y risas él predicaba a su manera, sin cátedra ni púlpito, el milagro de la coherencia, de la fidelidad, de la generosidad, de la comprensión, de la paz, de la esperanza y de la verdadera alegría. Echaremos en falta el genio vivo de la persona que vive y quiere vivir la vida con intensidad y honestidad. Y echaremos también de menos sus muchos detalles humanos que nos recuerdan que la vida no sólo se teje de grandes proyectos y documentos, sino de vida humildemente vivida y entregada. En la noche anterior a su partida, todavía consciente y agarrados de la mano, recitó con el religioso escolapio que lo acompañaba y le dio la Unción de los enfermos, unas estrofas de los Himnos de Completas, que desde años se sabía de memoria: “Tú endulzarás mi última amargura, Tú aliviarás mi último cansancio, Tú cuidarás los sueños de la noche, Tú borrarás las huellas de mi llanto. Tú me darás mañana nuevamente, la antorcha de la Luz y la Alegría, y por las horas que te traigo muertas, Tú me darás una mañana viva. Amén.” Esa mañana viva fue la del 8 de Noviembre de 2013, cuando estando presentes dos de sus hermanos de Comunidad, pasó a las manos del Dios de la Vida. El funeral que se celebró el día 10 en la Parroquia de Santa María fue multitudinario, pues era conocido y querido por muchísima gente de Tolosa y su comar- 4 · 2015 Consueta 356 ca. Nos acompañaron muchos Padres Escolapios y otros sacerdotes y fue presidido por el P. Provincial Mariano Grassa. Los alumnos portando una flor cada uno fueron llenando, lentamente, silenciosamente, artísticamente, emocionadamente un florero, hasta formar un hermoso ramo, como tantos que regaló Santi, y lo pusieron junto al Cirio Pascual, símbolo de su nueva vida de resucitado. Al salir de la iglesia, otros alumnos repartieron caramelos a los asistentes, el gesto característico de Santi, que de esa manera predicaba la amistad, el Amor y la dulzura de Dios para con nosotros. Por la mañana le dimos sepultura en el Panteón de los PP. Escolapios, que se convirtió en jardín, con tantos ramos y coronas con que le manifestaron su cariño y admiración tantos amigos, sus familiares y sus hermanos de Comunidad. En uno de los muchos mensajes recibidos durante aquellos días una persona a la que Santi apreciaba mucho decía en euskera: Ixilik, ia ia ezer esan gabe, Aitaren etxera joan zaigu. Toki berrian lorategi handi bat emango diotela ziur nago. Gure etxean berriz bere loreak faltan botako ditugu. “Se nos ha ido callando. Se nos ha ido a la casa del Padre. Estoy seguro que en la nueva casa le darán un hermoso jardín. En cambio, en nuestra casa, echaremos de menos sus flores”. Desde Polonia nos llegó este testimonio de una profesora que solía visitarnos en verano: “Santi fue un encanto de persona aunque también, la más modesta que he conocido. Yo le conocía hace 16 años y estará en mi corazón para siempre.” La Fraternidad Escolapia de Tolosa lo describió así: “Su vida religiosa era muy sencilla: era, sencillamente, su vida. ”Eskerrikasko, Santi!!! Muchas gracias, Santiago!!! Un compañero de su Comunidad le dedicó este Epitafio: Has pronunciado mi nombre y hacia el Padre he de partir. Es mi destino de hombre: Volver al barro, morir. Tú besas mi tierra pobre y me das nuevo existir. Abrazo de Dios que asombre: Morir en Cristo, es VIVIR. Descanse en Paz! Goian bego! Felipe Aguirre