Ephemerides calasanctianae
Commentarium officiale Ordinis Scholarum Piarum
Salutatio
Vivir en comunidad. “Tened los mismos sentimientos que Cristo Jesús”287
Vivere in comunità. “Abbiate in voi gli stessi sentimenti di Cristo Gesù”287
To live in community. “Have the same sentiments as Jesus Christ”294
Vivre en communauté. «Ayez les mêmes sentiments que Jésus-Christ»294
Sectio Officialis
De Capitulis: electiones. 301
Domus erectae, derelictae, clausae…303
Nominationes, notificationes303
Mensaje del Santo Padre Francisco para la 52 Jornada Mundial de Oración
por las Vocaciones306
Messaggio del Santo Padre Francesco per la 52ª Giornata Mondiale di Preghiera
per le Vocazioni309
Message of Pope Francis for the 52nd World day of Prayer for Vocations312
Message du Pape François pour la 52e Journée Mondiale de Prière pour les Vocations315
Vita Ordinis
Provincia USA-PR: Ordenación Sacerdotal de Luis Cruz, P. Francisco Aísa318
Province of USA-PR: Priestly ordination of Luis Cruz, Fr. Francisco Aísa319
Provincia USA-PR: Ordinazione Sacerdotale di Luis Cruz, P. Francisco Aísa320
Province des USA-PR : Ordination sacerdotale de Luis Cruz, P. Francisco Aísa320
2 de abril, día de las Misiones Escolapias322
April 2, Piarists Missions Day322
2 aprile, giornata delle Missioni Scolopiche323
2 Avril, journée des Missions Piaristes323
Italia: un negativo fotografico della Sacra Sindone, P. Celestino Springhetti324
Italy: a photographic negative of the Holy Shroud, Fr. Celestino Springhetti325
Italia: negativo fotografico della Sacra Sindone, P. Celestino Springhetti326
Italia: un négatif photographique du Saint Suaire, P. Celestino Springhetti327
Notitiae
Haití: convivencia vocacional en Puerto Príncipe. Sembrando vocación 331
Haiti: vocation gathering in Port-au-Prince. Sowing vocation332
Haiti: convivenza vocazionale a Porto Principe. Seminando vocazioni333
Haïti : retraite vocationnelle à Port-au-Prince. Semant la vocation334
España: alguna novedades encontradas “paseando” por las webs 335
Spain: some news found “surfing” websites337
Spagna: alcune novità trovate girando per il web339
Espagne : des nouvelle trouvées « navigant » pour des sites Web341
República Dominicana: Encuentro de voluntarios CNU (“Calasanz nos une”)344
Dominican Republic: meeting of volunteers CNU (“Calasanz unites us”)344
Repubblica Dominicana: Incontro di volontari CNU (“Calasanzio ci unisce”)345
République Dominicaine : Réunion des bénévoles CNU (« Calasanz nous unit »)346
Sodales defuncti
P. Cyrillus FERNÁNDEZ PEREGRINA347
Consueta
P. Petri CANGELMI348
P. Germani LUMBRERAS CASTILLEJO349
P. Stanislai KLASS 352
F. Iacobi TUDANCA ANGULO354
direzione, redazione e amministrazione
Piazza de’ Massimi, 4 - 00186 ROMA - Tel. 06 6840741 - Fax 06 68308858
URL: http://www.scolopi.org - E-mail: [email protected]
director Richardus Querol
redactio Congregatio Generalis
Ephemeridum Calasanctianarum directio articulos admittendi ius sibi reservat, sed de auctorum opinionibus et
assertionibus responsabilitatem non assumit.
Ephemerides Calasanctianae
mensile associato all’Unione Stampa Periodica Italiana
Direttore responsabile: Luigi Capozzi
Autorizzazione del Tribunale di Roma n. 16735 del 22.03.1977
Finito di stampare nel mese di maggio 2015 dalla tipografia Città Nuova della P.A.M.O.M. - Via Pieve Torina, 55 - 00156 Roma
Pascua 2015: “Vosotros seréis mis testigos”
Queridos hermanos y hermanas, ¡Cristo ha resucitado! Este es el gran mensaje de la Pascua, la gran verdad de nuestra fe.
Todo lo que hacemos, todo lo que vivimos, tantos planes y proyectos, tanta entrega
y dedicación a la Misión Escolapia, tantos sueños compartidos, todo ello es fruto del
Amor de Dios, expresado de manera privilegiada y única en la Pascua del Señor. ¿De
dónde sacaba Calasanz la fuerza para continuar adelante? ¿Cuál es la razón de la entrega generosa de tantas generaciones de escolapios? ¿De dónde procede la esperanza que
sostiene el trabajo de cada día, la alegría que compartimos en cada Eucaristía, el coraje misionero para empezar nuevas obras y nuevas fundaciones? No viene de nosotros
mismos. Lo recibimos inmerecidamente y lo vivimos, humildemente, como pequeños
signos de la fuerza de la fe en Jesucristo.
A todos los que formáis parte de las Escuelas Pías y os sentís bendecidos por el don
carismático de San José de Calasanz, de todo corazón, nuestra felicitación pascual: “Que
el don de la salvación de Nuestro Señor Jesucristo permanezca en cada uno de vosotros”
(Gal 6, 18). Que sepamos vivir, cada uno según la vocación recibida, como testigos del
amor de Dios por los niños, los jóvenes y los pobres. ¡FELIZ PASCUA DE RESURRECCIÓN!
La Congregación General de las Escuelas Pías
Pasqua 2015: Voi sarete miei testimoni
Cari fratelli e sorelle, Cristo è risorto! Questo è il grande messaggio della Pasqua, la grande verità della nostra fede.
Tutto ciò che facciamo, tutto ciò che viviamo, i tanti piani e progetti, la tanta dedizione alla Missione Scolopica, i tanti sogni condivisi, tutto questo è il frutto dell’Amore
di Dio, espresso in modo privilegiato e unico nella Pasqua del Signore. Da dove prendeva il Calasanzio la forza di andare avanti? Qual è la ragione della dedizione generosa
di tante generazioni di scolopi? Da dove proviene la speranza che sostiene il lavoro
di ogni giorno, la gioia che condividiamo in ogni Eucaristia, il coraggio missionario
per iniziare nuove opere e nuove fondazioni? Non viene da noi stessi. Lo riceviamo
immeritatamente e lo viviamo, umilmente, come piccoli segni della forza della fede in
Gesù Cristo.
A tutti coloro che fanno parte delle Scuole Pie e si sentono benedetti dal dono carismatico di San Giuseppe Calasanzio, con tutto il cuore, il nostro augurio pasquale:
“La grazia del Signore nostro Gesù Cristo sia con il vostro spirito” (Gal 6, 18). Che
riusciamo a vivere, ognuno secondo la vocazione ricevuta, come testimoni dell’amore
di Dio per i bambini, i giovani e i poveri. BUONA PASQUA DI RESURREZIONE!
La Congregazione Generale delle Scuole Pie
Easter 2015: You will be my witnesses
Dear brothers and sisters, Christ is risen! This is the great message of Easter,
the great truth of our faith.
Everything we do, everything we live, so many plans and projects, our consecration and dedication to the Piarist Mission, so many shared dreams, all this
is the result of the Love of God, expressed in a privileged and unique way in the
Passover of the Lord. Where did Calasanz take force to go ahead? What is the reason for a so generous self giving of so many generations of Piarists? From where
comes the hope that holds each day’s work, the joy we share at every Eucharist,
the missionary courage to start new works and new foundations? It does not come
from ourselves. We receive it undeservingly and we live it, humbly, as small signs
of the strength of the faith in Jesus Christ.
To all of you who are part of the Pious Schools and feel blessed by the charismatic gift of Saint Joseph Calasanz, with all our heart, our Paschal greeting: “May
the gift of the salvation of our Lord Jesus Christ remain in each one of you” (Gal
6: 18). May we know how to live, each one according to the vocation received, as
witnesses of God’s love for the children, youth and the poor. HAPPY EASTER!
The Congregation of the Pious Schools
Pâque 2015: Vous serez mes témoins
Chers frères et sœurs, Christ est ressuscité ! C’est le grand message de Pâques,
la grande vérité de notre foi.
Tout ce que nous faisons, tout ce que nous vivons, tant de plans et projets,
tant de don de soi et de dévouement à la Mission Piariste, tant des rêves partagés,
tout cela est le résultat de l’Amour de Dieu, exprimée d’une manière privilégiée
et unique dans la Pâque du Seigneur. Où prenait Calasanz la force pour aller de
l’avant ? Quelle est la raison du dévouement généreux de tant de générations de
piaristes ? D’où vient l’espoir qui soutient le travail de chaque journée, la joie que
nous partageons à chaque Eucharistie, le courage missionnaire pour commencer
de nouvelles œuvres et nouvelles fondations ? Il ne vient pas de nous-mêmes.
Nous le recevons sans le mériter et nous le vivons, humblement, comme des petits
signes de la force de la foi en Jésus Christ.
À vous tous qui faites partie des Écoles Pies et vous vous sentez bénis par le don
charismatique de Saint Joseph de Calasanz, de tout cœur, notre salutation Pascale: «
Que le don du Salut de notre Seigneur Jésus Christ demeure en chacun de vous » (Gal
6,18). Que nous sachions vivre, chacun selon la vocation reçue, comme des témoins
de l’amour de Dieu pour les enfants, les jeunes et les pauvres. JOYEUSES PÂQUES!
La Congrégation Générale des Écoles Pies
Salutatio Patris Generalis
carta a los hermanos • lettera ai fratelli
“Tened los mismos sentimientos
que Cristo Jesús”
Vivere in comunità
“Abbiate in voi gli stessi sentimenti di Cristo Gesù”
Pedro Aguado Padre General
Pedro Aguado Padre Generale
Queridos hermanos:
Como todos sabéis, nuestro Capítulo General, ya a las puertas, dedicará
mucho esfuerzo, reflexión y discernimiento al tema de la Vida Comunitaria
Escolapia. Hemos hecho de él uno de
los temas centrales de nuestro trabajo
capitular, conscientes de su importancia en el momento actual de las Escuelas Pías, convencidos de que el cuidado
y renovación de nuestras comunidades
escolapias es una condición de posibilidad del proceso de revitalización en el
que estamos comprometidos.
Es verdad que la “vida de comunidad”
no es más que un aspecto –entre otrosde nuestra vocación. La Vida Consagrada es mucho más que la comunidad (todavía escucho a algunos hablar
de ambas realidades como si fueran
sinónimas), pero también es cierto
que la vida comunitaria constituye hoy
uno de los criterios de credibilidad de
nuestra opción de vida, de nuestra vocación de seguir a Cristo más de cerca,
como consagrados, al estilo de Calasanz.
Esta es la razón de fondo que nos ha
ayudado a proponer a toda la Orden
Cari fratelli:
Come tutti sapete, il nostro Capitolo Generale, già alle porte, dedicherà
molti sforzi, riflessioni e discernimento al tema della Vita Comunitaria Scolopica. Abbiamo reso questo uno dei
temi centrali del nostro lavoro capitolare, consapevoli della sua importanza
nel momento attuale delle Scuole Pie,
convinti che la cura e il rinnovamento delle nostre comunità scolopiche sia
una condizione di possibilità del processo di rivitalizzazione in cui siamo
impegnati.
È vero che la “vita di comunità” non è
più che un aspetto – tra gli altri - della
nostra vocazione. La Vita Consacrata è molto più che la comunità (sento
ancora qualcuno parlare di queste due
realtà come se fossero sinonimi), ma è
anche vero che la vita comunitaria costituisce oggi uno dei criteri di credibilità della nostra scelta di vita, della nostra vocazione alla sequela ravvicinata
di Cristo, come consacrati, nello stile
del Calasanzio.
Questo è il motivo di fondo che ci ha
aiutato a proporre a tutto l’Ordine una
riflessione “sulla comunità”. E con-
4 · 2015
287
Salutatio Patris Generalis
Vivir en comunidad
4 · 2015
Salutatio Patris Generalis
288
una reflexión sobre “la comunidad”. Y
os confieso que el motivo último ha
sido la constatación –para mí evidentede que hay una gran nostalgia de una
mejor, más fraterna y más evangélica
vida comunitaria en nuestra Orden.
Por eso hemos pedido a todas las Demarcaciones y Comunidades su reflexión sobre un sencillo documento precapitular enviado hace meses y titulado
“Propuestas de reflexión y discernimiento sobre la Vida Comunitaria Escolapia”, elaborado teniendo en cuenta las
aportaciones y propuestas del Seminario sobre Vida Comunitaria Escolapia
celebrado en Madrid en 2013.
Quiero compartir con todos vosotros
una sencilla reflexión sobre la comunidad, teniendo en cuenta lo propuesto
en ese documento.
1 - ¿Dónde está la clave esencial de
nuestro proceso de renovación de la
vida comunitaria? ¿Será nuestra necesidad de aprender a hacer proyectos de
comunidad? ¿Estará en la reflexión del
papel de la comunidad en la Misión?
¿Tendremos que pensar sobre todo en
la capacidad de acogida de nuestras comunidades? Todo esto, y todo lo que
podamos y queramos añadir, es importante, pero no es la clave. Es la consecuencia. La clave está en otro lugar.
Y creo que nuestro Capítulo nos tiene
que ayudar a entrar en lo esencial.
2 - Nuestras Constituciones empiezan
así el capítulo sobre la Vida Comunitaria: “Reunidos en comunidad de fe por el
amor que el Padre nos ha dado y por la
vocación calasancia, e imitando el estilo
de vida de Cristo con sus discípulos y de
la Iglesia primitiva con María, somos en
fesso che la ragione ultima è stata la
constatazione –per me evidente- del
fatto che c’è una grande nostalgia di
una migliore, più fraterna e più evangelica vita comunitaria nel nostro Ordine. Per questo abbiamo chiesto a
tutte le Demarcazioni e Comunità la
propria riflessione su un semplice documento pre-capitolare inviato mesi
fa e intitolato “Proposte di riflessione e
discernimento sulla Vita Comunitaria
Scolopica”, elaborato tenendo conto dei
contributi e delle proposte del Seminario sulla Vita Comunitaria Scolopica
tenutosi a Madrid nel 2013.
Voglio condividere con tutti voi una
semplice riflessione sulla comunità,
prendendo in considerazione quanto
proposto in quel documento.
1 - Dove si trova la chiave essenziale
del nostro processo di rinnovamento
della vita comunitaria? Sarà il nostro
bisogno di imparare a fare progetti di
comunità? Starà nella riflessione del
ruolo della comunità nella Missione?
Dovremo pensare soprattutto alla capacità di accoglienza delle nostre comunità? Tutto questo, e tutto quello che
possiamo e vogliamo aggiungere è importante, ma non è la chiave. È la conseguenza. La chiave si trova da un’altra
parte. E credo che il nostro Capitolo ci
debba aiutare ad entrare nell’essenziale.
2 - Le nostre Costituzioni iniziano
così il capitolo sulla Vita Comunitaria:
“Riuniti in comunità di fede dal vincolo
della carità che il Padre ci ha comunicata e dalla medesima vocazione calasanziana, imitando la maniera di vivere che Cristo condusse con gli Apostoli
e che la Chiesa primitiva continuò con
Maria, noi diventiamo in qualche modo
ministri della speranza del Regno futuro e della fraterna comunione fra gli
uomini” (C 25). Questa affermazione
ci offre una pista per trovare l’asse da
cui possiamo cercare di rinnovare le
nostre comunità. La comunità è incentrata nel Signore, perché Cristo è la ragione della nostra Vita Comunitaria. E
solo capendo pienamente questa affermazione, solo “recuperando il primato
dell’essenziale”, potremo compiere dei
passi di conversione. Sì, di conversione. Penso che sia la parola più adeguata
per la sfida che ci siamo posti.
3 - Me gustaría explicar esta afirmación
recurriendo a un texto especialmente
significativo del Nuevo Testamento.
Os invito a leer una vez más un texto
de San Pablo que, seguro, muchos de
vosotros podéis recitar de memoria,
porque rezamos con él en las Vísperas
del domingo de la primera semana del
Breviario: el himno de Filipenses 2,
6-11 en el que se describe la kénosis de
Jesús. Pero os invito a leer primero el
prólogo del himno, que casi nunca se
lee. Dice así: “Por tanto, si hay alguna
consolación en Cristo, si algún consuelo
de amor, si alguna comunión del Espíritu, si algún afecto entrañable, si alguna misericordia, completad mi gozo,
sintiendo lo mismo, teniendo el mismo
amor, unánimes, sintiendo una misma
cosa. Nada hagáis por contienda o por
vanagloria; antes bien con humildad,
estimando cada uno a los demás como
superiores a él mismo; no mirando cada
uno por lo suyo propio, sino cada cual
también por lo de los otros. Haya, pues,
en vosotros este sentir que hubo también
en Cristo Jesús…”.
3 - Vorrei spiegare questa affermazione ricorrendo a un testo particolarmente significativo del Nuovo Testamento. Vi invito a leggere ancora
una volta un testo di San Paolo che di
sicuro molti di voi possono recitare a
memoria, perché lo utilizziamo nei
Vespri della domenica della prima settimana del Breviario: l’inno dei Filippesi 2, 6-11 nel quale viene descritta la
kenosis di Gesù. Ma vi invito a leggere
prima il prologo dell’inno, che non si
legge quasi mai. Dice così: “Se dunque
c’è qualche consolazione in Cristo, se c’è
qualche conforto, frutto della carità, se
c’è qualche comunione di spirito, se ci
sono sentimenti di amore e di compassione, rendete piena la mia gioia con un
medesimo sentire e con la stessa carità,
rimanendo unanimi e concordi. Non
fate nulla per rivalità o vanagloria, ma
ciascuno di voi, con tutta umiltà, consideri gli altri superiori a se stesso. Ciascuno non cerchi l’interesse proprio, ma
anche quello degli altri. Abbiate in voi
gli stessi sentimenti che furono in Cristo
Gesù...”.
4 · 2015
289
Salutatio Patris Generalis
cierto modo ministros de la esperanza
del Reino futuro y de la unión fraterna
entre los hombres” (C 25). Esta afirmación nos ofrece una pista para encontrar el eje desde el que podemos intentar renovar nuestras comunidades. La
comunidad está centrada en el Señor,
porque Cristo es la razón de nuestra
Vida Comunitaria. Y sólo entrando
de lleno en esta afirmación, sólo “recuperando la primacía de lo esencial”,
podremos dar pasos de conversión. Sí,
de conversión. Creo que es la palabra
más adecuada para el desafío que nos
hemos planteado.
4 · 2015
Salutatio Patris Generalis
290
La extraordinaria reflexión cristológica de Pablo, en la que nos presenta a
Cristo como “quien siendo en forma de
Dios, no estimó el ser igual a Dios como
cosa a que aferrarse, sino que se despojó
a sí mismo, tomando forma de siervo,
hecho semejante a los hombres; y estando en la condición de hombre, se humilló
a sí mismo, haciéndose obediente hasta
la muerte, y muerte de cruz. Por lo cual
Dios también le exaltó hasta lo sumo, y
le dio un nombre que es sobre todo nombre, para que en el nombre de Jesús se
doble toda rodilla de los que están en los
cielos, y en la tierra, y debajo de la tierra; y toda lengua confiese que Jesucristo
es el Señor, para gloria de Dios Padre”,
está precedida por una invitación a la
fraternidad, al respeto mutuo, a la comunidad, a los sentimientos comunes,
a la estima de los otros más que a la
propia, porque esos son los sentimientos
de Cristo Jesús.
4 - Esta es la clave, hermanos, y sin ella
no avanzaremos. Sin duda que es muy
importante que el Capítulo General nos
ayude a aprender a vivir desde proyectos, o nos anime a pensar el lugar de la
comunidad en la misión, o nos proponga que las comunidades crezcan como
espacios de formación permanente, o
nos exija vivir más pobremente. La lista
de desafíos concretos en los que tenemos que mejorar es larga, y todos ellos
son dignos de ser estudiados y recibidos
como “propuestas de renovación”. Pero
ninguno de ellos funcionará sin la “llave maestra de la vida comunitaria”. Esta
llave es la centralidad del Señor en nuestra vida, el proceso de identificación
con el Señor que todos somos llamados
a hacer, de modo que el amor fraterno
La straordinaria riflessione cristologica
di Paolo, che ci presenta Cristo come
“chi, pur essendo nella condizione di
Dio, non ritenne un privilegio l’essere
come Dio, ma svuotò se stesso assumendo una condizione di servo, diventando
simile agli uomini. Dall’aspetto riconosciuto come uomo, umiliò se stesso facendosi obbediente fino alla morte e a
una morte di croce. Per questo Dio lo
esaltò e gli donò il nome che è al di sopra
di ogni nome, perché nel nome di Gesù
ogni ginocchio si pieghi nei cieli, sulla
terra e sotto terra, e ogni lingua proclami che Gesù Cristo è il Signore, a gloria
di Dio Padre”, è preceduta da un invito alla fraternità, al rispetto reciproco,
alla comunità, ai sentimenti comuni,
alla stima degli altri più che alla propria, perché quelli sono i sentimenti di
Cristo Gesù.
4 - Questa è la chiave, fratelli, e senza
di essa non andremo avanti. Senza dubbio è molto importante che il Capitolo
Generale ci aiuti ad imparare a vivere
da progetti, o ci incoraggi a pensare il
posto della comunità nella missione, o
ci proponga che le comunità crescano
come spazi di formazione permanente,
o ci esiga di vivere più poveramente. La
lista delle sfide concrete in cui dobbiamo migliorare è lunga, e sono tutte degne di essere studiate e ricevute come
“proposte di rinnovamento”. Ma nessuna di esse funzionerà senza la “chiave
maestra della vita comunitaria”. Questa
chiave è la centralità del Signore nella
nostra vita, il processo di identificazione con il Signore che tutti siamo chiamati a fare, in modo che l’amore fraterno diventi l’espressione dell’amore
per Cristo; il perdono a chi mi offende
5 - Necesitamos hacer opciones, elaborar políticas, consensuar estrategias;
todo ello es verdad. Pero esto no nos
convertirá. Cuando tengáis ganas de
comprobarlo, leed todas las “políticas y objetivos” que han aprobado los
Capítulos Provinciales y Generales en
los últimos años. Son muchas. Y muy
interesantes. ¿Estaremos llamados
simplemente a añadir unas cuantas más
a la larga lista? Yo no lo creo. Pienso que
estamos llamados a algo más de fondo,
y que consiste, sobre todo, en reconocer
que cada uno de nosotros está siendo
llamado por el Señor, por la Iglesia y por
la Orden a cuidar responsablemente la
experiencia esencial: es el seguimiento
del Señor lo que nos une en comunidad,
y sólo así seremos testimonio de Él, no
de nosotros mismos. Por eso el capítulo
tercero de las Constituciones, sobre la
Vida Comunitaria, termina diciendo:
“Con esta vida comunitaria respondemos
mejor al Señor que llama. Y esa respuesta
será, con la gracia de Dios, nuestra mejor
recomendación para que, quienes tienen
trato más asiduo con nosotros, especialmente niños y jóvenes, se sientan fuertemente atraídos a trabajar en la mies del
Señor” (C 35).
viene offerto come frutto del perdono
amorevole di Cristo nella croce; l’Eucaristia si celebra come la Memoria del
Signore e fonte di vita; l’ascolto al fratello e l’accompagnamento dei giovani
vengono vissuti come contributo gratuito al processo di crescita vocazionale di ciascuno; e anche il progetto della
comunità viene elaborato e condiviso
come aiuto nella sequela comunitaria
del Signore.
5 - Abbiamo bisogno di fare delle
scelte, elaborare delle politiche, concordare strategie; tutto questo è vero.
Ma questo non ci convertirà. Quando
avrete voglia di constatarlo, leggete
tutte le “politiche e obiettivi” che i Capitoli Provinciali e Generali hanno approvato negli ultimi anni. Sono molti.
E molto interessanti. Saremo chiamati
semplicemente ad aggiungerne altri alla
lunga lista? Io non credo. Penso che
siamo chiamati a qualcosa di più fondamentale, e che consiste soprattutto
nel riconoscere che ognuno di noi è
chiamato dal Signore, dalla Chiesa e
dall’Ordine a curare responsabilmente l’esperienza essenziale: è la sequela
del Signore che ci unisce in comunità,
e solo così saremo testimoni di Lui,
non di noi stessi. Per questo il terzo
capitolo delle Costituzioni, sulla Vita
Comunitaria, si conclude dicendo: “È
con siffatta vita comunitaria che noi
rispondiamo più docilmente al Signore che ci chiama: e sarà proprio questo, con l’aiuto di Dio, il miglior titolo
di merito per il nostro Istituto, capace
di attirare, con maggiore efficacia, gli
altri –in particolare i fanciulli e i giovani che vivono con noi- alla messe del
Signore” (C 39).
4 · 2015
291
Salutatio Patris Generalis
se convierte en expresión del amor a
Cristo; el perdón al que me ofende se
ofrece como fruto del perdón amoroso de Cristo en la cruz; la Eucaristía se
celebra como la Memoria del Señor y
fuente de vida; la escucha al hermano
y el acompañamiento de los jóvenes se
viven como aporte gratuito al proceso
de crecimiento vocacional de cada uno;
e incluso el proyecto de la comunidad
se elabora y comparte como ayuda en el
seguimiento comunitario del Señor.
4 · 2015
Salutatio Patris Generalis
292
6 - Creo que sólo desde esta convicción
y opción de fondo podemos situar bien
las mediaciones y las opciones desde
las que podemos dar pasos concretos
que nos ayuden a renovar la Vida Comunitaria Escolapia. Todas ellas son
buenas y necesarias. Cito algunas de
ellas, a modo de ejemplo:
Entre las opciones: el lugar geográfico
y contextual en el que colocamos nuestras comunidades (cuando el Papa
dice a los religiosos que debemos “salir
a las periferias” usa el verbo “salir”); las
opciones concretas desde las que aspiramos a vivir más auténticamente nuestra
pobreza; los ritmos y estilos comunitarios que apuestan por una vida más
compartida; los planteamientos desde
los que tratamos de ser comunidades
de acogida y referencia para los jóvenes
o para los laicos, etc. La reflexión sobre
las opciones desde las que configuramos
nuestras comunidades, o desde las que
las trasformamos, es muy importante. Y
os invito a compartirlas y a enviarlas a
la Curia General, para que las podamos
tener en cuenta a la hora de preparar los
trabajos del Capítulo General.
Entre las mediaciones: cómo podemos
avanzar en nuestra capacidad de vivir
desde proyectos de comunidad –que
marquen camino e itinerario- y no sólo
desde programaciones de horarios, actos y temas de trabajo; cómo podemos
ubicar mejor nuestras comunidades
en las presencias escolapias a través de
proyectos elaborados y compartidos;
cómo podemos cuidar de manera más
rica la oración comunitaria y la celebración de la Eucaristía; cómo podemos darnos tiempos verdaderamente
privilegiados de cuidado y atención de
6 - Credo che solo da questa convinzione e scelta fondamentale possiamo
situare bene le mediazioni e le scelte da
cui possiamo compiere passi concreti
che ci aiutino a rinnovare la Vita Comunitaria Scolopica. Sono tutte buone
e necessarie. Ne cito alcune, a titolo di
esempio:
Tra le scelte: il luogo geografico e contestuale dove collochiamo le nostre comunità (quando il Papa dice ai religiosi
che devono “uscire verso le periferie”
usa il verbo “uscire”); le scelte concrete
da cui aspiriamo a vivere più autenticamente la nostra povertà; i ritmi e gli
stili comunitari che puntano ad una
vita più condivisa; gli approcci da cui
cerchiamo di essere comunità di accoglienza e di riferimento per i giovani o
per i laici, ecc. La riflessione sulle scelte
da cui configuriamo le nostre comunità, o da cui le trasformiamo, è molto
importante. E vi invito a condividerle e a mandarle alla Curia Generale,
in modo che possiamo tenerne conto
durante la preparazione dei lavori del
Capitolo Generale.
Tra le mediazioni: come possiamo migliorare nella nostra capacità di vivere
a partire da progetti comunitari –che
segnino il percorso e l’itinerario- e non
solo dalla programmazione di orari,
azioni e temi di lavoro; come possiamo
situare meglio le nostre comunità nelle
presenze scolopiche attraverso progetti
elaborati e condivisi; come possiamo
curare in maniera più ricca la preghiera comunitaria e la celebrazione
dell’Eucaristia; come possiamo darci
tempi veramente privilegiati di cura e
attenzione della nostra vita spirituale;
come possiamo migliorare la capacità
Pedro Aguado
Padre General
che hanno le comunità di curare la crescita personale dei fratelli; come favoriamo anche il tempo libero condiviso,
ecc.
Voglio concludere questa Lettera ai
Fratelli ringraziandovi per le testimonianze di vita comunitaria che ho ricevuto nel corso di questi anni in cui ho
potuto condividere con tutti voi la vita
e la missione che portate avanti. Lo apprezzo perché ho visto e vedo nell’Ordine, oltre ad un’evangelica nostalgia di
una migliore e più scolopica vita comunitaria, preziosi esempi di amore per la
comunità, di fedeltà alla nostra vita, di
preoccupazione per i fratelli, di accompagnamento fraterno, di interesse per
i giovani e gli anziani, in definitiva, di
amore per l’Ordine. Grazie!
Un abbraccio fraterno.
Pedro Aguado
Padre Generale
4 · 2015
293
Salutatio Patris Generalis
nuestra vida espiritual; cómo podemos
avanzar en la capacidad que tienen las
comunidades de cuidar el crecimiento
personal de los hermanos; cómo favorecemos también el tiempo libre compartido, etc.
Quiero terminar esta Carta a los Hermanos dándoos las gracias por los testimonios de vida comunitaria que he
recibido a lo largo de estos años en los
que he podido compartir con todos
vosotros la vida y la misión que lleváis
adelante. Lo agradezco porque he visto y veo en la Orden, además de una
evangélica nostalgia de una vida comunitaria mejor y más escolapia, ejemplos
preciosos de amor por la comunidad,
de fidelidad a nuestra vida, de preocupación por los hermanos, de acompañamiento fraterno, de interés por los
jóvenes y por los ancianos, en definitiva, de amor por la Orden. ¡Gracias!
Recibid un abrazo fraterno.
4 · 2015
Salutatio Patris Generalis
294
To live in community
“Have the same sentiments
as Jesus Christ”
Vivre en communauté
«Ayez les mêmes sentiments que
Jésus-Christ»
Pedro Aguado Father General
Pedro Aguado Père Général
Dear Brothers:
As you all know, our General Chapter,
already at the door, will dedicate a lot
of efforts, reflection and discernment
to the theme Piarist Community Life.
We have made of it one of the central
themes of our chapter work, having in
mind the importance in the actual moment of the Pious Schools, convinced
that taking care and doing renovation
in our Piarist Communities, is a condition of possibilty of the process of revitalization, to which we are committed.
It is true that the “community life” is
only one aspect – among others – of
our vocation. The Consecrated Life is
much more than the community (still I
am hearing sombody talking as if both
realities were the same), but it is also
certain that the community life constitutes today one of the credibility criteria of our life option, of our vocation in
following Christ closer, as consecrated
persons, in the style of Calasanz.
This is the main reason which helped
us to propose to the whole Order a
reflection about “the community.” I
confess to you that the last motive
was the verifying – for me an evident
thing - that there is a great nostalgia
Chers frères,
Comme vous le savez, notre Chapitre
Général, qui est déjà proche, consacrera
beaucoup d’efforts, réflexions et discernement sur le thème de la Vie Communautaire Piariste. Conscients de son importance dans les Ecoles Pies à l’heure
actuelle, nous l’avons fait l’un des thèmes
centraux de notre travail capitulaire,
convaincus que le soin et le renouvellement de nos communautés Piaristes est
une condition de possibilité du processus
de revitalisation dans lequel nous nous
sommes engagés.
Il est vrai que «la vie communautaire»
n’est qu’un aspect – entre autres- de notre
vocation. La Vie Consacrée est beaucoup
plus que la communauté (cependant, j’entends encore certains parler de ces deux
réalités comme si elles étaient des synonymes). Mais il est aussi vrai que la vie
communautaire constitue aujourd’hui
un des critères de crédibilité de notre option de vie, de notre vocation de suivre le
Christ de plus près, comme consacrés, à
l’exemple de Calasanz.
C’est ce qui au fond, nous a motivé à proposer à tout l’ensemble de l’Ordre une
réflexion sur «la communauté». Et je
vous avoue que le motif dernier a été le
1 - Where is the essential key of our process of communitarian life renovation?
Will it be our necessity of learning how
to do community projects? Will it be
in the reflection of the role of our community in the Mission? Will we have
to think especially about the capacity
of our communities in the welcoming?
All of this, and anything else more we
would like to add, is important, but it is
not the key. It is the consequence. The
key is in another place. And I believe
that our chapter has to help us to enter
into the essential.
2 - Our Constitutions start in this way
the chapter about the Communitarian Life: “Joined together by a bond of
love which the Father gave us and by the
same Piarist vocation into a community
of faith imitating the way of life which
Jesus carried out with His disciples and
which the early Church together with
Mary also followed, we become, in some
way, ministers of hope of the kingdom to
come and of fraternal unión among all
constat – pour moi évident - qu’il existe,
dans notre Ordre, une grande nostalgie
d’une meilleure vie communautaire, plus
fraternelle et plus évangélique. Pour ceci,
nous avons demandé à toutes les Démarcations et Communautés leur réflexion
sur un simple document pré-capitulaire
envoyé il y a plusieurs mois de cela et
intitulé «Propositions de réflexion et de
discernement sur la Vie Communautaire
Piariste», élaboré tenant compte des
contributions et des propositions du Séminaire sur la Vie Communautaire Piariste tenu à Madrid en 2013.
Je voudrais partager avec vous une
simple réflexion sur la communauté, en
tenant compte de ce qui est proposé dans
ledit document.
1 - Où se trouve la clé essentielle de
notre processus de renouvellement de
la vie communautaire? Est-il la nécessité
pour nous d’apprendre à faire des projets communautaires? Se trouve-t-il dans
la réflexion du rôle de la communauté
dans la Mission? Faudrait-il que nous
pensions surtout à la capacité d’accueil
de nos communautés? Tout cela, et tout
ce que nous puissions et voulions ajouter,
est important, mais n’est pas la clé. C’est
la conséquence. La clé se trouve ailleurs.
Et je crois que notre Chapitre doit nous
aider à entrer dans l’essentiel.
2 - Nos Constitutions commencent le
chapitre sur la vie communautaire avec
les paroles suivantes: «Réunis en communauté de foi, par l’amour que le Père
nous a donné, par la vocation Piariste, et
en imitant la forme de vie du Christ avec
ses disciples et de l’Eglise primitive avec
Marie, nous sommes en quelque sorte ministres de l’espérance du Royaume à venir
3 · 2015
295
Salutatio Patris Generalis
of a better, more fraternal, and more
evangelical communitarian life in our
Order. That is why we have asked to all
Demarcations and Communitites their
reflections about a simple pre-chapter
document sent several months ago
with the tittle: “Propositions for reflection and discernment about the Piarist
Community Life,” alaborated having
in mind the apportations and propositions of the Seminar about the Piarist
Community Life in Madrid 2013.
I want to share to all of you, a simple
reflection about community, having in
mind the proposed things in this document.
4 · 2015
Salutatio Patris Generalis
296
people.” (C25) This affirmation offers us
a hint to find out the key from which
we must try to renovate our communities. The community is centered in the
Lord, because Christ is the reason of
our Community Life. And only being
fully in this affirmation, only “recuperating the primacy of the essential,” we
will be able to give steps of conversion.
Yes, of conversion. I think it is the best
word for the challenge we have put before us.
3 - I would like to explain this affirmation using a very meaningful text
of the New Testament. I invite you to
read, once more, a text of St. Paul that,
for sure, many of you can recite it by
heart, because we pray with it in the
Vespers of Sunday of the first week of
the Breviary: the hymn to the Philippians 2 6-11 where it is described the
kenosis of Jesus. But I invite you to
read, first, the prologue of the hymn,
which is almost never read. It goes like
this: “If I may advise you in the name of
Christ and if you can hear it as the voice
of love; if we share the same spirit and
are capable of mercy and compassion,
then I beg of you make me very happy:
have one love, one spirit, one feeling, do
nothing through rivalry or vain conceit.
On the contrary let each of you gently
consider the others as more important
than yourselves. Do not seek your own
interest, but rather that of others. Let
what was seen in Christ Jesus be seen in
you.”
The extraordinary reflection of Paul,
where he represents Christ as “being divine in nature, he did not claim
in fact equality with God, but emptied
himself, taking on the nature of a serv-
et de l’union fraternelle entre les hommes»
(C 25). Cette affirmation nous offre une
piste pour retrouver l’axe à partir duquel
nous pouvons essayer de renouveler nos
communautés. La communauté est centrée sur le Seigneur, parce que le Christ
est la raison de notre Vie Communautaire. Et c’est seulement en entrant pleinement dans cette affirmation, seulement
en «récupérant la primauté de l’essentiel» que nous pourrons faire des pas de
conversion. Oui, de conversion. Je pense
que c’est la parole plus appropriée pour le
défi que nous nous sommes donnés.
3 - J’aimerais expliquer cette affirmation
recourant à un texte particulièrement significatif du Nouveau Testament. Je vous
invite à lire une fois de plus un texte de
Saint Paul que, certainement, beaucoup
d’entre vous, peuvent réciter par cœur,
parce que nous l’utilisons le texte dans les
Vêpres du dimanche de la première semaine de la Liturgie des Heures: l’hymne
aux Philippiens 2, 6-11 qui décrit la kénose de Jésus. Mais je vous invite à lire
premièrement le prologue de cet hymne,
qu’on ne lit presque jamais. Il dit ceci:
«S’il y a donc une consolation en Christ,
un encouragement dans l’amour, une communion dans l’Esprit, un élan d’affection
et de compassion, alors comblez ma joie
en vivant en plein accord. Ayez un même
amour, un même cœur ; recherchez l’unité.
Ne faites rien par rivalité, rien par gloriole,
mais avec humilité, considérant les autres
come supérieurs à vous ; que chacun ne
regarde pas à soi seulement, mais aussi
aux autres. Ayez entre vous les mêmes
sentiments qu’a eu aussi Jésus Christ.
L’extraordinaire réflexion christologique
de Paul, dans laquelle il nous présente le
Christ comme «celui qui, étant de condi-
4. This is the key, brothers, and without it, we will not progress. Without
any doubt, it is very important that the
General Chapter would help us to live
from projects, or that it would encourage us to think about the place of the
community in the misión, or would
propose that the communities may
grow as places of permanent formation, or would ask us to live with more
poverty. The list of concrete challenges where we have to improve, is long,
and all of them are worthy of being
studied and received as “propositions
of renovation.” But no one of them will
function without the “ master key of the
community life” This key is the centrality of the Lord in our life, the process
of identification with the Lord we all
are called to do, in such a way that the
fraternal love becomes an expression
of the love of Christ to the cross; the
Eucharist is celebrated as the Memory of the Lord and fountain of life; the
listening to the brother, and the accompaniment of young people is lived as a
tion divine, n’a pas considéré comme une
proie à saisir d’être l’égal de Dieu ; mais il
s’est dépouillé, prenant la condition de serviteur, devenant semblable aux hommes,
et reconnu à son aspect comme un
homme, il s’est abaissé, devenant obéissant
jusqu’à la mort, et la mort sur la croix.
C’est pourquoi Dieu l’a souverainement
élevé plus haut et lui a conféré le Nom
qui est au-dessus de tout nom, afin qu’au
nom de Jésus tout genou fléchisse, dans les
cieux, sur la terre et sous la terre, et que
toute langue confesse que Jésus Christ est
le Seigneur, à la gloire de Dieu le Père ».
Ceci est précédé par une invitation à la
fraternité, au respect mutuel, à la communauté, à des sentiments communs, à
l’estime des autres plus qu’à la propre estime, parce que ce sont-là les sentiments
de Jésus Christ.
4 - Frères, c’est là la clé, et sans elle nous
n’avancerons guère. Sans doute, il est de
grande importance que le Chapitre Général nous aide à apprendre à vivre à partir des projets, ou nous stimule à penser la
place de la communauté dans la mission,
ou nous propose que les communautés
deviennent des lieux de formation permanente, ou nous exige de vivre d’une
manière plus modeste. La liste des défis concrets que nous devons relever est
longue, et tous ces défis méritent d’être
étudiés et reçus comme «propositions
de rénovation». Mais aucun d’entre eux
fonctionnera sans la «clé maîtresse de la
vie communautaire». Cette clé est la centralité du Seigneur dans notre vie, le processus d’identification avec le Seigneur
que nous sommes tous appelés à faire,
afin que l’amour fraternel devient expression de l’amour pour le Christ; le pardon de celui qui m’offense s’offre comme
4 · 2015
297
Salutatio Patris Generalis
ant, made in human likeness, and in his
appearance found as a man. He humbled himself by being obedient to death,
death on the cross. That is why God exalted him and gave him the Name which
outshines all names, so that at the Name
of Jesus all knees should bend in heaven,
on earth and among the dead, and all
tongues proclaim that Christ Jesus is the
Lord to the glory of God the Father,” is
preceded by an invitation to fraternity,
to the mutual respect, to the community, to the common feelings, to the estimation of others more than the own,
because they are the sentiments of Jesus
Christ.
free giving for the process of vocational
growing of each one of us; and even the
community project is elaborated and
shared as a help in the communitarian
following of the Lord.
4 · 2015
Salutatio Patris Generalis
298
5 - We need to make options, to elaborate politics, to agree in strategies;
all is true, but this will not convert us.
When you want to prove it, read all
“the politics and objectives” approved
by Provincial and General Chapters
these last years. They are many. And
very interesting. Will we be called to
simply add some more to the long list?
I do not think so. I think we are called
to a deeper thing, and it consists in recognizing that each one of us is called
by the Lord, by the Church and by the
Order to take care with more resposibility the essential experiences: the following of the Lord, what unites us in
community, and only in this way we
will become witnesses of Him, not of
ourselves. That is why the third chapter
of the Constitutions, about the Communitarian Life, ends saying: “We answer the call of the Lord more easily by
our community way of life, which, with
the help of God, will best recommend
our Institute and will attract more efficaciously to the harvest of the Lord those
who are in close contact with us, especially children and adolescent.” (C 39)
6 - I think that only from this convinction and deep option we can place well
the mediations and options from where
we can give concrete steps that will help
us to renovate the Piarist Community
Life. All of them are good and necessary. I cite some of them, as examples:
Among the options: the geographical
fruit du pardon d’amour du Christ sur
la croix; l’Eucharistie se célèbre comme
Mémoire du Seigneur et source de vie;
l’écoute du frère et l’accompagnement des
jeunes sont vécus comme une contribution gratuite au processus de croissance
vocationnelle de chacun; et même le
projet de la communauté est élaboré et
partagé comme une aide dans la sequela
communautaire du Seigneur.
5 - Nous avons besoin de faire des options, élaborer des politiques, formuler
des stratégies; tout cela est vrai. Mais cela
ne nous convertira pas. Lorsque vous
auriez envie de le vérifier, lisez toutes les
«politiques et les objectifs» que les Chapitres Provinciaux et Généraux ont adopté ces dernières nombreuses et années.
Elles sont nombreuses très intéressantes.
Serons-nous appelés tout simplement à
ajouter quelques unes encore à la longue
liste? Je ne le pense pas. Je pense que
nous sommes appelés à quelque chose
de plus profond, qui consiste, surtout, à
reconnaître que chacun de nous est toujours appelé par le Seigneur, par l’Eglise
et par l’Ordre à prendre d’une manière
responsable l’expérience essentielle: c’està-dire la suite du Seigneur qui nous unit
en communauté, et c’est seulement ainsi
que nous serons témoins du Christ et pas
témoins de nous-mêmes. C’est pourquoi
le chapitre troisième des Constitutions,
sur la vie communautaire, termine disant: «Avec (par) cette vie communautaire
nous répondrons mieux à l’appel du Seigneur. Et cette réponse sera, avec la grâce
de Dieu, la meilleure recommandation
afin que ceux qui nous fréquentent plus
particulièrement les enfants et les jeunes,
puissent se sentir fortement attirés vers la
moisson du Seigneur « (C 39).
Among the mediations: how can we
progress in our capacity of living from
community projects –so that they may
indicate roads or itineraries - and not
only from planning of shedules, acts
and themes of work; how can we place
better our communities in the Piarist presence through elaborated and
shared projects; how can we take care
better the communitarian prayer and
the Eucharistic celebration; how can
we give time to ourselves that really
gives attention and care of our spiritual
life; how can we progress in the capacity that the communities have to take
care of the personal growth of the
brothers; how do we favor also the free
shared time, etc.
I want to end this Letter to the Brothers giving thanks for the testimonies
of community life that I have received
throughout these years in which I
could share with all of you the life and
6 - Je crois que c’est seulement de cette
conviction et option fondamentale que
nous puissions bien situer les médiations
et les options à partir desquelles nous pouvons faire des pas concrets qui nous aident
à renouveler la Vie Communautaire
Piariste. Toutes ces médiations et options sont bonnes et nécessaires. A titre
d’exemple, je cite quelques unes d’entre
elles:
Parmi les options: le lieu géographique et
contextuel dans lequel nous situons nos
communautés (lorsque le Pape dit aux
religieux que nous devons «sortir vers
les périphéries» utilise le verbe «sortir»);
les options concrètes à partir desquelles
nous aspirons à vivre plus authentiquement notre pauvreté; les rythmes et styles
communautaires qui optent sur une vie
plus partagée ; les approches à partir desquelles nous cherchons à être communautés d›accueil et de référence pour les
jeunes ou pour les laïcs, etc. La réflexion
sur les options à partir desquelles nous
configurons nos communautés ou à partir desquelles nous les transformons est
très importante. Et je vous invite à les
partager et à les envoyer à la Curie Générale, pour que nous puissions les tenir en
compte au moment de préparer les travaux du Chapitre Général.
Entre les médiations: comment pouvons-nous progresser dans notre capacité de vivre à partir des projets de
communauté – qui indiquent le chemin
et l’itinéraire- et non seulement à partir des programmations des horaires,
actes et thèmes de travail; comment
pouvons-nous mieux placer nos communautés dans les présences Piaristes à
travers des projets élaborés et partagés;
comment pouvons-nous rendre plus
4 · 2015
299
Salutatio Patris Generalis
and contextual place where we put our
communities (when the Pope is telling
the religious that we must go to the
“peripheric place” he uses the verb “salir” (go out); the concrete options from
which we aspire to live more authentically our poverty; the rhythms and
communitarian styles that bet for a
better shared life; the plans from where
we try to become more welcoming and
reference communities for young people or for the laity, etc. The reflections
upon the options from where we configure our communities, or from where
we transform them, is very important.
I invite you to share them and send
them to the General Curia so that we
may have them in mind when we prepare the work of the General Chapter.
4 · 2015
300
misión that you take forward. I am
grateful for it because I have seen and
see in the Order, besides an evangelical nostalgia of a better community life
and more Piarist life, precious examples of love for the community, fidelity to our life, concern for the brothers,
fraternal accompaniment, and interest
for the young people and for the aged;
definitively, the love for the Order.
Thank you!
Receive a fraternal embrace.
Salutatio Patris Generalis
Pedro Aguado
Father General
riche la prière communautaire et la célébration de l’Eucharistie; comment peuton se donner des moments vraiment
privilégiés d’attention et de soin de notre
vie spirituelle; comment pouvons-nous
faire avancer la capacité qu’ont les communautés de s’occuper de la croissance
personnelle des frères; comment favoriser également le temps libre partagé, etc.
Je voudrais conclure cette Lettre aux
Frères en vous remerciant pour les témoignages de vie communautaire que
j’ai reçu tout au long de ces années où
j’ai pu partager avec vous tous la vie et la
mission que vous portez. Je vous remercie parce que j’ai vu et je vois encore dans
l’Ordre, outre une nostalgie évangélique
d›une vie communautaire meilleure et
plus piariste, exemples précieux d’amour
pour la communauté, des exemples précieux de fidélité à notre vie, de soucis par
les frères, d’accompagnement fraternel,
d’intérêt pour les jeunes et les personnes
âgées, bref, l’amour de l’Ordre. Merci !
Un salut fraternel !
Pedro Aguado
Père Général
Sectio Officialis
In Delegatione Generali Chiliae
Nova Congregatio Delegationis Generalis Chiliae ad quadriennium 2015-2019:
- P. Delegatus Generalis: P. Miguel del CERRO CALVO
- Adsistens P. Delegati: P. José Antonio LÓPEZ CAPÓ
- Adsistens P. Delegati: P. Jarosław PABIAN
In Provincia Italiae
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis: P. Ugo BARANI
- Adsistens Provincialis pro Scholis et Cultura: P. Mario SAVIOLA
- Adsistens Provincialis pro Œconomia et Integratione Laicorum: P. Sergio SERENI
- Adsistens Provincialis pro Pastorale Vocationum, Formatione et Vita Commune: P. Stefano LOCATELLI
- Adsistens Provincialis pro Pastorale Paroechiali et Juvenile: P. Alberto MAGRONE
In Provincia Poloniae
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis : P. Józef MATRAS
- Adsistens Provincialis pro Formatione et Vita Commune: P. Marek KUDACH
- Adsistens Provincialis pro Cultura Vocationali et Processis Pastoralibus: P. Tomasz ABRAMOWICZ
- Adsistens Provincialis pro Educatione Formali et pro Laicis: P. Sławomir DZIADKIEWICZ
- Adsistens Provincialis pro Pastorale et Educatione Non-formali: P. Andrzej TUPEK
In Provincia Hungariae
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis : P. Zsolt LABANCZ
- Adsistens Provincialis pro Missione: P. József URBÁN
- Adsistens Provincialis pro Communitatibus: P. József WIETTSTEIN
- Adsistens Provincialis pro Laicis: P. András GUBA
4 · 2015
301
Sectio Officialis
De Capitulis: electiones
- Adsistens Provincialis pro Pastorale Juvenile et Pastorale Vocationum: P.
Ádám SZAKÁL
4 · 2015
Sectio Officialis
302
In Provincia Emmaus
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis: P. Mariano GRASSA ANSÓN
- Adsistens Provincialis pro Missione: P. Javier AGUIRREGABIRIA AGUIRRE
- Adsistens Provincialis pro Pastorale Vocationum et Formatione Initiali: P.
Jesús ELIZARI DÍEZ
- Adsistens Provincialis pro Vita Communitaria et Formatione Permanenti: P.
Juan Ramón RUIZ LÓPEZ
- Adsistens Provincialis pro Cura Religiosis: P. Joaquín NADAL TOBEÑA
In Provincia Slovachiae
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis: P. Juraj ĎURNEK
- Adsistens Provincialis pro Vita Religiosa et Spiritualitate: P. Ján KOVÁČ
- Adsistens Provincialis pro Ministero: P. Stanislav BUJDÁK
In Provincia Mexici
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis: P. Efrén Emmanuel SUÁREZ
- Adsistens Provincialis pro Cultura Vocationum: P. Francisco ANAYA WALKER
- Adsistens Provincialis pro Formatione: P. Julio Alberto ÁLVAREZ DÍAZ
- Adsistens Provincialis pro Missione Participata et Integratione Charismatica:
P. Juan Antonio DOMÍNGUEZ ZAMORA
- Adsistens Provincialis pro Pastorale Sociali: P. Carlos Alberto MARTÍNEZ
PINALES
In Provincia USA-PR
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis: P. Fernando NEGRO MARCO
- Adsistens Provincialis pro Vita Religiosa: P. Emilio SOTOMAYOR
- Adsistens Provincialis pro Missione et Ministero: P. Francisco AÍSA
- Adsistens Provincialis pro Finantiis et Administratione: P. John CALLAN
- Adsistens Provincialis pro Formatione Initiali et Pastorale Vocationum: P. Nelson HENAO
In Provincia Africae Occidentalis
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis: P. Christian Thierry Djinamoto EHEMBA
In Provincia Africae Centralis
Nova Congregatio Provincialis ad quadriennium 2015-2019:
- P. Provincialis: P. Evaristus Akem NDI
- Adsistens Provincialis pro Oeconomia et Administratione: P. Félicien
MOUENDJI
- Adsistens Provincialis pro Cultura Vocationum et Formatione Initiali: P.
Roméo Fleury NGHEMTEU
- Adsistens Provincialis pro Vita Religiosa, Formatione Permanenti et Spiritualitate: P. Emilio CALCENA
- Adsistens Provincialis pro Educatione, Pastorale et Missione Participata: P.
Andrew BERINYUY
Domus erectae, clausae, derelictae…
In Provincia Bethaniae
- Nomen Communitatis “Calasanz-Mater Dei”, in oppido Valencia, mutatur in
“Casa Comunidad Escolapia Calasanz”.
- Tenore n. 265 Regularum Communium Ordinis nostri, P. Generalis, de consensu sui Consiglii, licentiam dat ut residentia personalis P. Provincialis trasferta sit ex Communitate “San José de Calasanz” in oppido Cercedilla ad
Communitatem nostram in oppido Alcalá de Henares (Madrid).
- Tenore n. 159 Constitutionum et nn. 9.1º et 232-233 Regularum Communium
Ordinis nostri, P. Generalis Decretum fert quo Domus “Ad S. Iosephum Calasanctium”, in oppido Santander, erecta est. Die 15 aprilis a. 2015.
Nominationes
E Congregatione Generali
- P. Martín GONDRA EZCURDIA, Rector de la Unidad Educativa Particular
“Calasanz-2”, in oppido Santo Domingo de los Tsáchilas, Ecuador.
In Delegatione Generali Chiliae
Tenore num. 238.1º.c Regularum Communium Ordinis nostri:
4 · 2015
303
Sectio Officialis
- Adsistens Provincialis pro Vita Communitaria: P. Théodore LAMBAL
- Adsistens Provincialis pro Administratione et Praesentia: P. Carles GIL-SAGUER
- Adsistens Provincialis pro Ministero: P. Samson EHEMBA
- Adsistens Provincialis pro Cultura Vocationum et Formatione Initiali: P.
Edouard DIEDHIOU
4 · 2015
304
- P. Jarosław PABIAN, Rector Communitatis “Virgen del Pilar” in oppido Santiago, ad quadriennium 2015-2019.
- P. Miguel del CERRO CALVO, Rector Communitatis “San José de Calasanz”
in oppido Santiago, ad quadriennium 2015-2019.
- P. José Antonio LÓPEZ CAPÓ, Rector Communitatis “San Pompilio” in oppido Barrancas de San Antonio, ad quadriennium 2015-2019.
- P. Stanisław CHOWANIEC, Rector Communitatis “San Sebastián” in oppido
Curarrehue, ad quadriennium 2015-2019.
Sectio Officialis
In Provincia Catalauniae
- Tenore num. 266 Regularum Communium Ordinis nostri, P. Josep Maria CANET i CAPETA, Vicarius Provincialis ad quadriennium 2015-2019.
In Viceprovincia Indiae
Tenore num. 238.1º.a Regularum Communium Ordinis nostri:
- P. Alfred CLETUS, Rector Communitatis of the “Sacred Heart of Jesus” in
oppido Kamda, ad quadriennium 2015-2019;
- P. Robinson AUGUSTINE, Rector Communitatis “Calasanz Bhavan” in oppido Aroor, ad quadriennium 2015-2019;
- P. Binoy Joseph KUNNEL VARKEY, Rector Communitatis “Saint Joseph Calasanz” in oppido Aryanad, ad quadriennium 2015-2019;
- P. Rayappan Chinandurai LOURDU, Rector Communitatis “Devamatha Illam” in oppido Mantharamputhoor, ad quadriennium 2015-2019;
- P. Sunil Kumar DAMIYANOSE, Rector Communitatis ad “Virginem de Mercede”, in oppido Kanyakumari, ad quadriennium 2015-2019;
- et P. Joy Kutty SEBASTIAN, Rector Communitatis “Nazareth Bhavan” in oppido Bangalore, ad quadriennium 2015-2019.
Tenore num. 168 Constitutionum et 238.1º.a Regularum Communium Ordinis
nostri:
- P. Joy Kutty SEBASTIAN, Magister Studentium ad quadriennium 2015-2019.
Notificationes
Ordinationes diaconales
- Mariano N. Bozzini (Prov. Argentinae): 12 aprilis 2015.
- Matías Pavón (Prov. Argentinae): 12 aprilis 2015.
- Jins Joseph Choorapuzhayil (Viceprov. Indiae): 12 aprilis 2015.
Ordinationes sacerdotales
- Luis Alberto Cruz (Prov. USA-PR): 11 aprilis 2015.
- Jánas Valazcka (Prov. Hungariae): 18 aprilis 2015.
Exclaustratio per tres annos
- P. Tomasz Tomski (Prov. Poloniae). Dies 20 aprilis 2015.
- P. Anthony R. Vinto Vazhappilly (Viceprov. Indiae). Dies 29 aprilis 2015.
Diplomata confraternitatis
In Delegatione Generali Chiliae
98 - Javier Zabalza Noaín. Dies 1 aprilis 2015.
99 - Leonel Molina Rojas. Dies 1 aprilis 2015.
4 · 2015
305
Sectio Officialis
In Provincia Bethaniae
100 - Ángel Bañuls Tornal. Dies 1 aprilis 2015.
101 - Josep Andreu Ferrer Solivares. Dies 1 aprilis 2015.
4 · 2015
306
MENSAJE DEL SANTO PADRE FRANCISCO
PARA LA 52 JORNADA MUNDIAL DE ORACIÓN
POR LAS VOCACIONES
26 DE ABRIL DE 2015 – IV DOMINGO DE PASCUA
Sectio Officialis
Tema: El éxodo, experiencia fundamental de la vocación
Queridos hermanos y hermanas:
El cuarto Domingo de Pascua nos presenta el icono del Buen Pastor que conoce
a sus ovejas, las llama por su nombre, las alimenta y las guía. Hace más de 50 años
que en este domingo celebramos la Jornada Mundial de Oración por las Vocaciones. Esta Jornada nos recuerda la importancia de rezar para que, como dijo Jesús
a sus discípulos, «el dueño de la mies… mande obreros a su mies» (Lc 10,2). Jesús
nos dio este mandamiento en el contexto de un envío misionero: además de los
doce apóstoles, llamó a otros setenta y dos discípulos y los mandó de dos en dos
para la misión (cf. Lc 10,1-16). Efectivamente, si la Iglesia «es misionera por su naturaleza» (Conc. Ecum.
Vat. II, Decr. Ad gentes, 2), la vocación cristiana nace necesariamente
dentro de una experiencia de misión.
Así, escuchar y seguir la voz de Cristo Buen Pastor, dejándose atraer y
conducir por él y consagrando a él la
propia vida, significa aceptar que el
Espíritu Santo nos introduzca en este
dinamismo misionero, suscitando
en nosotros el deseo y la determinación gozosa de entregar nuestra vida
y gastarla por la causa del Reino de
Dios.
Entregar la propia vida en esta
actitud misionera sólo será posible
si somos capaces de salir de nosotros
mismos. Por eso, en esta 52 Jornada
4 · 2015
307
Sectio Officialis
Mundial de Oración por las Vocaciones, quisiera reflexionar precisamente sobre
ese particular «éxodo» que es la vocación o, mejor aún, nuestra respuesta a la vocación que Dios nos da. Cuando oímos la palabra «éxodo», nos viene a la mente
inmediatamente el comienzo de la maravillosa historia de amor de Dios con el
pueblo de sus hijos, una historia que pasa por los días dramáticos de la esclavitud
en Egipto, la llamada de Moisés, la liberación y el camino hacia la tierra prometida. El libro del Éxodo – el segundo libro de la Biblia –, que narra esta historia, representa una parábola de toda la historia de la salvación, y también de la dinámica
fundamental de la fe cristiana. De hecho, pasar de la esclavitud del hombre viejo a
la vida nueva en Cristo es la obra redentora que se realiza en nosotros mediante la
fe (cf. Ef 4,22-24). Este paso es un verdadero y real «éxodo», es el camino del alma
cristiana y de toda la Iglesia, la orientación decisiva de la existencia hacia el Padre.
En la raíz de toda vocación cristiana se encuentra este movimiento fundamental de la experiencia de fe: creer quiere decir renunciar a uno mismo, salir de la
comodidad y rigidez del propio yo para centrar nuestra vida en Jesucristo; abandonar, como Abrahán, la propia tierra poniéndose en camino con confianza, sabiendo que Dios indicará el camino hacia la tierra nueva. Esta «salida» no hay que
entenderla como un desprecio de la propia vida, del propio modo sentir las cosas,
de la propia humanidad; todo lo contrario, quien emprende el camino siguiendo
a Cristo encuentra vida en abundancia, poniéndose del todo a disposición de Dios
y de su reino. Dice Jesús: «El que por mí deja casa, hermanos o hermanas, padre
o madre, mujer, hijos o tierras, recibirá cien veces más, y heredará la vida eterna»
(Mt 19,29). La raíz profunda de todo esto es el amor. En efecto, la vocación cristiana es sobre todo una llamada de amor que atrae y que se refiere a algo más allá de
uno mismo, descentra a la persona, inicia un «camino permanente, como un salir
del yo cerrado en sí mismo hacia su liberación en la entrega de sí y, precisamente
de este modo, hacia el reencuentro consigo mismo, más aún, hacia el descubrimiento de Dios» (Benedicto XVI, Carta enc. Deus caritas est, 6).
La experiencia del éxodo es paradigma de la vida cristiana, en particular de
quien sigue una vocación de especial dedicación al servicio del Evangelio. Consiste en una actitud siempre renovada de conversión y transformación, en un estar
siempre en camino, en un pasar de la muerte a la vida, tal como celebramos en la
liturgia: es el dinamismo pascual. En efecto, desde la llamada de Abrahán a la de
Moisés, desde el peregrinar de Israel por el desierto a la conversión predicada por
los profetas, hasta el viaje misionero de Jesús que culmina en su muerte y resurrección, la vocación es siempre una acción de Dios que nos hace salir de nuestra
situación inicial, nos libra de toda forma de esclavitud, nos saca de la rutina y la
indiferencia y nos proyecta hacia la alegría de la comunión con Dios y con los hermanos. Responder a la llamada de Dios, por tanto, es dejar que él nos haga salir de
nuestra falsa estabilidad para ponernos en camino hacia Jesucristo, principio y fin
de nuestra vida y de nuestra felicidad.
Esta dinámica del éxodo no se refiere sólo a la llamada personal, sino a la acción
misionera y evangelizadora de toda la Iglesia. La Iglesia es verdaderamente fiel a su
4 · 2015
Sectio Officialis
308
Maestro en la medida en que es una Iglesia «en salida», no preocupada por ella misma, por sus estructuras y sus conquistas, sino más bien capaz de ir, de ponerse en
movimiento, de encontrar a los hijos de Dios en su situación real y de com-padecer
sus heridas. Dios sale de sí mismo en una dinámica trinitaria de amor, escucha la
miseria de su pueblo e interviene para librarlo (cf. Ex 3,7). A esta forma de ser y de
actuar está llamada también la Iglesia: la Iglesia que evangeliza sale al encuentro del
hombre, anuncia la palabra liberadora del Evangelio, sana con la gracia de Dios las
heridas del alma y del cuerpo, socorre a los pobres y necesitados.
Queridos hermanos y hermanas, este éxodo liberador hacia Cristo y hacia los
hermanos constituye también el camino para la plena comprensión del hombre y
para el crecimiento humano y social en la historia. Escuchar y acoger la llamada
del Señor no es una cuestión privada o intimista que pueda confundirse con la
emoción del momento; es un compromiso concreto, real y total, que afecta a toda
nuestra existencia y la pone al servicio de la construcción del Reino de Dios en la
tierra. Por eso, la vocación cristiana, radicada en la contemplación del corazón del
Padre, lleva al mismo tiempo al compromiso solidario en favor de la liberación de
los hermanos, sobre todo de los más pobres. El discípulo de Jesús tiene el corazón
abierto a su horizonte sin límites, y su intimidad con el Señor nunca es una fuga
de la vida y del mundo, sino que, al contrario, «esencialmente se configura como
comunión misionera» (Exhort. ap. Evangelii gaudium, 23).
Esta dinámica del éxodo, hacia Dios y hacia el hombre, llena la vida de alegría
y de sentido. Quisiera decírselo especialmente a los más jóvenes que, también por
su edad y por la visión de futuro que se abre ante sus ojos, saben ser disponibles y
generosos. A veces las incógnitas y las preocupaciones por el futuro y las incertidumbres que afectan a la vida de cada día amenazan con paralizar su entusiasmo,
de frenar sus sueños, hasta el punto de pensar que no vale la pena comprometerse
y que el Dios de la fe cristiana limita su libertad. En cambio, queridos jóvenes, no
tengáis miedo a salir de vosotros mismos y a poneros en camino. El Evangelio es
la Palabra que libera, transforma y hace más bella nuestra vida. Qué hermoso es
dejarse sorprender por la llamada de Dios, acoger su Palabra, encauzar los pasos
de vuestra vida tras las huellas de Jesús, en la adoración al misterio divino y en
la entrega generosa a los otros. Vuestra vida será más rica y más alegre cada día.
La Virgen María, modelo de toda vocación, no tuvo miedo a decir su «fiat» a
la llamada del Señor. Ella nos acompaña y nos guía. Con la audacia generosa de
la fe, María cantó la alegría de salir de sí misma y confiar a Dios sus proyectos de
vida. A Ella nos dirigimos para estar plenamente disponibles al designio que Dios
tiene para cada uno de nosotros, para que crezca en nosotros el deseo de salir e ir,
con solicitud, al encuentro con los demás (cf. Lc 1,39). Que la Virgen Madre nos
proteja e interceda por todos nosotros.
Vaticano, 29 de marzo de 2015
Domingo de Ramos
Francisco
MESSAGE OF POPE FRANCIS
FOR THE 52nd WORLD DAY OF PRAYER FOR VOCATIONS
4 · 2015
309
26 APRIL 2015 - FOURTH SUNDAY OF EASTER
Dear Brothers and Sisters,
The Fourth Sunday of Easter offers us the figure of the Good Shepherd who knows
his sheep: he calls them, he feeds them and he guides them. For over fifty years
the universal Church has celebrated this Sunday as the World Day of Prayer for
Vocations. In this way she reminds us of our need to pray, as Jesus himself told his
disciples, so that “the Lord of the harvest may send out labourers into his harvest”
(Lk 10:2). Jesus command came in the context of his sending out missionaries. He
called not only the twelve Apostles, but another seventy-two disciples whom he
then sent out, two by two, for the mission (cf. Lk 10:1-6). Since the Church
“is by her very nature missionary”
(Ad Gentes, 2), the Christian vocation is necessarily born of the experience of mission. Hearing and following the voice of Christ the Good
Shepherd, means letting ourselves be
attracted and guided by him, in consecration to him; it means allowing
the Holy Spirit to draw us into this
missionary dynamism, awakening
within us the desire, the joy and the
courage to offer our own lives in the
service of the Kingdom of God.
To offer one’s life in mission is possible only if we are able to leave ourselves behind. On this 52nd World
Day of Prayer for Vocations, I would
like reflect on that particular “exo-
Sectio Officialis
Theme: Exodus, a fundamental experience of vocation
4 · 2015
Sectio Officialis
310
dus” which is the heart of vocation, or better yet, of our response to the vocation God gives us. When we hear the word “exodus”, we immediately think of the
origins of the amazing love story between God and his people, a history which
passes through the dramatic period of slavery in Egypt, the calling of Moses, the
experience of liberation and the journey toward the Promised Land. The Book
of Exodus, the second book of the Bible, which recounts these events is a parable of the entire history of salvation, but also of the inner workings of Christian
faith. Passing from the slavery of the old Adam to new life in Christ is a event of
redemption which takes place through faith (Eph 4:22-24). This passover is a genuine “exodus”; it is the journey of each Christian soul and the entire Church, the
decisive turning of our lives towards the Father.
At the root of every Christian vocation we find this basic movement, which is part
of the experience of faith. Belief means transcending ourselves, leaving behind
our comfort and the inflexibility of our ego in order to centre our life in Jesus
Christ. It means leaving, like Abraham, our native place and going forward with
trust, knowing that God will show us the way to a new land. This “going forward”
is not to be viewed as a sign of contempt for one’s life, one’s feelings, one’s own
humanity. On the contrary, those who set out to follow Christ find life in abundance by putting themselves completely at the service of God and his kingdom.
Jesus says: “Everyone who has left home or brothers or sisters or father or mother
or children or lands, for my name’s sake, will receive a hundredfold, and inherit
eternal life” (Mt 19:29). All of this is profoundly rooted in love. The Christian vocation is first and foremost a call to love, a love which attracts us and draws us out
of ourselves, “decentring” us and triggering “an ongoing exodus out of the closed
inward-looking self towards its liberation through self-giving, and thus towards
authentic self-discovery and indeed the discovery of God” (Deus Caritas Est, 6).
The exodus experience is paradigmatic of the Christian life, particularly in the
case of those who have embraced a vocation of special dedication to the Gospel.
This calls for a constantly renewed attitude of conversion and transformation, an
incessant moving forward, a passage from death to life like that celebrated in every liturgy, an experience of passover. From the call of Abraham to that of Moses,
from Israel’s pilgrim journey through the desert to the conversion preached by
the prophets, up to the missionary journey of Jesus which culminates in his death
and resurrection, vocation is always a work of God. He leads us beyond our initial
situation, frees us from every enslavement, breaks down our habits and our indifference, and brings us to the joy of communion with him and with our brothers
and sisters. Responding to God’s call, then, means allowing him to help us leave
ourselves and our false security behind, and to strike out on the path which leads
to Jesus Christ, the origin and destiny of our life and our happiness.
This exodus process does not regard individuals alone, but the missionary and
evangelizing activity of the whole Church. The Church is faithful to her Master
to the extent that she is a Church which “goes forth”, a Church which is less concerned about herself, her structures and successes, and more about her ability to
From the Vatican, 29 March 2015 Palm Sunday
Francis
4 · 2015
311
Sectio Officialis
go out and meet God’s children wherever they are, to feel compassion (com-passio) for their hurt and pain. God goes forth from himself in a Trinitarian dynamic
of love: he hears the cry of his people and he intervenes to set them free (Ex 3:7).
The Church is called to follow this way of being and acting. She is meant to be a
Church which evangelizes, goes out to encounter humanity, proclaims the liberating word of the Gospel, heals people’s spiritual and physical wounds with the
grace of God, and offers relief to the poor and the suffering.
Dear brothers and sisters, this liberating exodus towards Christ and our brothers
and sisters also represents the way for us to fully understand our common humanity and to foster the historical development of individuals and societies. To
hear and answer the Lord’s call is not a private and completely personal matter
fraught with momentary emotion. Rather, it is a specific, real and total commitment which embraces the whole of our existence and sets it at the service of the
growth of God’s Kingdom on earth. The Christian vocation, rooted in the contemplation of the Father’s heart, thus inspires us to solidarity in bringing liberation
to our brothers and sisters, especially the poorest. A disciple of Jesus has a heart
open to his unlimited horizons, and friendship with the Lord never means flight
from this life or from the world. On the contrary, it involves a profound interplay
between communion and mission (cf. Evangelii Gaudium, 23).
This exodus towards God and others fills our lives with joy and meaning. I wish
to state this clearly to the young, whose youth and openness to the future makes
them open-hearted and generous. At times uncertainty, worries about the future
and the problems they daily encounter can risk paralyzing their youthful enthusiasm and shattering their dreams, to the point where they can think that it is not
worth the effort to get involved, that the God of the Christian faith is somehow a
limit on their freedom. Dear young friends, never be afraid to go out from yourselves and begin the journey! The Gospel is the message which brings freedom to
our lives; it transforms them and makes them all the more beautiful. How wonderful it is to be surprised by God’s call, to embrace his word, and to walk in the
footsteps of Jesus, in adoration of the divine mystery and in generous service to
our neighbours! Your life will become richer and more joyful each day!
The Virgin Mary, model of every vocation, did not fear to utter her “fiat” in response to the Lord’s call. She is at our side and she guides us. With the generous
courage born of faith, Mary sang of the joy of leaving herself behind and entrusting to God the plans she had for her life. Let us turn to her, so that we may be
completely open to what God has planned for each one of us, so that we can grow
in the desire to go out with tender concern towards others (cf. Lk 1:39). May the
Virgin Mary protect and intercede for us all.
4 · 2015
MESSAGGIO DEL SANTO PADRE FRANCESCO
312
PER LA 52ª GIORNATA MONDIALE
DI PREGHIERA PER LE VOCAZIONI
26 Aprile 2015 – IV DOMenica Di PASCUA
Sectio Officialis
Tema: L’esodo, esperienza fondamentale della vocazione
Cari fratelli e sorelle!
La quarta Domenica di Pasqua ci presenta l’icona del Buon Pastore che conosce le sue pecore, le chiama, le nutre e le conduce. In questa Domenica, da oltre
50 anni, viviamo la Giornata Mondiale di Preghiera per le Vocazioni. Ogni volta
essa ci richiama l’importanza di pregare perché, come disse Gesù ai suoi discepoli,
«il signore della messe…mandi operai nella sua messe» (Lc10,2). Gesù esprime
questo comando nel contesto di un invio missionario: ha chiamato, oltre ai dodici
apostoli, altri settantadue discepoli e li invia a due a due per la missione (Lc 10,116). In effetti, se la Chiesa «è per sua natura missionaria» (Conc. Ecum. Vat. II,
Decr. Ad gentes, 2), la vocazione cristiana non può che nascere all’interno di un’esperienza di missione. Così, ascoltare e seguire la voce di Cristo Buon Pastore,
lasciandosi attrarre e condurre da Lui e consacrando a Lui la propria vita, significa
permettere che lo Spirito Santo ci introduca in questo dinamismo missionario,
suscitando in noi il desiderio e il coraggio gioioso di offrire la nostra vita e di
spenderla per la causa del Regno di Dio.
L’offerta della propria vita in questo atteggiamento missionario è possibile solo
se siamo capaci di uscire da noi stessi. Perciò, in questa 52ª Giornata Mondiale
di Preghiera per le Vocazioni, vorrei riflettere proprio su quel particolare “esodo”
che è la vocazione, o, meglio, la nostra risposta alla vocazione che Dio ci dona.
Quando sentiamo la parola “esodo”, il nostro pensiero va subito agli inizi della
meravigliosa storia d’amore tra Dio e il popolo dei suoi figli, una storia che passa
attraverso i giorni drammatici della schiavitù in Egitto, la chiamata di Mosè, la
liberazione e il cammino verso la terra promessa. Il libro dell’Esodo – il secondo
libro della Bibbia –, che narra questa storia, rappresenta una parabola di tutta la
storia della salvezza, e anche della dinamica fondamentale della fede cristiana.
Infatti, passare dalla schiavitù dell’uomo vecchio alla vita nuova in Cristo è l’opera
redentrice che avviene in noi per mezzo della fede (Ef 4,22-24). Questo passaggio
4 · 2015
313
Sectio Officialis
è un vero e proprio “esodo”, è il cammino dell’anima cristiana e della Chiesa intera,
l’orientamento decisivo dell’esistenza rivolta al Padre.
Alla radice di ogni vocazione cristiana c’è questo movimento fondamentale
dell’esperienza di fede: credere vuol dire lasciare sé stessi, uscire dalla comodità
e rigidità del proprio io per centrare la nostra vita in Gesù Cristo; abbandonare
come Abramo la propria terra mettendosi in cammino con fiducia, sapendo che
Dio indicherà la strada verso la nuova terra. Questa “uscita” non è da intendersi
come un disprezzo della propria vita, del proprio sentire, della propria umanità;
al contrario, chi si mette in cammino alla sequela del Cristo trova la vita in abbondanza, mettendo tutto sé stesso a disposizione di Dio e del suo Regno. Dice
Gesù: «Chiunque avrà lasciato case, o fratelli, o sorelle, o padre, o madre, o figli, o
campi per il mio nome, riceverà cento volte tanto e avrà in eredità la vita eterna»
(Mt 19,29). Tutto ciò ha la sua radice profonda nell’amore. Infatti, la vocazione
cristiana è anzitutto una chiamata d’amore che attrae e rimanda oltre sé stessi, decentra la persona, innesca «un esodo permanente dall’io chiuso in sé stesso verso
la sua liberazione nel dono di sé, e proprio così verso il ritrovamento di sé, anzi
verso la scoperta di Dio» (Benedetto XVI, Lett. Enc. Deus Caritas est, 6).
L’esperienza dell’esodo è paradigma della vita cristiana, in particolare di chi
abbraccia una vocazione di speciale dedizione al servizio del Vangelo. Consiste in
un atteggiamento sempre rinnovato di conversione e trasformazione, in un restare sempre in cammino, in un passare dalla morte alla vita così come celebriamo
in tutta la liturgia: è il dinamismo pasquale. In fondo, dalla chiamata di Abramo a
quella di Mosè, dal cammino peregrinante di Israele nel deserto alla conversione
predicata dai profeti, fino al viaggio missionario di Gesù che culmina nella sua
morte e risurrezione, la vocazione è sempre quell’azione di Dio che ci fa uscire
dalla nostra situazione iniziale, ci libera da ogni forma di schiavitù, ci strappa
dall’abitudine e dall’indifferenza e ci proietta verso la gioia della comunione con
Dio e con i fratelli. Rispondere alla chiamata di Dio, dunque, è lasciare che Egli ci
faccia uscire dalla nostra falsa stabilità per metterci in cammino verso Gesù Cristo, termine primo e ultimo della nostra vita e della nostra felicità.
Questa dinamica dell’esodo non riguarda solo il singolo chiamato, ma l’azione
missionaria ed evangelizzatrice di tutta la Chiesa. La Chiesa è davvero fedele al
suo Maestro nella misura in cui è una Chiesa “in uscita”, non preoccupata di sé
stessa, delle proprie strutture e delle proprie conquiste, quanto piuttosto capace
di andare, di muoversi, di incontrare i figli di Dio nella loro situazione reale e di
com-patire per le loro ferite. Dio esce da sé stesso in una dinamica trinitaria di
amore, ascolta la miseria del suo popolo e interviene per liberarlo (Es 3,7). A questo modo di essere e di agire è chiamata anche la Chiesa: la Chiesa che evangelizza
esce incontro all’uomo, annuncia la parola liberante del Vangelo, cura con la grazia di Dio le ferite delle anime e dei corpi, solleva i poveri e i bisognosi.
Cari fratelli e sorelle, questo esodo liberante verso Cristo e verso i fratelli rappresenta anche la via per la piena comprensione dell’uomo e per la crescita umana
e sociale nella storia. Ascoltare e accogliere la chiamata del Signore non è una
4 · 2015
Sectio Officialis
314
questione privata e intimista che
possa confondersi con l’emozione
del momento; è
un impegno concreto, reale e totale che abbraccia la
nostra esistenza e
la pone al servizio della costruzione del Regno
di Dio sulla terra.
Perciò la vocazione cristiana, radicata nella contemplazione del cuore del Padre, spinge al tempo stesso all’impegno
solidale a favore della liberazione dei fratelli, soprattutto dei più poveri. Il discepolo di Gesù ha il cuore aperto al suo orizzonte sconfinato, e la sua intimità con il
Signore non è mai una fuga dalla vita e dal mondo ma, al contrario, «si configura
essenzialmente come comunione missionaria» (Esort. ap. Evangelii gaudium, 23).
Questa dinamica esodale, verso Dio e verso l’uomo, riempie la vita di gioia e di
significato. Vorrei dirlo soprattutto ai più giovani che, anche per la loro età e per
la visione del futuro che si spalanca davanti ai loro occhi, sanno essere disponibili
e generosi. A volte le incognite e le preoccupazioni per il futuro e l’incertezza che
intacca la quotidianità rischiano di paralizzare questi loro slanci, di frenare i loro
sogni, fino al punto di pensare che non valga la pena impegnarsi e che il Dio della
fede cristiana limiti la loro libertà. Invece, cari giovani, non ci sia in voi la paura
di uscire da voi stessi e di mettervi in cammino! Il Vangelo è la Parola che libera,
trasforma e rende più bella la nostra vita. Quanto è bello lasciarsi sorprendere dalla chiamata di Dio, accogliere la sua Parola, mettere i passi della vostra esistenza
sulle orme di Gesù, nell’adorazione del mistero divino e nella dedizione generosa
agli altri! La vostra vita diventerà ogni giorno più ricca e più gioiosa!
La Vergine Maria, modello di ogni vocazione, non ha temuto di pronunciare il
proprio “fiat” alla chiamata del Signore. Lei ci accompagna e ci guida. Con il coraggio generoso della fede, Maria ha cantato la gioia di uscire da sé stessa e affidare
a Dio i suoi progetti di vita. A lei ci rivolgiamo per essere pienamente disponibili
al disegno che Dio ha su ciascuno di noi; perché cresca in noi il desiderio di uscire
e di andare, con sollecitudine, verso gli altri (cfr Lc 1,39). La Vergine Madre ci
protegga e interceda per tutti noi.
Dal Vaticano, 29 marzo 2015
Domenica delle Palme
Francesco
MESSAGE DU PAPE FRANÇOIS
POUR LA 52e JOURNÉE MONDIALE
DE PRIÈRE POUR LES VOCATIONS
4 · 2015
315
Chers frères et sœurs,
Le quatrième dimanche de Pâques nous présente l’icône du Bon Pasteur qui
connaît ses brebis, les appelle, les nourrit et les conduit. En ce dimanche, depuis
plus de 50 ans, nous vivons la Journée mondiale de prière pour les Vocations.
Elle nous rappelle chaque fois l’importance de prier pour que, comme a dit Jésus
à ses disciples, « le maître de la moisson envoie des ouvriers pour sa moisson »
(cf. Lc 10, 2). Jésus exprime ce commandement dans le contexte d’un envoi missionnaire : il a appelé, outre les douze apôtres, soixante-douze autres disciples et il
les envoie deux par deux pour la mission (Lc 10, 1-16). En effet, si l’Église « est par
sa nature missionnaire » (Conc. Œcum. Vat. II Décret Ad gentes, n. 2), la vocation
chrétienne ne peut que naître à l’intérieur d’une expérience de mission. Aussi,
écouter et suivre la voix du Christ Bon Pasteur, en se laissant attirer et conduire
par lui et en lui consacrant sa vie, signifie permettre que l’Esprit-Saint nous introduise dans ce dynamisme missionnaire, en suscitant en nous le désir et le courage
joyeux d’offrir notre vie et de la dépenser pour la cause du Royaume de Dieu.
L’offrande de sa vie dans cette attitude missionnaire est possible seulement si
nous sommes capables de sortir de nous-mêmes. En cette 52ème Journée mondiale
de prière pour les Vocations, je voudrais donc réfléchir sur cet “exode” particulier
qu’est la vocation, ou, mieux, notre réponse à la vocation que Dieu nous donne.
Quand nous entendons la parole “exode”, notre pensée va immédiatement aux
débuts de la merveilleuse histoire d’amour entre Dieu et le peuple de ses enfants,
une histoire qui passe à travers les jours dramatiques de l’esclavage en Égypte, l’appel de Moïse, la libération et le chemin vers la Terre promise. Le livre de l’Exode
– le second livre de la Bible –, qui raconte cette histoire, représente une parabole
de toute l’histoire du salut, et aussi de la dynamique fondamentale de la foi chrétienne. En effet, passer de l’esclavage de l’homme ancien à la vie nouvelle dans
le Christ est l’œuvre rédemptrice qui advient en nous par la foi (Ep 4, 22-24). Ce
passage est un “exode” véritable et particulier, c’est le chemin de l’âme chrétienne
et de l’Église entière, l’orientation décisive de l’existence tournée vers le Père.
Sectio Officialis
Thème : L’exode, expérience fondamentale de la vocation
4 · 2015
Sectio Officialis
316
À la racine de chaque vocation chrétienne, il y a ce mouvement fondamental
de l’expérience de foi : croire veut dire se laisser soi-même, sortir du confort et
de la rigidité du moi pour centrer notre vie en Jésus Christ ; abandonner comme
Abraham sa propre terre en se mettant en chemin avec confiance, sachant que
Dieu indiquera la route vers la nouvelle terre. Cette “sortie” n’est pas à entendre
comme un mépris de sa propre vie, de sa propre sensibilité, de sa propre humanité ; au contraire, celui qui se met en chemin à la suite du Christ trouve la vie en
abondance, en se mettant lui-même tout entier à la disposition de Dieu et de son
Royaume. Jésus dit : « Celui qui aura quitté, à cause de mon nom, des maisons, des
frères, des sœurs, un père, une mère, des enfants, ou une terre, recevra le centuple,
et il aura en héritage la vie éternelle » (Mt 19, 29). Tout cela a sa racine profonde
dans l’amour. En effet, la vocation chrétienne est surtout un appel d’amour qui
attire et renvoie au-delà de soi-même, décentre la personne, amorçant « un exode
permanent allant du je enfermé sur lui-même vers sa libération dans le don de soi,
et précisément ainsi vers la découverte de soi-même, plus encore vers la découverte de Dieu » (Benoît xvi, Lett. enc. Deus caritas est, n.6).
L’expérience de l’exode est un paradigme de la vie chrétienne, en particulier de
celui qui embrasse une vocation de dévouement particulier au service de l’Évangile. Il consiste en une attitude toujours renouvelée de conversion et de transformation, dans le fait de rester toujours en chemin, de passer de la mort à la vie ainsi
que nous le célébrons dans toute la liturgie : c’est le dynamisme pascal. Au fond,
depuis l’appel d’Abraham à celui de Moïse, depuis le chemin pérégrinant d’Israël
dans le désert à la conversion prêchée par les prophètes, jusqu’au voyage missionnaire de Jésus qui culmine dans sa mort et sa résurrection, la vocation est toujours
cette action de Dieu qui nous fait sortir de notre situation initiale, nous libère de
toute forme d’esclavage, nous arrache à nos habitudes et à l’indifférence et nous
projette vers la joie de la communion avec Dieu et avec les frères. Répondre à l’appel de Dieu, donc, c’est le laisser nous faire sortir de notre fausse stabilité pour nous
mettre en chemin vers
Jésus Christ, terme premier et dernier de notre
vie et de notre bonheur.
Cette dynamique de
l’exode ne concerne pas
seulement l’appel particulier, mais l’action
missionnaire et évangélisatrice de toute l’Église.
L’Église est vraiment fidèle à son Maître dans
la mesure où elle est une
Église “en sortie”, sans
être préoccupée d’elle-
Du Vatican, le 29 mars 2015
Dimanche des Rameaux
François
4 · 2015
317
Sectio Officialis
même, de ses structures et de ses conquêtes, mais plutôt capable d’aller, de se mouvoir, de rencontrer les enfants de Dieu dans leur situation réelle et de compatir à
leurs blessures. Dieu sort de lui-même dans une dynamique trinitaire d’amour,
écoute la misère de son peuple et intervient pour le libérer (Ex 3, 7). L’Église est
aussi appelée à cette manière d’être et d’agir : l’Église qui évangélise sort à la rencontre de l’homme, annonce la parole libératrice de l’Évangile, prend soin avec la
grâce de Dieu des blessures des âmes et des corps, relève les pauvres et ceux qui
sont dans le besoin.
Chers frères et sœurs, cet exode libérateur vers le Christ et vers les frères représente aussi le chemin vers la pleine compréhension de l’homme et pour la croissance humaine et sociale dans l’histoire. Écouter et accueillir l’appel du Seigneur
n’est pas une question privée et intimiste qui peut se confondre avec l’émotion
du moment ; c’est un engagement concret, réel et total, qui embrasse notre existence et la met au service de la construction du Royaume de Dieu sur la terre. Par
conséquent, la vocation chrétienne, enracinée dans la contemplation du cœur du
Père, pousse en même temps à l’engagement solidaire en faveur de la libération
des frères, surtout des plus pauvres. Le disciple de Jésus a le cœur ouvert à son
horizon immense, et son intimité avec le Seigneur n’est jamais une fuite de la vie
et du monde mais, au contraire, « se présente essentiellement comme communion
missionnaire » (Exhort. Apost. Evangelii gaudium, n. 23).
Cette dynamique d’exode vers Dieu et vers l’homme remplit la vie de joie et
de sens. Je voudrais le dire surtout aux plus jeunes qui, en raison de leur âge et
de la vision de l’avenir qui s’ouvre devant leurs yeux, savent être disponibles et
généreux. Parfois, les inconnues et les préoccupations pour l’avenir et l’incertitude
qui entache le quotidien risquent de paralyser leurs élans, de freiner leurs rêves
au point de penser qu’il ne vaut pas la peine de s’engager et que le Dieu de la foi
chrétienne limite leur liberté. Au contraire, chers jeunes, n’ayez pas peur de sortir
de vous-même et de vous mettre en chemin ! L’Évangile est la Parole qui libère,
transforme et rend plus belle notre vie. Comme il est beau de se laisser surprendre
par l’appel de Dieu, d’accueillir sa Parole, de mettre les pas de votre existence dans
les pas de Jésus, dans l’adoration du mystère divin et du dévouement généreux aux
autres ! Votre vie deviendra chaque jour plus riche et plus joyeuse !
La Vierge Marie, modèle de toute vocation, n’a pas craint de prononcer son
“fiat” à l’appel du Seigneur. Qu’elle vous accompagne et qu’elle vous guide. Avec
le courage généreux de la foi, Marie a chanté la joie de sortir d’elle-même et de
confier à Dieu ses projets de vie. Nous nous adressons à elle pour être pleinement
disponibles au dessein que Dieu a sur chacun de nous ; pour que grandisse en
nous le désir de sortir et d’aller, avec sollicitude, vers les autres (cf. Lc 1, 39). Que
la Vierge Mère nous protège et qu’elle intercède pour nous tous !
Vita Ordinis
4 · 2015
Vita Ordinis
318
Provincia USA-PR: Ordenación Sacerdotal de Luis Cruz
El día 11 de abril de 2015 recibió la ordenación sacerdotal en Ponce, en la Parroquia de Santa María Reina, el escolapio Luis Alberto Cruz Baerga del Niño Jesús.
Más de 50 concelebrantes, entre escolapios, sacerdotes diocesanos, frailes capuchinos, y otros invitados, estaban presentes para el acontecimiento. Recibió el ministerio sacerdotal del también escolapio, Mons. Félix Lázaro Martínez, obispo de Ponce.
Luis Alberto nació el 6 de abril de 1985 en Ponce. Su infancia estuvo relacionada con la parroquia de Santa Teresita, regentada por los frailes capuchinos.
Algunos miembros de su familia son también capuchinos. Terminando su escuela
superior en San Conrado comenzó su etapa de acompañamiento vocacional. Al
finalizar su segundo año en la Universidad de Mayagüez ingresó en el Prenoviciado escolapio. Realizó el Noviciado en México y completó sus estudios de filosofía
y de educación en Ponce, en la Pontificia Universidad Católica de Puerto Rico.
Estudió la Teología en el Seminario de St. Joseph, en New York, donde consiguió
el Master en Divinity. Desde este verano vive en la comunidad de Fort Lauderdale,
y ejerce su ministerio educativo en Cardinal Gibbons High School. Los fines de
semana se integra en el ministerio pastoral de la diócesis.
La ordenación de Luis Alberto tuvo lugar a continuación del Segundo Capítulo
Provincial de la Provincia de Estados Unidos y Puerto Rico, que terminó el día anterior. Eso permitió una amplia presencia de religiosos de todas las comunidades,
a lo que se añadió la presencia de los Seminaristas.
Al día siguiente, el domingo 12 de abril, celebró su primera misa solemne en la
parroquia de Santa Teresita.
P. Francisco Aísa
4 · 2015
319
Province of USA-PR: Priestly ordination of Luis Cruz
On April 11, 2015, the Piarist Luis Alberto Cruz Baerga of the Child Jesus received the priestly ordination in Ponce, in the parish of Santa Maria Reina. More
than 50 concelebrants, among Piarists, diocesan priests, Capuchin Friars, and
other guests were present for the event. He received the priestly ministry from the
also Piarist Mgr Félix Lázaro Martinez, Bishop of Ponce.
Luis Alberto was born on April 6, 1985 in Ponce. His childhood was linked
with the parish of Santa Teresita, run by the Capuchin Friars. Some members of
his family are also Capuchin. Ending his college at San Conrado, he began his
stage of vocational accompaniment. At the end of his second year at the University of Mayaguez he entered the Piarist pre-novitiate. He made the novitiate in Mexico and completed his studies on philosophy and education in Ponce, in the Pontifical Catholic University of Puerto Rico. He studied theology at the Seminary of
St. Joseph, in New York, where he won the master’s degree in Divinity. Since this
summer, it lives in the community of Fort Lauderdale, and exerts its educational
Ministry at Cardinal Gibbons High School. The weekend he is integrated in the
pastoral Ministry of the diocese.
Luis Alberto ordination took place after the second Provincial Chapter of the
Province of United States and Puerto Rico, that ended the previous day. That allowed a wide presence of religious of all the communities, to which was added the
presence of seminarians.
The next day, Sunday, April 12, he celebrated his first solemn mass in the parish of Santa Teresita.
Fr. Francisco Aísa
Vita Ordinis
Provincia USA-PR: Ordinazione Sacerdotale di Luis Cruz
4 · 2015
Vita Ordinis
320
Il giorno 11 aprile 2015 lo scolopio Luis Alberto Cruz Baerga del Niño Jesús ha
ricevuto l’ordinazione sacerdotale a Ponce, nella Parrocchia di Santa María Reina.
Erano presenti all’evento più di 50 concelebranti, tra scolopi, sacerdoti diocesani,
frati cappuccini e altri invitati. Ha ricevuto il ministero sacerdotale dal vescovo di
Ponce, Mons. Félix Lázaro Martínez, anche lui scolopio.
Luis Alberto nacque il 6 aprile 1985 a Ponce. La sua infanzia era collegata alla
parrocchia di Santa Teresita, gestita dai frati cappuccini. Anche alcuni membri
della sua famiglia sono cappuccini. Terminata la scuola superiore a San Conrado iniziò la sua fase di accompagnamento vocazionale. Alla fine del suo secondo
anno nell’Università di Mayagüez entrò nel Prenoviziato scolopico. Fece il Noviziato in Messico e completò i suoi studi di filosofia e di educazione a Ponce, nella
Pontificia Università Cattolica di Porto Rico. Studiò Teologia nel seminario di St.
Joseph, a New York, dove conseguì il Master in Divinity. Da questa estate vive
nella comunità di Fort Lauderdale, ed esercita il suo ministero educativo nella
Cardinal Gibbons High School. Nei fine settimana partecipa al ministero pastorale della diocesi.
L’ordinazione di Luis Alberto ha avuto luogo dopo il Secondo Capitolo Provinciale della Provincia degli Stati Uniti e Porto Rico, che si è concluso il giorno precedente. Questo ha permesso un’ampia presenza di religiosi di tutte le comunità,
cui si è aggiunta la presenza dei Seminaristi.
Il giorno successivo, domenica 12 aprile, ha celebrato la sua prima messa solenne nella parrocchia di Santa Teresita.
P. Francisco Aísa
Province des USA-PR : Ordination sacerdotale de Luis Cruz
Le 11 avril 2015, le piariste Luis Alberto Cruz Baerga de l’Enfant Jésus a reçu
l’ordination sacerdotale à Ponce, dans la paroisse de Santa María Reina. Plus de
50 concélébrants, entre piaristes, prêtres diocésains, capucins et d’autres invités,
étaient présents pour l’événement. Il a reçu le ministère sacerdotal de l’aussi piariste Mgr Félix Lázaro Martínez, évêque de Ponce.
Luis Alberto est né le 6 avril 1985 à Ponce. Son enfance a été liée avec la paroisse de Santa Teresita, dirigée par les frères capucins. Certains membres de sa
famille sont également des capucins. Après finir ses études à San Conrado il a
commencé son étape d’accompagnement vocationnel. À la fin de sa deuxième
année à l’Université de Mayagüez, il entra dans le prénoviciat piariste. Il a fait le
noviciat au Mexique et a fait ses études de philosophie et d’éducation à Ponce,
dans l’Université Pontificale Catholique de Porto Rico. Il a étudié la théologie au
séminaire de Saint-Joseph, à New York, où il a remporté le diplôme de maîtrise
en théologie. Depuis cet été, il vit dans la communauté de Fort Lauderdale et
exerce son ministère de l’éducation à l’école secondaire Cardinal Gibbons. Les
week-ends il travaille dans la pastorale du diocèse.
L’ordination de Luis Alberto a eu lieu après le deuxième Chapitre Provincial
de la Province des États-Unis et Porto Rico, qui s’est terminé la veille. Cela a permis une large présence de religieux de toutes les communautés, à laquelle a été
4 · 2015
321
Vita Ordinis
ajoutée la présence des séminaristes.
Le lendemain, dimanche 12 avril, il a célébré sa première messe solennelle
dans la paroisse de Santa Teresita.
P. Francisco Aísa
4 · 2015
Vita Ordinis
322
2 de abril, Día de las Misiones Escolapias
El Calendario de este
año 2015 hace coincidir la
celebración del Día de las
Misiones Escolapias con el
día en el que toda la Iglesia celebra el Jueves Santo
y comienza el Triduo Pascual, la intensa celebración de los Misterios que
nos dieron nueva Vida.
En este día del Amor
Fraterno en el que conmemoramos la institución
de la Eucaristía, pidamos
al Señor que acreciente el
espíritu misionero en las
Escuelas Pías. April 2, Piarists Missions Day
The calendar of 2015 matches the celebration of the Piarists Missions quests
with the day on which the whole Church celebrates Holy Thursday and begins the
Easter Triduum, intense celebration of the Mysteries that gave us new life.
In this day of Brotherly Love when we commemorate the institution of the
Eucharist, let us ask the Lord to work at developing the missionary spirit in the
Pious Schools.
2 aprile, Giornata delle Missioni Scolopiche
Il Calendario di quest’anno 2015 fa coincidere la celebrazione della Giornata
delle Missioni Scolopiche con il giorno in cui tutta la Chiesa celebra il Giovedì
Santo e inizia il Triduo Pasquale, l’intensa celebrazione dei Misteri che ci hanno
dato nuova Vita.
In questo giorno dell’Amore Fraterno in cui commemoriamo l’istituzione
dell’Eucaristia, chiediamo al Signore che accresca lo spirito missionario nelle
Scuole Pie.
4 · 2015
323
Dans cette année civile 2015 la célébration de la journée des Missions Piaristes
coïncide avec le jour où toute l’Eglise célèbre le Jeudi Saint et commence le Triduum Pascal, intense célébration des Mystères qui nous ont donné une nouvelle
vie.
En ce jour de l’Amour Fraternel où nous commémorons l’institution de l’Eucharistie, nous demandons au Seigneur de travailler au développement de l’esprit
missionnaire dans les Ecoles Pies.
Vita Ordinis
2 Avril, Journée des Missions Piaristes
4 · 2015
Vita Ordinis
324
Un negativo fotográfico del Santo Sudario
Un negativo fotográfico del Santo Sudario tomado por el abogado Secondo
Pia el 28 de mayo de 1898 y fechado y firmado por él, está guardado en los archivos de la Antigua Provincia de Liguria en Genova Cornigliano.
El 14 de marzo de 2015, con ocasión de una conferencia celebrada en Bogliasco (Genova) sobre el Sudario, presenté el “negativo fotográfico” en nuestro poder
al Relator Prof. Gianmaria Zaccone quien lo reconoció como auténtico. El Prof.
Zaccone es el Director Diocesano de la Sábana Santa de Turín y Vice Director del
Museo del Sudario desde hace más de treinta años.
Ha dado cientos de conferencias en Italia y en el extranjero, participando en
emisiones de la radio y la televisión; es un experto en la historia de las fotos realizadas por Secondo Pia, el primer fotógrafo oficial de la Sábana Santa, en mayo
de 1898.
El negativo fotográfico, considerado perfecto, se obtuvo al tercer intento el 28
de mayo de 1898, con motivo de la exposición de ese año.
El abogado Pia reveló una sola fotografía y la placa entera que representa el
Sudario mide 53 cm de largo y 14 cm de altura.
Todas las copias de Pia son de este tamaño y se presentan sobre cartulina. La
primera, la de 1898, lleva el nombre de su autor.
Uno de estos raros ejemplares se conserva en el archivo de la antigua Provincia
de Liguria en Genova Cornigliano.
Así es cómo llegamos a entrar en posesión de este verdadero “negativo fotográfico” de la Sábana Santa. El 10 de octubre, el P. Provincial Damiano Casati,
después de varias reuniones con el Dr. Angelo Bormioli, recibió una carta a la que
respondió el 23 de octubre de 1998 (ver anexos). El 25 de enero de 2008, con el
consentimiento del P. Provincial Hugo Barani y del P. Italo Levo, superior de la
casa de Carcare, el “negativo fotográfico” con su caja de madera fue transportado
de Carcare a Génova Cornigliano.
El Dr. Angelo Bormioli falleció el 12 de mayo de 2005 y está enterrado en el
cementerio de Cairo Montenotte, su ciudad natal.
4 · 2015
325
A photographic negative of the Holy Shroud
A Photographic Negative of the Holy Shroud executed by Attorney Secondo
Pia on May 28, 1898 and dated and signed by him is guarded in the archives of the
former Province of Liguria in Genova Cornigliano.
On March 14, 2015, at a conference held in Bogliasco (Genova) on the Shroud,
I presented the “Photographic Negative” in our possession to the rapporteur Prof.
Gianmaria Zaccone who recognized it as authentic. Prof. Zaccone is the Diocesan
Director of the Holy Shroud of Turin and Vice Director of the Museum of the
Shroud for over thirty years.
He has held hundreds of conferences in Italy and abroad, participating in radio
and television broadcasts; a scholar on the history of photographic operations
performed by Scondo Pia, first official photographer of the Shroud, in May 1898.
The photographic negative, considered perfect, was achieved at the third attempt on May 28, 1898 on the occasion of the exposition of that year.
Attorney Pia has executed only one copy of it and the whole slab representing
the Shroud measures 53 cm long and 14 cm high.
All copies made by Pia are of this size and are presented on cardboard. The
first, that of 1898, bears the name of its author.
One of these rare copies is preserved in the archive of the former Province of
Liguria in Genova Cornigliano.
Vita Ordinis
P. Celestino Springhetti
4 · 2015
326
This is how we came into possession of this veritable “Photo Negative” of the
Holy Shroud. On October 10, Fr. Damiano Casati, Provincial, after several meetings with Dr. Angelo Bormioli, received a letter to which he responded on October
23, 1998 (see annexes). On January 25, 2008, with the consent of Fr. Provincia Ugo
Barani and lFr. Italo Levo, Superior of the House of Carcare, the “Photo Negative”
with its wooden enclosure was transported from Carcare in Genova Cornigliano.
Dr. Angelo Bormioli passed away on May 12, 2005 and is buried in the churchyard of Cairo Montenotte, his hometown.
Fr. Celestino Springhetti
Vita Ordinis
Negativo fotografico della Sacra Sindone
Un “Negativo Fotografico” della Sacra Sindone eseguito dall’Avvocato Secondo Pia il 28 maggio 1898 e da lui datato ed autografato è custodito nell’Archivio
dell’Ex Provincia Ligure in Genova Cornigliano.
Il 14 marzo 2015, in occasione di una conferenza tenuta a Bogliasco (Genova)
sulla Sindone, ho presentato il “Negativo Fotografico” in nostro possesso al relatore Prof. Gianmaria Zaccone che lo ha riconosciuto come autentico. Il Prof. Zaccone è il Direttore Diocesano della Sindone di Torino e Vice Direttore del Museo
della Sindone da oltre trent’anni.
Ha tenuto centinaia di conferenze in Italia e all’estero, partecipando a trasmissioni televisive e radiofoniche; studioso sulla cronologia delle operazioni fotografiche eseguite da Secondo Pia, primo fotografo ufficiale della Sindone, nel maggio
del 1898.
Il negativo fotografico, considerato perfetto, è stato ottenuto al terzo tentativo
in data 28 maggio 1898 in occasione dell’Ostensione di quell’anno.
L’Avv. Pia ha eseguito una sola fotografia e la lastra che rappresenta tutta intera
la Sindone misura 53 cm di lunghezza e 14 cm di altezza.
Tutte le copie divulgate dal Pia sono di queste dimensioni e sono presentate su
cartone. Le prime, quelle del 1898, recano il nome del suo autore.
Una di queste copie rarissime, è conservata nell’Archivio dell’Ex Provincia Ligure in Genova Cornigliano.
Ecco come siamo venuti in possesso di questo autentico “Negativo Fotografico” della Sacra Sindone. Il 10 ottobre, il P. Damiano Casati Provinciale, dopo
vari incontri con il Dottor Angelo Bormioli, riceve la seguente lettera alla quale
risponde il 23 ottobre 1998 (vedere gli allegati). Il 25 gennaio 2008, con il consenso del Padre Ugo Barani Provinciale e del P. Italo Levo Superiore della Casa
di Carcare, il “Negativo Fotografico” con la sua custodia lignea da Carcare viene
trasportata nell’Archivio di Genova Cornigliano.
Il Dott. Angelo Bormioli è deceduto il 12 maggio 2005 e sepolto nel cimitero
di Cairo Montenotte, paese natio.
4 · 2015
327
Un négatif photographique du Saint Suaire
Un négatif photographique du Saint Suaire exécuté par l’avocat Secondo Pia le
28 mai 1898 et daté et signé par lui est gardé dans les archives de l’ancienne Province de Ligurie à Genova Cornigliano.
Le 14 mars 2015, lors d’une conférence tenue à Bogliasco (Genova) sur le Saint
Suaire, j’ai présenté le «négatif photographique» en notre possession au rapporteur Prof. Gianmaria Zaccone qui l’a reconnu comme authentique. Le Prof. Zaccone est le directeur diocésain du Suaire de Turin et le vice-directeur du Musée du
Suaire depuis plus de trente ans.
Il a tenu des centaines de conférences en Italie et à l’étranger, participant à des
programmes de la radio et la télévision ; il est un érudit sur l’histoire des opérations photographiques réalisés par Secondo Pia, le premier photographe officiel
du Suaire, en mai 1898.
Le négatif photographique, considéré comme parfait, a été atteint à la troisième tentative, le 28 mai 1898 à l’occasion de l’exposition de cette année.
L’avocat Pia n’a reproduit qu’une seule photo et la plaque représentant le Suaire
tout entier mesure 53 cm de long et 14 cm de hauteur.
Vita Ordinis
P. Celestino Springhetti
4 · 2015
328
Toutes les copies faites par Pia sont de cette taille et sont présentées sur carton.
La première, celle de 1898, porte le nom de son auteur.
Un de ces rares exemplaires est conservé dans les Archives de l’ancienne Province de Ligurie à Genova Cornigliano.
Voilà comment nous sommes entrés en possession de ce véritable «négatif
photografique » du Saint Suaire. Le 10 octobre, le P. Provincial Damiano Casati,
après plusieurs rencontres avec le Dr. Angelo Bormioli, a reçu une lettre à laquelle
il a répondu le 23 octobre 1998 (voir annexes). Le 25 janvier 2008, avec le consentement du P. Provincial Ugo Barani et du P. Italo Levo, Supérieur de Carcare, le
«négatif photographique» avec son boîtier en bois a été transporté de Carcare à
Genova Cornigliano.
Le Dr. Angelo Bormioli est décédé le 12 mai 2005 et est enterré dans le cimetière de Cairo Montenotte, sa ville natale.
Vita Ordinis
P. Celestino Springhetti
Vita Ordinis
4 · 2015
329
Vita Ordinis
4 · 2015
330
Notitiae
Como parte del Secretariado de Pastoral Vocacional de nuestra Provincia se
ha iniciado un proyecto de pastoral vocacional en Haití que propone una serie
de varios encuentros al año con jóvenes que estudian en bachillerato. Hemos iniciado con el primer encuentro un pequeño equipo formado por el junior Venio
Bonhomette, el señor César Gamarra (de la Fraternidad) y el P. Léster Sánchez.
Previamente el junior Venio había hecho durante febrero la convocatoria de los
jóvenes. Participaron 7 jóvenes, una chica y seis chicos de entre 18 y 20 años
estudiantes de II y I de Bachillerato (II y III de Bachillerato en Dominicana). El
número reducido permitió, por otra parte, una gran integración del grupo y una
cercanía personal con cada uno por parte del equipo.
La convivencia se desarrolló los días 30 de marzo al 1 de abril en las instalaciones del colegio de los Hermanitos de Santa Teresa del Niño Jesús en Rivière Froide, Carrefour, cerca de la capital, Puerto Príncipe. Fue un primer encuentro muy
provechoso, pues los jóvenes desde el inicio mostraron mucha seriedad e interés
por participar en las actividades y dinámicas, con muchas preguntas, inquietudes
y diálogos. Se emplearon los idiomas del francés y el creole con la ayuda del junior
4 · 2015
331
Notitiae
Haití: convivencia vocacional en Puerto Príncipe.
Sembrando vocación
4 · 2015
332
Venio Bonhomette. Los jóvenes terminaron muy contentos, manifestando en la
evaluación que les había gustado el encuentro y que estaban, en general, dispuestos a continuar, de ser posible, con otros encuentros más adelante. El tema de
la convivencia fue la Vocación a la Vida, según el esquema del Proyecto Samuel,
intentando presentar también la figura de Calasanz y los Escolapios, desconocida
para ellos. El tema les impactó y llamó la atención. En general son jóvenes con
inquietud por prepararse para poder servir, están integrados en actividades de la
Iglesia Católica en general, con sensibilidad social y deseos de estudiar diversas
carreras civiles. Uno de los jóvenes manifestó explícitamente intención de seguir
la vocación sacerdotal.
Notitiae
Haiti: vocation gathering in Port-au-Prince.
Sowing vocation
As part of a project of the Secretariat of Vocation Ministry in our Province, a
project of Pastoral on Vocations in Haiti which proposes a series of several meetings a year with young people who are studying in high school, has been initiated. We started with the first meeting a small team formed with junior Venio
Bonhomette, Mr. Cesar Gamarra (from the Fraternity) and Fr. Léster Sánchez.
Previously the junior Venio had made during February the call for young people.
7 youth, a girl and six boys aged between 18 and 20 years, students of High School
1 and II (II and III of High School in Dominican) attended. The small number allowed, on the other hand, a great integration of the group and a personal closeness
of each one with the team.
The gathering took place from March 30 to April 1 at the facilities of the School
of the Little Brothers of Saint Teresa of the Child Jesus in Riviere Froide, Carrefour, near the capital, Port-au-Prince. It was a first meeting very helpful, because
the young people from the beginning showed great seriousness and interest in
participating in the activities and dynamics, with many questions, concerns and
dialogues. The languages of French and creole, with the help of the junior Venio
Bonhomette, were used. The youth ended up very happy, manifesting in the evaluation that they had liked encounter and they were generally willing to continue,
if possible, with other meetings later. The theme of the gathering was the vocation
to life, according to the scheme of the Project Samuel, trying to present the figure
of Calasanz and the Piarists unknown to them. The issue hit and struck them.
They are generally young people with concern to serve, are integrated into the
activities of the Catholic Church in general, with social sensitivity and desiring to
study different civilian careers. One of the youth explicitly expressed his intention
to continue the priestly vocation.
Haiti: convivenza vocazionale a Porto Principe.
Seminando vocazioni
4 · 2015
333
Notitiae
Come parte del Segretariato di Pastorale Vocazionale della nostra Provincia
è stato avviato un progetto di pastorale vocazionale ad Haiti che propone una
serie di vari incontri l’anno con giovani che studiano nella scuola superiore. Un
piccolo gruppo composto dallo studente Venio Bonhomette, il signor César Gamarra (dalla Fraternità) e P. Léster Sánchez ha iniziato con il primo incontro.
Precedentemente, a febbraio, lo studente Venio aveva fatto la convocazione dei
giovani. Hanno partecipato 7 giovani, una ragazza e sei ragazzi di età compresa
tra 18 e 20 anni, studenti del II e I anno di scuola superiore (II e III della scuola superiore in Repubblica Dominicana). Il numero ridotto ha consentito, d’altra
parte, una grande integrazione del gruppo e una vicinanza personale ad ognuno
da parte del gruppo.
La convivenza si è svolta dal 30 marzo al 1 aprile nelle strutture della scuola
dei Fratelli di Santa Teresa del Bambino Gesù a Riviere Froide, Carrefour, vicino
alla capitale, Porto Principe. È stato un primo incontro molto proficuo, poiché i
giovani fin dall’inizio hanno dimostrato molta serietà e interesse nel partecipare
alle attività e dinamiche, con molte domande, preoccupazioni e dialoghi. Sono
stati impiegati il francese e il creolo con l’aiuto dello studente Venio Bonhomette.
I giovani sono stati molto contenti alla fine, esprimendo nella valutazione che gli
era piaciuto l’incontro e che erano generalmente disposti a continuare, se possibile, con altri incontri più avanti. Il tema della convivenza è stato la Vocazione
alla Vita, secondo lo schema del Progetto Samuel, cercando di presentare anche
la figura del Calasanzio e degli Scolopi sconosciuta per loro. Il tema li ha colpiti e
richiamato la loro attenzione. In generale sono giovani con inquietudine di prepararsi a servire, sono integrati nelle attività della Chiesa Cattolica in generale, con
sensibilità sociale e desiderio di studiare diverse carriere civili. Uno dei giovani ha
esplicitamente espresso l’intenzione di seguire la vocazione sacerdotale.
4 · 2015
Notitiae
334
Haïti : retraite vocationnelle à Port-au-Prince.
Semant la vocation
Dans le cadre du Secrétariat de la Pastorale des Vocations dans notre Province,
a été lancé un projet de Pastorale des Vocations en Haïti qui propose une série de
plusieurs réunions par an avec les jeunes qui étudient au Lycée. Nous avons commencé avec la première rencontre une petite équipe formée par le scolastique Venio Bonhomette, Mr. Cesar Gamarra (qui fait partie de la Fraternité) et le P. Léster
Sánchez. Auparavant le scolastique Venio avait lancé une invitation aux jeunes en
février. 7 jeunes, une fille et six garçons âgés entre 18 et 20 ans, élèves de Lycée II
et I (II et III de l’enseignement secondaire en Dominicaine), ont participé. Le petit
nombre a permis, en revanche, une grande intégration du groupe et une intimité
personnelle avec chacun de la part de l’équipe.
La retraite a eu lieu du 30 mars au 1er avril dans les locaux de l’École des
Petits Frères de Sainte Thérèse de l’Enfant Jésus à Rivière Froide, Carrefour, près
de la capitale, Port-au-Prince. C’était une première rencontre très utile, car dès
les début les jeunes ont montré du sérieux et la volonté de participer aux activités et dynamiques, avec beaucoup de questions et de dialogues. Les langues utilisées étaient le français et créole, avec l’aide du scolastique Venio Bonhomette. Les
jeunes étaient très heureux à la fin, manifestant dans l’évaluation qu’ils avaient
aimé la rencontre et qu’ils étaient généralement prêts à continuer, si possible, avec
d’autres réunions plus tard. Le thème de la retraite était la vocation à la vie, selon
le schéma du Projet Samuel, présentant aussi la figure de Calasanz et les Piaristes,
inconnus pour eux. Le sujet leur a frappé et questionné. Ils sont généralement des
jeunes avec l’inquiétude de se préparer à servir, sont intégrés dans les activités
de l’Église Catholique en général, avec sensibilité sociale et le souhait d’étudier
diverses carrières civiles. L’un d’eux a exprimé l’intention explicite de poursuivre
la vocation sacerdotale.
España: alguna novedades encontradas “paseando”
por las webs
4 · 2015
335
La jornada festiva ITAKA-ESCOLAPIOS SE MUEVE en Valencia volvió a ser
todo un éxito en el colegio de las Escuelas Pías de Malvarrosa. Más de 200 personas participaron en la quinta edición de este evento, demostrando sus dotes
culinarias y sobre todo, sus ganas de pasarlo bien.
A las 11 de la mañana comenzaron a llegar los primeros participantes, muchos
de ellos ataviados de la temática propuesta, los viajes. Así, tuvimos guías turísticos, guiris, mexicanos e incluso, señales de ubicación de Google Maps que animaron la fiesta y que, por supuesto, pasaron por nuestro photocall.
Notitiae
La gran fiesta de Itaka-Escolapios se mueve , un año más en Valencia
4 · 2015
Notitiae
336
Además, este año, los más
pequeños pudieron pasar por
un taller de pintura de cara y
colaboraron en un gran mural con el lema “Ven y Verás”,
campaña que se presentó a
los asistentes. Y para todos,
adultos y niños, un estupendo
rastrillo con objetos de todo
tipo a bajo precio, con el que
se recogió dinero para los proyectos de Itaka- Escolapios, así
como con la rifa, que presentó
Juan Carlos Colomer con regalos estrella, como un spa
para el ganador. En total, se recaudaron unos 450 euros gracias a la colaboración de todos
los asistentes.
No faltó tampoco el concurso de paellas por grupos
(aunque alguno hizo “torrà”),
cuyo premio en este edición
estuvo muy reñido. Finalmente, el jurado formado por Marina Alonso, Marina Zaragozá, Juan Tomás y Herman Yanto anunció los premiados después de una complicada cata y deliberación.
Un estupendo día de fiesta y diversión con ITAKA –ESCOLAPIOS SE MUEVE y muchas ganas de repetir en la próxima edición. Gracias a todos!!!
Continuamos con el curso de promoción del voluntariado en Valencia
El sábado 18, unos 28 jóvenes del Real Colegio Escuelas Pías, del Colegio San
José de Calasanz y del Colegio San José (Escolapias) se dieron cita para continuar
con la formación que iniciaron el pasado mes de marzo y que les llevará a realizar
el Campo de Trabajo de Itaka-Escolapios Valencia este verano.
En esta ocasión, los chicos y chicas de segundo de Bachiller reflexionaron sobre la importancia del voluntariado como respuesta a los problemas sociales y
profundizaron en las actitudes y valores que debe tener todo voluntario, en especial el voluntario escolapio. Además, recibieron la visita de voluntarios de la Fundación que realizaron el Campo de Trabajo el verano pasado y que dieron testimonio de lo transformador de la experiencia, animando a todos a sumarse a vivirla
el próximo mes de julio.
Jornada de solidaridad en el colegio Calasanz Santander
Los casi 1100 alumnos del colegio han participado en un triatlón (correr, piragua y bicicleta) por la mañana en la playa de la Magdalena; han compartido el
bocadillo solidario a mediodía en el colegio, y han llevado a familias y amigos a
participar al mercadillo y por las tarde conocer las llamadas «enfermedades raras». No es sólo recaudar fondos para ayudar las zonas con mayor necesidad sino
que todo va acompañado con una concientización sobre las necesidades y nuestra
capacidad de entregarnos y ayudar. Participó también el alcalde de la ciudad.
4 · 2015
337
Spain: some news found “surfing” websites
The festive day ITAKA-PIARISTS IS MOVING ON in Valencia was once again
a success at the College of the Pious Schools of Malvarrosa. More than 200 people
took part in the fifth edition of this event, demonstrating their culinary skills and
above all, their desire to have fun.
Notitiae
The great feast of Itaka-Piarists goes on, one more year in Valencia
4 · 2015
Notitiae
338
At 11 in the morning arrived the first participants, many of them dressed in
the proposed theme, traveling. So we had tour guides, “guiris”, Mexicans and even
signals of Google Maps location that enlightened the party and that, of course,
passed through our photocall.
In addition, this year, children could undergo a face painting workshop and
collaborated on a large mural with the slogan “Come and you will see”, campaign
presented to attendees. And for everyone, adults and children, a super flea market with objects of all kinds at low price, which collected money for projects of
Itaka - Piarists, as well as the raffle, presented by Juan Carlos Colomer with great
gifts, like a spa for the winner. In total, was raised around 450 Euros thanks to the
collaboration of all attendees.
We didn´t miss the contest of paellas by groups (although some did “torrà”),
whose prize in this edition was very close. Finally, the jury formed by Marina
Alonso, Marina Zaragoza, Juan Tomás and Herman Yanto announced the winners after a complicated tasting and deliberation.
A great holiday and fun with ITAKA-PIARISTS IS MOVING ON and eager to
repeat in the next edition. Thank you all!
The course of promotion of volunteerism in Valencia continues
The Saturday 18, some 28 young people of the Real Pious Schools, of Saint
Joseph Calasanz Schools and Saint Joseph School (Piarist Sisters) gathered to continue with the training that began last March and which will take them to carry
out the field work of Itaka-Piarists Valencia this summer.
On this occasion, the boys and girls of a second year of High School, reflected
on the importance of volunteerism as a response to social problems and deepened
in the attitudes and values that all volunteer, especially the Piarist volunteer, must
have. They also had a visit from volunteers of the Foundation where the field work
was performed last summer and who gave testimony of the transforming power of
the experience, encouraging everyone to join it the coming month of July.
Solidarity Day in Calasanz School of Santander
The nearly 1100 students in the school have participated in a triathlon (running, canoe and bicycle) in the morning on the beach of la Magdalena; they have
shared the solidarity sandwich for lunch at school, and have led families and
friends to participate in the flea market and in the evening to know the so-called
‘rare diseases’. It is not only to raise funds to help the areas with greatest need but,
that everything is accompanied with an awareness of the needs and our ability to
collaborate and help. The Mayor of the city took part also.
Spagna: alcune novità trovate girando per il web
La grande festa di Itaka-Scolopi si muove, un altro anno a Valencia
4 · 2015
339
Notitiae
La giornata festiva ITAKA-SCOLOPI SI MUOVE a Valencia è stata di nuovo
un successo nell’istituto delle Scuole Pie di Malvarrosa. Oltre 200 persone hanno
preso parte alla quinta edizione di questo evento, dimostrando le loro abilità culinarie e soprattutto la loro voglia di divertirsi.
Alle 11 del mattino sono cominciati ad arrivare i primi partecipanti, molti dei
quali vestiti del tema proposto, i viaggi. Così, c’erano guide turistiche, turisti, messicani e persino marcatori di posizione di Google Maps che hanno animato la
festa e che, naturalmente, sono passati per il nostro photocall.
Inoltre, quest’anno, i più piccoli potevano passare per un laboratorio di pittura
per il viso e collaborare in un grande murale con il motto “Vieni e Vedrai”, campagna presentata ai partecipanti. E per tutti, adulti e bambini, uno stupendo mercato
delle pulci con oggetti di tutti i tipi a basso prezzo, con cui si è raccolto denaro per
i progetti di Itaka-Scolopi, come anche con la lotteria, che ha presentato Juan Carlos Colomer, con premi come una spa per il vincitore. In totale, sono stati raccolti
intorno ai 450 euro grazie alla collaborazione di tutti i partecipanti.
Non è mancato il concorso di paella per gruppi (anche se alcuni hanno fatto la
“torrà”), il cui premio in questa edizione è stato molto combattuto. Infine, la giu-
ria formata da Marina Alonso, Marina Zaragozá, Juan Tomás e Herman Yanto ha
annunciato i vincitori dopo una complicata degustazione e deliberazione.
Una stupenda giornata di festa e divertimento con ITAKA-SCOLOPI SI MUOVE e tanta voglia di replicare nella prossima edizione. Grazie a tutti!
4 · 2015
Notitiae
340
Proseguiamo il corso di promozione del volontariato a Valencia
Sabato 18, circa 28 giovani del Real Collegio delle Scuole Pie, dell’istituto San
Giuseppe Calasanzio e della scuola San Giuseppe (Scolopie) si sono riuniti per
continuare la formazione che hanno cominciato lo scorso mese di marzo e che
li porterà a realizzare il Campo di Lavoro di Itaka-Scolopi Valencia quest’estate.
In questa occasione, i ragazzi e le ragazze del secondo anno della scuola superiore hanno riflettuto sull’importanza del volontariato come risposta ai problemi
sociali e hanno approfondito gli atteggiamenti e valori che deve avere ogni volontario, in particolare il volontario scolopio. Inoltre, hanno ricevuto la visita dei
volontari della Fondazione che hanno realizzato il Campo di Lavoro l’estate scorsa
e che hanno dato testimonianza del carattere trasformatore dell’esperienza, incoraggiando tutti ad unirsi per viverla nel prossimo mese di luglio.
Giornata di solidarietà nell’istituto Calasanzio Santander
I quasi 1100 studenti della scuola hanno partecipato a una gara di triathlon
(corsa, canoa e bicicletta) al mattino nella spiaggia della Magdalena; hanno condiviso il panino solidario a scuola a mezzogiorno, e hanno portato famiglie e amici
a partecipare al mercato e nel pomeriggio a conoscere le cosiddette “malattie rare”.
Non si trattava solo di raccogliere fondi per aiutare le zone più bisognose, ma il
tutto è stato accompagnato da una sensibilizzazione sulle necessità e sulla nostra
capacità di dedizione e aiuto. Ha partecipato anche il sindaco della città.
4 · 2015
341
Espagne : des nouvelle trouvées « navigant » des sites Web
La journée festive ITAKA-PIARISTES BOUGE à Valencia a été une fois de
plus un succès aux Écoles Pies de Malvarrosa. Plus de 200 personnes ont participé
à la cinquième édition de cet événement, en démontrant leurs talents culinaires et
surtout, leur désir de s’amuser.
Notitiae
La grande fête « Itaka-Piaristes bouge », une année de plus à Valencia
4 · 2015
Notitiae
342
À 11 heures du matin ont commencé à arriver les premiers participants,
nombre d›entre eux habillés dans le thème proposé, voyager. Nous avons vu des
guides touristiques, des « guiris », des mexicains et même des signaux de Google
Maps qui ont enjolivé la fête et qui, bien sûr, sont passés par notre photocall.
En outre, cette année, les enfants pouvaient bénéficier d’un atelier de peinture
du visage et collaborer à une grande fresque avec le slogan « Venez et vous Verrez
», campagne présentée aux participants. Et pour tous, adultes et enfants, un super
marché aux puces avec des objets de toutes sortes à bas prix, dont l’argent collecté
servira pour les projets d’Itaka - Piaristes, ainsi que le tirage au sort, avec Juan
Carlos Colomer comme présentateur, avec des cadeaux star, comme un spa pour
le gagnant. Au total, on a obtenu autour de 450 euros grâce à la collaboration de
tous les participants.
Le concours de paellas par groupes (bien que certains ont fait « torrà ») ne
pouvait pas manquer ; le vainqueur de cette édition a été très disputé. Enfin, le
jury formé par Alonso Marina, Marina Zaragoza, Juan Tomás et Herman Yanto, a
annoncé les gagnants après une dégustation complexe et la délibération.
Une grande fête et amusement avec ITAKA -PIARISTES BOUGE qui nous
laisse désireux de répéter dans la prochaine édition. Merci à vous tous !
4 · 2015
343
Le samedi 18, autour de 28 jeunes des Royales Écoles Pies, de l’École Saint Joseph de Calasanz et l’École Saint Joseph (des Sœurs Piaristes) se sont réunis pour
continuer avec la formation qui a commencé en mars dernier et qui leur mènera
à effectuer le Camp de Travail d’Itaka-Piaristes Valencia cet été.
A cette occasion, les garçons et les filles d’un deuxième année de Lycée ont réfléchi sur l’importance du volontariat comme une réponse aux problèmes sociaux
et ils ont approfondi dans les attitudes et les valeurs que tous les bénévoles, en particulier les volontaires piaristes, doivent avoir. Ils ont également eu une visite par
des bénévoles de la Fondation qui ont fait le Camp de Travail l’été dernier et qui
ont témoigné de la transformation produite par l’expérience, encourageant tout le
monde à rejoindre celle du mois de juillet.
Journée de solidarité dans l’École Calasanz de Santander
Près de 1100 élèves de l’école ont participé à un triathlon (course, canoë et
vélo) dans la matinée sur la plage de la Magdalena ; ils ont partagé le sandwich de
solidarité pour le déjeuner à l’école et ont conduit les familles et amis à participer
au marché aux puces et l’après-midi à connaître les maladies dites « rares ». Il ne
s’agit pas seulement de lever des fonds pour aider les zones avec le plus grand
besoin, mais le tout est accompagné d’une prise de conscience des besoins et de
notre capacité à nous engager et aider. Le Maire de la ville a pris part également.
Notitiae
Nous continuons avec le cours de promotion du bénévolat à Valence
4 · 2015
Notitiae
344
República dominicana: Encuentro de voluntarios CNU
El pasado domingo 12 de abril tuvo
lugar el Encuentro Anual de voluntarios
“Calasanz nos une” de RD, coordinado
este año por el grupo de La Puya. Se
juntaron 76 monitores de campamentos
de La Romana, Pueblo Bávaro y La Puya
(Santo Domingo), y disfrutaron de una
jornada lúdica y formativa. Conocieron
el Zoológico, aprendieron sobre Creatividad a cargo del joven Jimmy Feliz
(Premio Nacional de Juventud 2013) y
conocieron el barrio de La Puya.
Todos disfrutaron, compartieron
experiencias y se conocieron mejor entre ellos, pues son una familia CNU y
lo que les une es Calasanz y el trabajo
voluntario con los niños de sus comunidades.
Les acompañaron Pablo, junior escolapio, María Inés Pérez, directora del CCC La Puya y Rubén, coordinador de SOLCA.
Dominican Republic: meeting of volunteers CNU
Sunday 12 April took place the annual meeting of volunteers “Calasanz unites
us” of RD, coordinated this year by the Group of la Puya. 76 camp monitors of La
Romana, Pueblo Bavaro and La Puya (Santo Domingo) gathered, and enjoyed a
fun and educational day. They visited the Zoo, learned about Creativity by the
young Jimmy Feliz (National Prize of Youth 2013) and knew the District of La
Puya.
Everyone enjoyed, shared experiences and did a better acquaintance among
them, for they are a CNU family and what unites them is Calasanz and volunteer
work with children in their communities.
They were accompanied by Paul, Piarist junior, María Inés Pérez, Director of
the CCC La Puya and Ruben, Coordinator of SOLCA.
4 · 2015
345
Domenica 12 aprile ha avuto luogo l’Incontro Annuale dei volontari “Il Calasanzio ci unisce” della RD, coordinato quest’anno dal gruppo di La Puya. Si sono
riuniti 76 monitori degli accampamenti di La Romana, Pueblo Bávaro e La Puya
(Santo Domingo), e si sono goduti una giornata ludica e formativa. Hanno visitato lo Zoo, hanno appreso qualcosa su Creatività a carico del giovane Jimmy Feliz
(Premio Nazionale della Gioventù 2013) e conosciuto il quartiere di La Puya.
Tutti si sono divertiti, hanno condiviso esperienze e si sono conosciuti meglio
tra di loro, poiché sono una famiglia CNU e ciò che li unisce è il Calasanzio e il
lavoro volontario con i bambini delle loro comunità.
Li hanno accompagnati Pablo, studente scolopio, María Inés Pérez, direttrice
del CCC La Puya e Rubén, coordinatore del SOLCA.
Notitiae
Repubblica Dominicana: Incontro di volontari CNU
République Dominicaine : Réunion des bénévoles CNU
4 · 2015
Notitiae
346
Dimanche 12 avril a eu lieu la réunion annuelle des bénévoles « Calasanz nous
unit » de RD, coordonnée cette année par le groupe de la Puya. 76 moniteurs de
camps de La Romana, Pueblo Bávaro et La Puya (Santo Domingo) se sont réunis
et ont joui d’une amusante et éducative journée. Ils ont visité le Zoo, appris sur la
Créativité, un partage proposé par le jeune Jimmy Feliz (Prix National de la Jeunesse 2013) et ont fait la connaissance du quartier La Puya.
Tout le monde jouissait, on a partagé des expériences et se sont mieux connus
parmi eux, car ils sont une famille CNU et ce qui les unit c’est Calasanz et le travail
bénévole avec les enfants dans leurs communautés.
Ils étaient accompagnés par Pablo, scolastique piariste, María Inés Pérez,
directrice de la CCC La Puya et Rubén, coordonnateur de SOLCA.
Sodales Defuncti
8. In Provincia Emmaus (Aragonia, Vasconia et Andalusia) – Zaragoza – die 9
m. aprilis a. 2015: P. Cyrillus FERNÁNDEZ PEREGRINA a Sancta Teresia,
aet. 87, rel. 70.
4 · 2015
347
Sodales Defuncti
Sodales Defuncti
Consueta memoria
4 · 2015
Consueta
348
Patris Petri CANGELMI
a Iesu Infante (1884–1958)
ex Provincia Italiae (olim Romana)
Non muore la memoria del nome finché durano il ricordo e la preghiera di suffragio.
Così è anche per il nostro padre Pietro Cangelmi
(1884–1958), sacerdote professo nella Provincia Romana
delle Scuole Pie. Il P. Cangelmi era nato a Paliano (diocesi
di Palestrina e, in seguito, provincia di Frosinone) il 22 gennaio 1884.
Con la vestizione religiosa il 15 gennaio 1899 entrò nel Noviziato dei Padri
Scolopi. Il 20 gennaio 1900 fece la professione semplice dei quattro Voti delle
Scuole Pie, alle quali si legò definitivamente con la professione solenne l’8 settembre 1907. Fu ordinato sacerdote il 2 dicembre 1908.
Dai Superiori fu assegnato alla Comunità di Poli (Roma) e qui spese tutte le
sue energie che si mantennero vigorose fino agli ultimi mesi di sua vita terrena,
allorché un male inesorabile lo costrinse a lasciare il paese ed il popolo a lui molto
legato e affettuosamente riconoscente.
Per lunghi decenni fu zelante parroco di Poli. Lavorò nella scuola e nella parrocchia con generosità e sacrificio; provvide pane e decoroso lavoro a quanti erano in necessità. Fu l’angelo del conforto e della speranza nei giorni terribili della
seconda guerra mondiale. La modesta statura albergava un grande cuore; semplice di portamento, era affabile nella parola e nel tratto con tutti. Mai calunnia poté
sfiorare le sue virtù sacerdotali e religiose.
Ricoverato in clinica, con animo consapevole e sereno si preparò al momento
supremo; assistito da Confratelli e Congiunti rese la sua eletta anima al Signore il
22 ottobre 1958.
Ebbe solenni onoranze funebri, cui, oltre Confratelli e Congiunti, parteciparono
tanti suoi beneficati e in forma ufficiali le Autorità di Poli. Così recitava il “ricordino”:
“A Poli, dilettissima Patria di adozione, per circa cinquanta dei suoi settantaquattro
anni, con eletto cuore di sacerdote calasanziano, largamente beneficò, nel ministero
parrocchiale e nello scolastico, tutta intera una popolazione unanime oggi nella gratitudine pia nel rimpianto benedicente”. La sua figura è rimasta indelebile in quanti
lo conobbero e lo stimarono. Il Comune di Poli gli ha dedicato una via cittadina.
RIP in attesa della risurrezione.
Luigi Capozzi, Sch. P.
El P. Germán Lumbreras Castillejo, hijo de Daniel
Lumbreras Hernández y Francisca Castillejo Galilea, nació el 21 de octubre de 1939 en la zona de la Ribera, en la
localidad de Valtierra, Navarra. A los pocos días de su nacimiento, el 25 de octubre, fue bautizado en la parroquia
de Santa María de su pueblo, por D. José Benavut. Casi
diez años más tarde, fue confirmado en la misma parroquia, el 3 de mayo, de 1949
por Mons. Enrique Delgado. Germán fue el mayor de cuatro hermanos: Germán,
Esperanza, Daniel e Isidro. Su madre falleció siendo él niño y su padre casó en
segundas nupcias. La relación del P. Germán con esta segunda esposa de su padre
fue muy cercana, y siempre la consideró y amó como madre.
A los trece años entró en el Postulantado de Estella y posteriormente en el de
Orendain. Aquí hizo su noviciado con 17 años, con el P. Enrique Fernández, y un
año después, el 27 de agosto de 1958, emitió su primera profesión de votos en la
Orden. Tras la profesión marchó al Monasterio de Irache (Navarra), de setiembre
de 1958 a setiembre de 1961, su primera etapa de juniorato, en que cursó los estudios de Bachillerato y de Filosofía. Aquí consiguió el título de Maestro de primera
enseñanza (en Irache y en la Universidad de Zaragoza). El P. Francisco Cubells fue
en esta época su formador. De Irache marchó al Juniorato de Albelda de Iregua, en
Logroño, de 1961 a 1963, con el P. Samuel García como formador. En setiembre de
1963 fue a Salamanca, donde completó sus estudios de Licenciatura en Teología,
en la Universidad Pontificia, en 1966. El P. Francisco Cubells volvió a ser nuevamente su formador.
Estando en Salamanca hizo su profesión solemne el 8 de setiembre de 1964. El
P. Laureano Suárez recibió su profesión. Al año siguiente fue ordenado diácono
en diciembre. Su ordenación sacerdotal, el 26 de junio de 1966, coincidió con la
conclusion de sus estudios teológicos. Fue ordenado en la capilla del Juniorato P.
Scio en Salamanca, por Monseñor Juan Pedro Zarranz.
Orendain, donde había estado de postulante y novicio, fue su primera obediencia en la Provincia. Fue ayudante del Maestro de Postulantes, dio clases de
Matemáticas y se encargó de la economía. Era la época inmediata tras el concilio
4 · 2015
349
Consueta
Patris Germani LUMBRERAS CASTILLEJO
a Maria Immaculata (1939-2012)
ex Provincia Emmaus
4 · 2015
Consueta
350
Vaticano II y había una cierta inquietud entre los escolapios jóvenes. El participaba activamente en reuniones; pero desengañado de algunas posturas de jóvenes
que no compartía, se ofreció voluntario para ir a América. El P. Provincial, P.
Feliciano Pérez-Altuna le ofreció ir a Japón y él aceptó. El envío a Japón sería su
destino definitivo hasta el final de su vida.
Llegó a Yokohama en noviembre de 1968 y aquí, en la comunidad de la parroquia, pasó sus primeros años, primero estudiando la lengua japonesa, y luego
ayudando en la parroquia de Tobe-Yokohama como coadjutor. Era el encargado
de los jóvenes, con los que se avenía muy bien y siempre con la esperanza de sacar
alguna vocación japonesa escolapia. Con ellos pasó muy buenos ratos organizando reuniones, diversas actividades y excursiones, etc.
Al inicio de 1978 viajó a Bufalo en USA para estudiar inglés y dio algunas
clases de español. Al final del año estaba de regreso en Japón y en 1979 fue nombrado párroco de Tobe-Yokohama, donde siguió desempeñando actividades pastorales. No rehuía ningún trabajo que fuera en bien de los fieles, aunque estuviera
ocupado.
En 1985 fue nombrado Delegado Provincial en Japón y se trasladó a la casa de
Tokyo (Komaba). Era titular del colegio Kaisei y colaboraba en la parroquia de
Seijo en Tokyo. Más tarde tuvo que asumir la dirección del Kaisei. Por diversas
circunsancias le tocó compaginar diversos trabajos. Tras la muerte repentina del
P. Javier Iraola tuvo que hacerse cargo de la parroquia de Yokkaichi (1998). Su
buena salud le permitía viajar frecuentemente de Tokyo a Yokkaichi. En el colegio
se esforzó por hacer el cambio de una dirección personal a otra más participativa.
Puso mucho interés en aumentar el número de los profesores católicos, cosa que
consiguió muy limitadamente. Tuvo más éxito en la secretaría, donde la mayor
parte de los miembros eran católicos. Sufrió el inconveniente de que durante años
su labor estuvo más centrada en la parroquia que en el colegio, por eso cuando le
tocó asumir la dirección del colegio sintió más directamente algunas carencias.
Siguiendo el espíritu de Calasanz quería que el colegio estuviera disponible
para todas las economías. Por eso ponía resistencia a aumentar las pensiones de
los alumnos y era muy sensible a la hora de cargar económicamente a las familias,
a la hora de decidir uniformes, excursiones, viajes de estudios, etc.
Le gustaba consultar con todos antes de tomar algunas decisiones, pero algunas experiencias negativas que tuvo a la hora de compartir algunas ideas con sus
compañeros le hicieron menos partidario de consultar y en los últimos años optó
por decidir por sí mismo.
Fue el impulsor de que los salesianos vinieran a Yokkaichi (Oiwake y colegio)
y les apoyó y les dio todas las facilidades en todo momento. La presencia de los
salesianos ha supuesto una buena ayuda en clases, en celebraciones, etc.
El P. Germán era de carácter abierto y campechano, tipo de la Ribera de Navarra. Un poco desorganizado y con poca preocupación por la puntualidad. Su experiencia comunitaria estaba reducida a vivir con uno o a lo más dos en comunidad,
y el tener que viajar mucho le hizo andar un tanto por libre. Era buen compañero,
Miguel Artola SP
4 · 2015
351
Consueta
poco preocupado de sí mismo, en el vestir, en la comida, en la salud. Uno de sus
compañeros en la misión escribió: el P. Germán era alguien que dedicaba más
atención a los otros que a sí mismo. Para todos tenía una buena palabra y si les
notaba preocupados les solía decir “Ki ni shinaide” (no te preocupes, olvídalo).
Al final, sufrió los efectos del tabaco y sus pulmones dejaron de funcionar
adecuadamente. Los ultimo meses el carrito con la bombona de oxígeno le acompañaba a todas partes. Nunca protestó por ello. Esas dificultades respiratorias se
agravaron en febrero de 2012. Se le llevó al Hospital de Yokohama y hubo necesidad de recurrir al pulmón mecánico para que pudiera respirar. Dio muestras en
todo este tiempo de una gran paciencia. Nunca se quejó de sus dolores. De hecho
no salió del hospital. Le visitaron su hermana y su tía y sintió la cercanía de su
familia. Estuvo bien acompañado todo el tiempo. Recibió la unción de los enfermos. Un pequeño grupo de fieles le acompañaron y rezaron el Rosario. Todavia
estaba consciente y se unía a la oración. Su fallecimiento se produjo el 17 de junio
de 2012 tras una estancia de casi cuatro meses en el hospital.
El P. Germán amaba Japón y se entregó de veras a su misión por estas tierras,
tarea nada fácil. Que el Señor lo tenga en su Gloria.
4 · 2014
Consueta
352
Patris Stanislai KLASS
a B.M.V. Immaculata (1933-2013)
ex Provincia Poloniae
P. Stanisław Klass, hijo de Józef y Marta, -de soltera
Płotka- había nacido el 14 de septiembre de 1933 en Kąpino como el hijo mayor de una familia muy numerosa
–tenía 12 hermanos. Frecuentaba la escuela en Wejherowo, luego entró en el Seminario Menor diocesano en
Pelplin, pero dentro de un año tomó la decisión de presentarse en el noviciado de
los padres escolapios. Lo comenzó en 1952 en Kraków- Rakowice. Un año más
tarde, el 13 de septiembre de 1953, hizo su primera profesión. Luego, al finalizar
los estudios de filosofía y teología, fue ordenado sacerdote el 26 de junio de 1958.
Ya como sacerdote trabaja por un breve período en la parroquia de Cieplice,
ocupándose de la filial en Staniszów. Luego, en los años 1958-64 trabaja en la parroquia Kraków-Rakowice y al mismo tiempo realiza los estudios de matemáticas
en la Universidad Jaguelónica. Los terminó en 1964 y en el mismo año emprendió
los trabajos de maestro en el instituto escolapio de Cracovia, única escuela nuestra
permitida por las autoridades comunistas en aquella época. Ese trabajo lo realizó
por 24 años siendo profesor de matemáticas pero también de física y catequesis.
Durante 12 años, desde 1974 hasta 1988 fue director de ese instituto. Él mismo
recordaba así estos tiempos difíciles pero importantes: „No se puede olvidar que
este era el tiempo del comunismo, por eso la influencia de las autoridades comunistas estatales en nuestra escuela era enorme. Es verdad que a nosotros, escolapios,
las autoridades nos han concedido algunos derechos, por eso podíamos llevar una
escuela privada con derechos de escuela pública, pero lo han hecho sólo para manifestar frente al Occidente de Europa que en Polonia no existe la discriminación de las
escuelas católicas. Sin embargo era un período difícil para la escuela. Hemos sufrido
muchos controles por parte de las autoridades de instrucción pública. Fueron años
difíciles pero hoy podemos constatar que eran también muy importantes para los
jóvenes, hemos podido darles un arranque adecuado a toda su edad adulta. Estoy
convencido de que hemos cumplido la tarea que nos había confiado nuestro Fundador, San José de Calasanz. Cada día experimentábamos su ayuda y su bendición”.
Trabajando en la escuela P. Stanisław fue también asistente provincial y ecónomo en los años 1969-1971. De Cracovia pasó a Hebdów donde estaba en los años
1988-1990 siendo catequista en la parroquia y al mismo tiempo dando clases de
matemáticas en la escuela de los franciscanos en Wieliczka. Participó también
en la renovación de la presencia escolapia en las tierras del Este, en Bielorrusia,
trabajando allí en los años 1990-1993 en la pastoral de las parroquias de Lida y
Szczuczyn (diócesis de Grodno). Por problemas de salud tuvo que volver a Polonia en 2013, a la comunidad de Bolszewo, donde trabajó en la parroquia y donde
se quedó hasta el fin de su vida.
Con los años se iba desgastando. Volvió a la casa del Padre el 20 de octubre de
2013. Los funerales se celebraron el 24 de octubre en la iglesia parroquial escolapia de Bolszewo, presididos por el Mons. Tadeusz Gocłowski. Luego su cadáver
fue enterrado en la tumba de la Orden en el cementerio parroquial. Descanse en
paz.
4 · 2015
353
Consueta
P. Józef Matras SP
4 · 2015
Consueta
354
Fratris Iacobi TUDANCA ANGULO
a Sancta Caecilia (1926-2013)
ex Provincia Emmaus
Santiago Tudanca Angulo, para todos nosotros Santi,
nació en su querida Hermosilla de Bureba, provincia de
Burgos el 30 de Diciembre de 1926. De familia religiosa
y trabajadora del campo, fueron sus padres Baldomero y
Josefa. Fue el segundo de sus seis hijos: Pedro, Santiago,
Milagros, Cándido, Mercedes y Javier. Al día siguiente
fue bautizado y regenerado por las aguas de la Vida y el Espíritu Santo en la parroquia de su pueblo, por Don Juan.
Sin completar la Enseñanza primaria, ingresó en el Postulantado de Orendain
el 24 de septiembre de 1942, con dieciséis años. Tras un año como postulante pasó
al Noviciado y vistió la sotana escolapia. El Noviciado duró dos años e hizo la Profesión religiosa el 27 de Agosto de 1945. Durante los tres años de formación para
ser Hermano fue su Maestro el P. Feliciano Pérez Altuna. Su primer año como
religioso de votos simples lo pasó en Orendain como sastre.
Su vida va a tener varias etapas relacionadas con los diferentes destinos que recibió. Primero en la Comunidad y Colegio de Pamplona durante 6 años, en donde
se encargó de la portería, sacristía y sastrería.
En Marzo de 1954 fue destinado a Chile, donde se encargó de las compras, la
cocina y el servicio de comedores escolares en los dos colegios de Santiago. La
estancia en Chile, de 14 años, le marcó profundamente; con frecuencia hacía referencia a aquella época y recordaba este país como el de la “eterna primavera”. Fue
muy feliz y, por su modo de ser alegre y servicial, se granjeó múltiples y profundas
amistades. Tuvo que ser, también, enérgico y sagaz con algunos de sus colaboradores. Contaba anécdotas de intentos de hurto de los productos que compraba y
alguna que otra fechoría.
Durante sus vacaciones del año 1959 hizo su Profesión Solemne en Orendain
en manos del entonces Provincial de Vasconia P. Juan Manuel Díez. El 16 de Febrero de 1969 es destinado a Bilbao donde estuvo 5 años, como encargado de las
compras y cocina.
El 18 de Julio de 1974 está otra vez en Orendain y en 1977 es destinado a Tolosa donde pasará los últimos 34 años en los que se encargó del mantenimiento de
la casa de Orendain, de la cocina, del lavado y planchado de la ropa de la Comu-
4 · 2015
355
Consueta
nidad, del comedor escolar del colegio y del jardín.
No es tarea fácil describir los rasgos de una personalidad tan rica y a la vez
profunda.
Hombre recto, honesto, trabajador incansable, entregado a la misión escolapia
hasta el final, desde tareas normalmente muy poco reconocidas. El mismo día
en que le dio el ictus, estando cercano a cumplir 87 años, estaba recogiendo las
hojas, que el otoño había sembrado en el jardín y en los caminos del colegio. Era
la hora en que los alumnos salían para sus casas y vieron la última estampa de
Santi, arrodillado, pues la lluvia había pegado las hojas en el suelo. Era el día 6 de
Noviembre del año 2013. Su último cuidado a su y nuestro jardín. Así se despedía
de ellos Santi “caramelos”.
Hombre muy humano, cercano y sensible que supo cuidar con especial cariño
las relaciones humanas. Los innumerables pequeños detalles: regalos de flores,
castañas, caramelos, la presencia en celebraciones y funerales de tantos conocidos
-eran las esquelas lo primero que buscaba cada día en el periódico- están y estarán
presentes en muchos de nosotros como muestra de un hombre que se entregó
realmente a los demás.
De gran fe en Dios. La Eucaristía, el rosario, la oración, junto a la lectura espiritual, eran lo que él llamaba la “comida necesaria para el alma”. Las mejores flores
las colocaba con amor y devoción ante el sagrario de la capilla de Comunidad.
Quienes hemos tenido la suerte y el privilegio de vivir con Santi recordaremos
con mucho afecto sus innumerables historias; echaremos en falta la estampa del
religioso que sabía trabajar duro hasta el final, pero que, a su vez, sabía también
disfrutar de una buena comida en la que no podía faltar el consabido puro habano, las partidas de cartas en casa y en el Hogar del Jubilado y en la Sociedad
de Orendain, donde entre cartas y risas él predicaba a su manera, sin cátedra ni
púlpito, el milagro de la coherencia, de la fidelidad, de la generosidad, de la comprensión, de la paz, de la esperanza y de la verdadera alegría.
Echaremos en falta el genio vivo de la persona que vive y quiere vivir la vida
con intensidad y honestidad. Y echaremos también de menos sus muchos detalles
humanos que nos recuerdan que la vida no sólo se teje de grandes proyectos y
documentos, sino de vida humildemente vivida y entregada.
En la noche anterior a su partida, todavía consciente y agarrados de la mano,
recitó con el religioso escolapio que lo acompañaba y le dio la Unción de los enfermos, unas estrofas de los Himnos de Completas, que desde años se sabía de
memoria: “Tú endulzarás mi última amargura, Tú aliviarás mi último cansancio,
Tú cuidarás los sueños de la noche, Tú borrarás las huellas de mi llanto. Tú me
darás mañana nuevamente, la antorcha de la Luz y la Alegría, y por las horas que
te traigo muertas, Tú me darás una mañana viva. Amén.”
Esa mañana viva fue la del 8 de Noviembre de 2013, cuando estando presentes
dos de sus hermanos de Comunidad, pasó a las manos del Dios de la Vida.
El funeral que se celebró el día 10 en la Parroquia de Santa María fue multitudinario, pues era conocido y querido por muchísima gente de Tolosa y su comar-
4 · 2015
Consueta
356
ca. Nos acompañaron muchos Padres Escolapios y otros sacerdotes y fue presidido por el P. Provincial Mariano Grassa.
Los alumnos portando una flor cada uno fueron llenando, lentamente, silenciosamente, artísticamente, emocionadamente un florero, hasta formar un hermoso ramo, como tantos que regaló Santi, y lo pusieron junto al Cirio Pascual,
símbolo de su nueva vida de resucitado.
Al salir de la iglesia, otros alumnos repartieron caramelos a los asistentes, el
gesto característico de Santi, que de esa manera predicaba la amistad, el Amor y la
dulzura de Dios para con nosotros.
Por la mañana le dimos sepultura en el Panteón de los PP. Escolapios, que se
convirtió en jardín, con tantos ramos y coronas con que le manifestaron su cariño
y admiración tantos amigos, sus familiares y sus hermanos de Comunidad.
En uno de los muchos mensajes recibidos durante aquellos días una persona a
la que Santi apreciaba mucho decía en euskera:
Ixilik, ia ia ezer esan gabe, Aitaren etxera joan zaigu. Toki berrian lorategi handi
bat emango diotela ziur nago. Gure etxean berriz bere loreak faltan botako ditugu.
“Se nos ha ido callando. Se nos ha ido a la casa del Padre. Estoy seguro que en
la nueva casa le darán un hermoso jardín. En cambio, en nuestra casa, echaremos
de menos sus flores”.
Desde Polonia nos llegó este testimonio de una profesora que solía visitarnos
en verano: “Santi fue un encanto de persona aunque también, la más modesta que
he conocido. Yo le conocía hace 16 años y estará en mi corazón para siempre.”
La Fraternidad Escolapia de Tolosa lo describió así: “Su vida religiosa era muy
sencilla: era, sencillamente, su vida. ”Eskerrikasko, Santi!!! Muchas gracias, Santiago!!!
Un compañero de su Comunidad le dedicó este Epitafio:
Has pronunciado mi nombre
y hacia el Padre he de partir.
Es mi destino de hombre:
Volver al barro, morir.
Tú besas mi tierra pobre
y me das nuevo existir.
Abrazo de Dios que asombre:
Morir en Cristo, es VIVIR.
Descanse en Paz! Goian bego!
Felipe Aguirre
Scarica

EphEmEridEs calasanctianaE commentarium officiale Ordinis